Den eerlijken player

Tranen en hartpijn

Hun beider part

Hij en zij niet langer

Enkel hij, enkel zij

Niemand ongeschaafd

Zijn vrijheid overschat

Zijn dromen doorprikt

Hij zocht iets anders

Voornamelijk kicks en drank

Vrouwen kwamen niet kloppen

Hij liet zich adviseren

Eens zelf teveel gekwetst

Wilde hij niet kwetsen 

Bewonderde zichzelf in de spiegel

Trakteerde rondjes

Hij was eerlijk

Maar oefende wel zijn woorden

Toch was het bed opmaken vaak voldoende

Soms zelfs dat overbodig

Hij voelde zich koning maar was de nar

Eerlijk was hij

Enkel in zijn dromen

Hij ontwaakte en zag haar huilen

Hij snapte het wel

Hij snapte het niet

En verbloemde opnieuw zijn daden

Hij leerde iemand nieuw kennen

Hij droeg de roddel echter met zich mee

Hij bleef woorden en daden verbloemen

Hij werd gekwetst

Hij werd nagekeken

Hij werd genoemd

DEN EERLIJKEN PLAYER

En we blazen ons allereerste kaarsje uit!

Niet te geloven! Het lijkt gisteren nog dat we dit project (groep / pagina / community / website / zoveel meer) hebben opgestart.

Onze drijfveer een jaar geleden was simpel, namelijk positieve ‘vrijgezellige’ mensen samenbrengen in een groepspagina op Facebook en vooral samen veel plezier maken.

Ah, wat hebben we onze eerste doelstelling zo snel voorbij gestreefd. Al gauw kwamen er de eerste evenementen op de proppen, onze structuur kreeg vorm, we ontmoetten de meest fantastische mensen, we richtten zelfs een website op om alle blogs en evenementen te kunnen bijhouden.

Er kwamen veel mensen bij, we namen afscheid van anderen, anderen namen dan weer afscheid van ons. Maar er kwamen ook mensen terug, mensen die hun weg terugvonden naar onze groepspagina. Eén jaar geleden gingen we met een handjevol enthousiastelingen op weg, we bewandelden onze eigen weg en we maakten alvast één heel mooie reis, namelijk die van het eerste jaar.

En we staan er nog. Sterker nog, vandaag vieren we ons eerste jaar. Er is veel veranderd. Maar er is godzijdank ook heel veel hetzelfde gebleven. We opereren anders (naar ik meen beter en vlotter) maar tegelijkertijd zijn we niet blind voor positieve veranderingen. We lieten het afgelopen jaar 2 nieuwe beheerders toe, we wonnen enkele schrijvende zieltjes (daar hebben we er nooit genoeg van trouwens) en ik meen te kunnen zeggen dat we een leger vertegenwoordigers en helpers achter de schermen hebben. Mensen die onze zaak een warm hart toegedragen hebben en er geen punt van maakten hun steentje bij te dragen aan dit bescheiden succes van ons.

Aan iedereen die ons het afgelopen jaar vooruit gestuwd heeft en ons heeft gesteund als het misschien eens wat minder ging, aan de mensen achter de schermen, aan de mensen op de voorgrond, aan onze trouwste en meest grappige leden, bedankt!

Bedankt voor de steun, bedankt voor het vertrouwen, bedankt om ons gaande te houden.

Zonder jullie is er geen ons.

En als kleine noot van ironie, geven we graag even mee dat het vandaag nationale dag van de klager is (in de VSA toch). Dus klaag gerust vandaag, het kan opluchten. Maar laten we ons daarna opnieuw blijven verzetten tegen het geklaag en er immer positief bij proberen blijven. Nooit een klucht teveel, nietwaar?

Fijne Feestdagen!

Wij hopen dat jullie genieten van warme en gezellige feestdagen en wensen jullie voor 2019 niks dan het allerbeste. We hopen jullie er ook volgend jaar opnieuw toe te kunnen bewegen om samen met ons buiten te komen, connectie te maken met andere vrijgezellen en ons te verblijden met die heerlijke connectiviteit en waanzinnige dynamiek van onze groep.

Op naar TWEE jaar!

met vriendelijke groeten,

Miquel, Fré, Julie & Koen.

s4f.jpg

De wankele hangbrug van de prille liefde

Of we het nu willen toegeven of niet iedere mens heeft het verlangen in zich naar geborgenheid en liefde, zowel geven als ontvangen. Onze visie over DE LIEFDE is ondertussen gekleurd door vroegere ervaringen. We hebben een rugzakje mee vol angsten en twijfels en laten dit vaak doorwegen en vergeten daardoor dat we ook ontroerend mooie momenten hebben meegemaakt die ons deden zweven. Ik ben van het idee dat ik mijn angsten moest loslaten om opnieuw intens van het leven te kunnen genieten want voor mij is een leven zonder passie en vuur maar dof.

Ik ben een periode druk in de weer geweest met het ledigen van mijn rugzak. Een periode waarin ik bewust iedereen die avance maakte op afstand hield. Ik wou geen mensen kwetsen door ze te dicht te laten komen, ik wou ze niet belasten met mijn rugzak vol twijfels, pijn en angsten wetende dat ik ze op een moment zou afstoten als ze in mijn comfortzone probeerden te glippen. Ik moest eerst opnieuw van mezelf kunnen houden, want hoe kon ik anders iemand toelaten om van mij te houden.

Na 2jaar ben ik er klaar voor en grijp ik gretig naar mijn portie liefde & geluk maar prille liefde is ook wankel. Aan het begin sta je daar; ga ik die brug met jou over, of??? De eerste passen gaan vlot en je voelt de adrenaline vol enthousiasme door je lijf gieren, aan de andere kant flitst nog af en toe de twijfel van ‘Neem ik wel de juiste beslissing, ben ik er echt wel klaar voor?’. Als de ander op dat moment je twijfel opmerkt en je hand neemt en zegt dat het wel ok is, dat alles goed zal komen en je hem vertrouwt, dan weet je dat bindingsangst verdwijnt als sneeuw voor de zon als die persoon die de moeite waard is voor je staat.

Ondertussen zijn we al een eindje op weg en natuurlijk liep niet elke stap even vlot en bleken er hindernissen te zijn op onze weg. We hadden de keuze, de tocht afblazen en de gemakkelijkste weg terug kiezen of te communiceren, over hoe wij dit zagen en hoe we hier samen toch over zouden klauteren. Vaak is al gebleken dat het goed is geen overbodige balast mee te dragen uit het verleden wanneer je op een broze plank komt.

Geen enkele tocht loopt perfect, ik zou dit trouwens maar saai vinden maar ik ben wel blij dat ik mijn tocht kan doen met iemand waarop ik kan vertrouwen, die me geborgenheid geeft, die voor me zorgt als ik een blessure heb, waarmee ik eindeloos kan lachen ook met de miserie en die me ook wijst op de mooie dingen om ons heen die ik nog niet had opgemerkt.

Ik kan alleen iedereen aanraden om de balast uit de rugzak te smijten, je angsten in te ruilen voor kansen en volop te genieten.

Ik ben me bewust dat mijn tocht fout kan aflopen maar al de mooie herinneringen kunnen ze me al niet meer afnemen. Ik leef nu, geniet nu… Niemand kan in de toekomst kijken maar nu kan ik zeggen ‘Bittersweetpoppy is a happy lucky girl’ en ik wens het iedereen toe ❤️

 

CATERPILLAR

Iedereen heeft het geweten. Na een lange zalige zomer, heeft de herfst zijn intrede gemaakt. De lange zomerdagen werden plots geruild voor korte-sombere-donkere dagen. Donkere dagen die doorwegen op onze gemoeds toestand.

Hoe grillig de herfst ook kan zijn. Hoe vaak ons humeur schommelt in deze tijd van het jaar. Zelfs onze tuintjes lijden onder dit seizoen. Hoe kleurrijk ze deze zomer was, hoe somber ze er nu bij ligt. De planten hebben hun bloemblaadjes afgeworpen en de bomen schudden hun dorre bladeren van zich af. Onder het bladerendek is er toch nog een aardige bedrijvigheid te bespeuren.

Tussen de buien door spurten de mieren van links naar rechts. Ze stouwen hun nest vol met voedsel voor de aanstormende winter. De kruisspin die met enige precisie en zorgvuldigheid zijn web weeft. Om na het werk eventjes intimiderend te relaxen in het centrum van zijn vangnet. Om nadien zijn prooi te strikken. De kevers onder ons zijn zij die keer op keer met hun hoofd tegen de muur lopen. Toch steeds opnieuw hun rug recht en zo weer verder gaat.

De slakken racen tussen de grassprieten door en laten vooral sporen na van wat ze hebben aangericht. Ik, ik ben een rups. Eentje dat boven op een groot blad vaak weg droomt. Dromen om te kunnen vliegen. Zoals de bijtjes, libellen en andere gevleugelde onder ons. Vliegen naar hogere hoogtes. Mijn geluk ten toon spreiden en zalig fladderen in het zonnelicht. Toch heb ik me als rups al laten verleiden om mee te vliegen.

Meevliegen in een bek van een vogel. In het begin is dat een leuk en zalig gevoel. Hoogte maken en een briesje dat door mijn haartjes waaien. Toch was het niet die manier van vliegen waar ik naar verlang. Je hebt geen controle over het vliegen vanuit een bek. Hoe harder ik spartel, hoe feller de bek dicht gaat. Zo ik me nog minder op mijn gemak voel.

Na enige tijd heb ik me terug op mijn blad laten afzetten. Zodat ik daar terug kan dromen om ooit weer zelf te vliegen. Laat mezelf uit zoeken hoe ik kan transformeren en mijn eigen vleugels kan uitslaan. Om in de tuin rond te dartelen.

Ik geloof dat de tijd gekomen is om tijd voor mezelf te nemen. Me terug te trekken in mijn cocon. Want de mier, de spin, de slak of de kever in me heeft ook nood aan innerlijke rust. Laat ons vooral ons zelf zijn Met de dingen waar we ons goed bij voelen Met de dingen die ons gelukkig maken Die dingen zullen bijdragen dat je terug zal kunnen vliegen.

Kinderen, kids, koters…

 

Sommigen zijn er voor, anderen niet… Velen hebben er, anderen niet. Zowel bewust als onbewust, gewild of een ongelukje… Als ik mijn zus hoor dan ziet zij haar 3 kinderen dood graag. Maar als ze het kon herdoen dan had ze waarschijnlijk geen of misschien 1.

Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen…

Je krijgt veel plezier van kinderen, ze zijn grappig, leutig, koddig, hun babyvelletje is zo zacht, hun vertederende blik doet je hart smelten, ze lachen makkelijk en volop als je onnozel doet, de knuffels die je krijgt voelen zooo super….OMG, wat een schatjes…. ….

Maar ze kunnen ook het bloed vanonder je nagels halen, ze wenen tot ze hun gedacht krijgen, ze houden je wakker ’s nachts omdat ze overdag geslapen hebben, ze tekenen met kleurstift op je behang of net geverfde, witte muur, ze breken glazen en vazen door met die bal in huis te sjotten, ze trekken dat hoofd van die pop…..AAAAAAAARGH……

Toen ik begon te verkeren was het voor mij duidelijk. Voor mij geen kinderen in de toekomst. In de 1e week van de relatie met mijn ex had ik dat haar ook verteld. Ik zag me niet als papa, wou daar niet verantwoordelijk voor zijn, ik wou geen huis betalen voor zijn leven, vond mezelf toen en in de toekomst niet matuur genoeg om een kind op te voeden. Ik wou geen kind ‘zetten’ in een wereld van oorlog, in een wereld waar materialisme hoogtij viert, waar er technieken bestaan maar niet toegepast worden om kanker, om hongersnood om waterschaarste de wereld uit te helpen, waar winstbejag van bedrijven primeert op mensen, waar we de wereld om zeep helpen door overbevolking, door er afval op achter te laten en vuiligheid de lucht in te spuwen….

Ik heb een zoon… Na 8 jaar samen te zijn begon ‘het gesprek’ van haar kant om misschien toch maar… Na een lange tijd er over na te denken, vergezeld van haar ‘puppy eyes’ en de overtuiging van mijn liefde voor haar wou ik haar die wens niet ontnemen…. En ja, ik hou er zot veel van… En nee, ik voel me nog steeds niet matuur genoeg om een kind op te voeden….

Een scheiding en 5 jaar later leer je voorzichtig iemand kennen… Nog net geen 38, kinderloos door omstandigheden… 1 van de eerste onderwerpen zijn kinderen. ‘Ja, ik heb er 1, jij niet. Wil jij nog kinderen juffrouw?’ Het antwoord luidt: ‘als ik een kind zal krijgen dan is het zo. Indien niet, dan is het ook zo.’ Mijn antwoord: ‘ik zou wel willen melden dat ik ervoor heb gezorgd dat ik geen kinderen meer kán krijgen, dus hou daar misschien rekening mee aub’…..

Elke dag zijn er chat gesprekken via alle mogelijke kanalen. We wisselen nummers uit en video chatten met elkaar (zij woont in het buitenland). Er begint een ‘attachment’ te komen van beide kanten, plannen worden gemaakt om elkaar irl te ontmoeten. Na 3 weken gesprekken komt de boodschap: ‘ik wil toch een kind’…..

Zij vind het egoïstisch van mij om dat niet te willen. Omdat ik graag in rust en stilte wil genieten met mijn partner tot het einde der dagen. Dat ik graag mijn aandacht geef aan haar en dat ik dat ook wil van haar. Ik ben 46, heb bewust gekozen om geen kinderen meer te hebben oa ook om alle redenen die ik hierboven heb opgenoemd…

Als ik de bal terug gooi…. Waarom willen mensen een kind? Wat is de fundamentele reden om (een) kind(eren) te hebben? Is dát geen egoïstische keuze? Is het om de naam verder te zetten? Om de traditie van kinderen in de familie hoog te houden? Om te kunnen zeggen ‘ik héb een kind’? Of om later niet alleen te zijn? Zijn de redenen om een kind te willen óók niet egoïstisch?

MAND VOL FRUIT

Stel je voor, een rijk gevulde fruitmand. Allerhande verschillende soorten vruchten op één gestapeld in een rieten mandje. Het is een smeltkroes van diverse kleuren. “Groen, rood, geel, paars, bruin” noem maar op.
Toch heeft elke soort vrucht zijn eigen kenmerken. Zijn eigen smaak alsook zijn eigen textuur.

Eigenlijk is onze samenleving één grote fruitmand. De ene persoon al wat uitnodigender dan de andere. Tot je de andere beter leert kennen en zelf ondervindt dat hij/zij meer te bieden heeft dan ze laten uitschijnen.

De appeltjes en de peren vormen de grootste groep onder ons. Mensen die niet opvallen in de menigte. Maar toch veelzijdig kunnen zijn in tal van bereidingen en toch elk zijn eigen smaak hebben.

De fragiele onder ons zijn de framboosjes. Zo frêle, zo kwetsbaar. Maar eenmaal aan ze verknocht, wil je niks anders meer.

Het leven is voor de aardbeien onder ons veel gemakkelijker om door te wandelen. Het is een populaire vrucht die zelfs in haar volledige puurheid onweerstaanbaar is. Ze is zo veelzijdig dat ze met elke vrucht of gerecht kan gecombineerd worden. Zelfs de chocolade en de ijscréme zijn verzot op haar.

De perzik met haar zacht fluwelen buitenkant. Je zou haast vallen voor haar aaibaarheidsfactor. Toch bedriegt de schijn. Eens je haar leert kennen merk je dat ze een stevig persoontje is met een pit als steen.

De bananen en de kiwi’s zijn zij waarbij je dieper moet gaan om ze te leren kennen. Eens hun schil afgeworpen weet je welk vruchtvlees je in de kuip hebt.

De ananas oogt grillig en bombastisch. Toch heeft ze een zoete binnenkant van goud.

Zelf behoor ik tot de familie van de citrusvruchten. Welbepaald een limoen.

Op mijn schil zijn er littekens zichtbaar uit een verleden. Waarbij ik een voorgaand gerecht extra friste en scherpte moest bieden. Soms snijdt men partjes uit me. Om hun leven te infuseren en meer diepgang te geven aan hun cocktail. Heel af en toe persen ze me volledig uit. Waardoor de energie in me volledig verdwenen is.

Toch voel ik me op mijn plaats in de overvolle fruitmand. In harmonie met elk andere vruchtensoort.

Dromend om ook voor één keer de hoofdrol op te eisen in een gerecht of een dessert. Waarbij mijn frisse en scherpe smaak als het ware een wederkerend gegeven mag wezen.

Want elk stukje fruit heeft zijn eigen waarde en wil naar zijn/haar eigen waarde geschat worden

Spaghetti Nights

Verslagje van de spaghetti avond bij mij thuis, voorbije zaterdag……..
Als het stil is aan tafel… Ja, dan is mijn avond geslaagd…
Als er voor de rest van de avond gelachen, gepraat, gedronken wordt, nieuwe vriendschappen ontstaan, dan ben ik een nóg gelukkiger man…

Ongeveer anderhalve maand geleden kwam er een oproepje van de beheerders naar een beetje ‘actieve medewerking’, wat dat ook moge zijn 😀, van activiteiten voor singles. Als we ideeën hadden…

 

Wat dus bij mij ontstond als een ‘crazy idea’, ‘laat me eens een mini-eventje doen’, groeide dus blijkbaar uit tot een leegkoop in de winkels van spaghetti. Het deed me plezier dat ‘mijn groepje’ redelijk snel volzet was, het deed/doet me eveneens plezier dat er veel mensen het idee genegen waren en zelf ook een spaghetti avondje organiseerden. Ik schat een 30-tal groepjes, aan gemiddeld misschien 6 personen… Een 200-tal mensen verlaten dus hun vertrouwde scherm, omgeving en komen buiten, leren nieuwe mensen kennen…

Vorige zaterdag begon bij mij misschien een beetje schuchter, met de eerste 2 dames die binnen kwamen. De schattigste van de 2 reeds aanwezigen kreeg vooral wat aandacht, ja Arthur dus 😁, maar de sfeer kwam vrij snel wat losser. Er werd apero gedronken, nog mensen kwamen er bij, er werd gelachen, en nog meer milliliters gedronken, de tongen kwamen al een beetje losser…
Terwijl de spaghetti saus stond te pruttelen in de oven werd na een tijdje een ‘voorstelronde’ gedaan. Zo wisten we uiteindelijk toch alle namen 😀 maar ook een beetje wat we graag doen, wat ons bezig houd…
De samenwerkende vennootschap die ontstond tijdens het serveren was mooi om zien, de stilte bij het verorberen was voor mij persoonlijk heel leuk om te horen 😀, de centimeters drank werden blijkbaar groter en groter 😂.
Diezelfde samenwerking kwam tevoorschijn bij het afruimen terwijl ik het dessert begon te, euh, bricoleren 😂. Opnieuw helpende handen… 👍🙏

Het eten was misschien niet perfect, de aanwezigheid van nieuwe, positieve mensen deed me veel deugd. En uiteindelijk draait het daar om…
Mensen met bagage, met een verhaal, met ervaringen…het interesseert en boeit me gewoon en ik vind het heel leuk om ‘(on)bekenden’ samen te brengen zodat er interactie ontstaat…

Bedankt iedereen voor de attenties, om mijn kookkunsten te durven trotseren, te helpen en er een leuke en gezellige avond van te maken. Hopelijk tot snel nog eens…
De aanwezige toppers waren: Kathleen, Michèle, Sophie, Ellen, Christel, Nancy, Werner, Patrick, Stefan, Peter

Build me up

Wij mensen, kan je vergelijken met huizen. Elk huis heeft zijn eigen persoonlijkheid. Hun eigen verhaal, haar eigen verdriet en haar eigen dromen.

 





Allen gebouwd uit liefde van twee personen. Opgetrokken uit normen en waarden dat ze hebben meegekregen. Ingericht door hun eigen karakter en ervaringen.

Het is niet enkel de buitenkant dat de weerspiegeling is van hoe het er van binnen uitziet. Vaak worden we afgerekend door verkeerde intercepties.

Zo is mijn huis momenteel verborgen door verwilderde rozenstruiken. Rozenstruiken die in het verleden werden geplant uit liefde. Liefde die de tuin voor het huisje deed opfleuren en waar ook de buitenwereld kon van genieten. De oprit, de weg naar het hart van het huis, werd geplaveid met herinneringen, ligt er de dag van vandaag hobbelig en niet onderhouden bij.

Dan de woning zelf, die staat er vervallen bij. Sporen van een woelige periode zijn heel zichtbaar. Een voordeur die amper opengaat, waaraan je stevig moet trekken. Die schurend over de vloer sleept. Ramen die volledig zijn ingeslagen. Waar de wind te pas en te onpas vrij spel heeft en de warmte die er ooit was veranderde in vochtige kilte. Binnen in het huis zijn de sporen nog meer zichtbaar. De vloer ligt her en der bedekt met scherven van de ingeslagen ramen. Muren die getuige zijn van voorgaande taferelen. Maar stilzwijgend met de tijd meegaan.

Zoals veel vervallen woningen, hoopt deze woning, dat er iemand toch de schoonheid door al dat verval ziet. Er tijd wil investeren om met veel tijd en geduld de woning te renoveren en er terug een thuis van te maken. Waar de liefde de kamers vult met warmte. De oprit plaveit met nieuwe, mooie herinneringen. De tuin onder handen neemt. Waar men daarna tot rust komt en er honderden vlinders mogen wonen.

Laat ieder vervallen huisje een bouwheer/vrouw vinden. Die het met haar/zijn eigen toetsen in de volledige glorie hersteld

Het geheim

Hij zoekt spanning, de vlucht uit het saaie familiale leven waar speelgoed en luiers de hoogste prioriteit zijn.

book collection
Photo by Pixabay on Pexels.com

De was, de plas niets aantrekkelijk aan en een vermoeide vrouw die ‘s avonds als een blok in slaap valt.

Hij heeft zijn luchtkasteel, zijn illusie die hij ten toon spreidt naar de buitenwereld en hij is trots, trots vader te zijn van 2 kleine kinderen. En zijn dochter uit zijn vorige huwelijk studeert bijna af van de universiteit. Hij heeft het weer gemaakt en iedereen is blij met hem. Met zijn harde prestaties die hij levert voor zijn kersverse gezin. En zie eens hoe een geweldige vader hij wel niet is. Wat hij allemaal doet voor zijn vrouw en kinderen? Dat is top.

Maar zijn gedachten dwalen af en het verlangen naar spanning steekt de kop op.

Hij denkt aan haar, aan haar lach, haar boezem, haar zijn, haar lichaam … en hij verlangt naar haar mond, haar tong, haar … Hij voelt lust en wilt bij haar zijn.

En zij wacht telkens geduldig zijn lust af en is infantiel blij met zijn bericht dat hij tijd voor haar wil maken … ze houdt van hem maar dat zegt ze niet.

Hij verschijnt, ze glimlacht naar hem, kijkt in zijn ogen maar weet waarvoor hij komt.

Het doet al minder pijn dan in het begin maar als hij verdwijnt, blijft er die leegte over.

De overgave zindert na, het genot … de passie en het verlangen naar zijn liefde.

Maar hij houdt niet van haar. Ze is zijn geheim, iets dat niemand mag weten. Een gevaar voor zijn illusie, zijn luchtkasteel … een gevaar voor alle mensen waar hij van houdt.

Hij wil niet dat ze bestaat. Hij wil dat ze een schim is in zijn bestaan. Hij wil niet aan haar denken en zeker niet verlangen. Hij is die goede trotse vader die van zijn gezin houdt.

Maar hij kan het niet laten en stuurt haar een bericht: Heb je zin vanavond?

En zij lacht …

De dans

woman in black and red dress holding black hand fan
Photo by Pixabay on Pexels.com

“Ik ben niet alleen!” schreeuw ik tegen mezelf.

Ik heb allerlei mensen in mijn leven en ik hou van hen. Ik word er blij van, vrolijk van al die feestjes, praatjes … altijd iets te doen. Ja het is zo vol mijn leven met werken, kinderen, familie, vrienden, kennissen … superveel mensen om me heen! Ik dans!

En mijn gedachten dwalen naar het laatste feestje waar ik onbezonnen gedanst, gezongen, geflirt heb met? Iemand, met mezelf, met wie?

Ik was alleen in de auto onderweg naar huis en alleen toen ik de sleutel in mijn voordeur stak en ik ben alleen gaan slapen. En ik ben vergeten dromen die nacht, alleen … nee ik droomde dat ik alleen was … en ik danste in mijn eentje in het rond… het feest was gedaan.

Zit ik in mijn illusie? Ben ik gedurende jaren mezelf iets aan het wijs maken dat dit allemaal toch ‘Oh zo geweldig is?’ Die dansvloer, die feestjes … al die mensen om me heen?

Houdt er wel iemand van mij? Gaat er ooit nog iemand van mij houden? De twijfel slaat in en de schrik om het hart. Misschien gaat er nooit nog iemand van mij houden en blijf ik voor altijd alleen achter op de dansvloer.

Nee we moeten gewoon blijven dansen, zeg ik tegen mezelf en dan danst er wel eens iemand mijn leven binnen? Positief blijven het wordt vast een eeuwigdurende liefdesdans.

Ik wacht het volgende feestje af maar ik voel me precies alleen en alleen dansen is niet zo fijn. Ik verlang naar een dans met twee!