Spaghetti Nights

Verslagje van de spaghetti avond bij mij thuis, voorbije zaterdag……..
Als het stil is aan tafel… Ja, dan is mijn avond geslaagd…
Als er voor de rest van de avond gelachen, gepraat, gedronken wordt, nieuwe vriendschappen ontstaan, dan ben ik een nóg gelukkiger man…

Ongeveer anderhalve maand geleden kwam er een oproepje van de beheerders naar een beetje ‘actieve medewerking’, wat dat ook moge zijn 😀, van activiteiten voor singles. Als we ideeën hadden…

 

Wat dus bij mij ontstond als een ‘crazy idea’, ‘laat me eens een mini-eventje doen’, groeide dus blijkbaar uit tot een leegkoop in de winkels van spaghetti. Het deed me plezier dat ‘mijn groepje’ redelijk snel volzet was, het deed/doet me eveneens plezier dat er veel mensen het idee genegen waren en zelf ook een spaghetti avondje organiseerden. Ik schat een 30-tal groepjes, aan gemiddeld misschien 6 personen… Een 200-tal mensen verlaten dus hun vertrouwde scherm, omgeving en komen buiten, leren nieuwe mensen kennen…

Vorige zaterdag begon bij mij misschien een beetje schuchter, met de eerste 2 dames die binnen kwamen. De schattigste van de 2 reeds aanwezigen kreeg vooral wat aandacht, ja Arthur dus 😁, maar de sfeer kwam vrij snel wat losser. Er werd apero gedronken, nog mensen kwamen er bij, er werd gelachen, en nog meer milliliters gedronken, de tongen kwamen al een beetje losser…
Terwijl de spaghetti saus stond te pruttelen in de oven werd na een tijdje een ‘voorstelronde’ gedaan. Zo wisten we uiteindelijk toch alle namen 😀 maar ook een beetje wat we graag doen, wat ons bezig houd…
De samenwerkende vennootschap die ontstond tijdens het serveren was mooi om zien, de stilte bij het verorberen was voor mij persoonlijk heel leuk om te horen 😀, de centimeters drank werden blijkbaar groter en groter 😂.
Diezelfde samenwerking kwam tevoorschijn bij het afruimen terwijl ik het dessert begon te, euh, bricoleren 😂. Opnieuw helpende handen… 👍🙏

Het eten was misschien niet perfect, de aanwezigheid van nieuwe, positieve mensen deed me veel deugd. En uiteindelijk draait het daar om…
Mensen met bagage, met een verhaal, met ervaringen…het interesseert en boeit me gewoon en ik vind het heel leuk om ‘(on)bekenden’ samen te brengen zodat er interactie ontstaat…

Bedankt iedereen voor de attenties, om mijn kookkunsten te durven trotseren, te helpen en er een leuke en gezellige avond van te maken. Hopelijk tot snel nog eens…
De aanwezige toppers waren: Kathleen, Michèle, Sophie, Ellen, Christel, Nancy, Werner, Patrick, Stefan, Peter

Prins Carnaval

Iets voor middernacht kwam het dak helemaal naar beneden op mijn hoofd en het stof hangt nog in mijn kleren, figuurlijk dan. Ik stond op het punt slapen te gaan toen ik me realiseerde dat mijn lieftallig vrouwtje nog niet thuis was. Ze was iets gaan drinken met wat vriendinnen. Haar telefoon gaf geen gehoor, wellicht amuseerde ze zich kostelijk. Blij voor haar.

Wat ik toen deed, had ik beter niet gedaan. Of misschien net toch wel. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het was niet ok, maar het bracht me uiteindelijk wel besef. Wat er me toe dreef, was wellicht dat onbehaaglijk gevoel van wantrouwen dat al enkele jaren de kop op stak in onze relatie. Het gemis aan oprechte liefde, het gevoel dat de zeepbel uit elkaar spatte aan zo’n tergend traag tempo dat het geheel eigenlijk niet eens zo absurd en fout klonk. Berusting en gewenning traden op en er was occasioneel eens seks. Slechte, passieloze, liefdeloze en lege seks, toegegeven maar wel seks. Ik blijf uiteindelijk een man, niet? Nu, een lang verhaal kort, ik checkte de locatie van mijn vrouw via een handige feature op onze gelinkte smartphones. Altijd handig als je elkaar of gewoon je smartphone kwijt bent. Nooit installeer ik allicht nog zo’n app.

Ik ontdekte dat ze bijna thuis was, slechts 500 meter van ons huis verwijderd. Maar zo bleef het ook de hele tijd, 500 meter van huis verwijderd, geen beweging. Ik ging kapot aan achterdocht, nam mijn sleutels en ging op stap. De reservesleutel van de wagen op zak. Eigenlijk wist ik heel goed wat ik kon verwachten en wat ik toen deed. 500 meter verder vond ik inderdaad onze wagen terug voor een huis, leeg. Geen spoor van mijn vrouwtje. Goedgelovig en naïef ben ik zeker maar noem me een halfzachte mongool en het plat van mijn hand vindt je kaak wel, wees gerust. Ik opende de wagen met de reservesleutel en parkeerde de wagen een eindje verderop, uit het zicht. Ik ging huiswaarts. Ik wist wat ik wist. Het deed pijn toen de zeepbel uiteindelijk stuk spatte, heel veel pijn. Ik ging slapen.

Nuja, slapen, dat lukte me niet echt. Woelen, dat wel. Enkele luttele uren later, ik wil me niet voorstellen hoe lekker dat feestje wel niet was, kwam ze thuis. Paniek. Ze kon niet binnen (sleutels lagen nog in de wagen). De kids en ik lagen te slapen, wist zij veel. De auto was gestolen. Aanbellen durfde ze niet, dus stond ze maar wat te roepen aan het open raam van onze slaapkamer. Ik negeerde haar. Blijkbaar kon ze mijn oudste zoon wekken die haar binnen liet. Ze kwam me wekken en deed me het verhaal hoe de wagen werd gestolen toen zij en haar vriendin nog iets aan het drinken waren in een cafeetje om de hoek. Vreemd, want dat cafeetje lag nog enkele kilometers verder dan de plek waar ik de wagen terug vond. Hoogst merkwaardig verhaal maar ik deed alsof mijn neus bloedde en trok mijn kleren aan. Toen ze me vroeg wat we gingen doen, zei ik dat we naar die plek gingen wandelen want misschien had ze het verkeerd gezien en stond de wagen er toch. Tenslotte moesten we toch de politie bellen indien de wagen echt was gestolen, niet?

De hele weg naar de wagen bleef ze maar verzinsels vertellen tot ik haar ermee confronteerde. Lijkbleek trok ze weg. Bedrog. Met prins Carnaval. Prins Carnaval Marginal, een gast zonder toekomst, een gast die ik nu nog steeds met plezier in elkaar zou timmeren. Terwijl ik hem eigenlijk dankbaar hoor te zijn. Dubbel. Ik denk dat daar en dan mijn relatie eindigde. Voor mij althans. Voor haar was de relatie reeds lang voorbij. Alleen had ze nooit de moed gehad of het lef gevonden om daar gevolg aan te geven.

We zijn allen slachtoffer én dader, vermoed ik. Ik ben zelf geen heilige maar die nacht voelde ik me net een tikkeltje meer slachtoffer dan dader.

Build me up

Wij mensen, kan je vergelijken met huizen. Elk huis heeft zijn eigen persoonlijkheid. Hun eigen verhaal, haar eigen verdriet en haar eigen dromen.

 





Allen gebouwd uit liefde van twee personen. Opgetrokken uit normen en waarden dat ze hebben meegekregen. Ingericht door hun eigen karakter en ervaringen.

Het is niet enkel de buitenkant dat de weerspiegeling is van hoe het er van binnen uitziet. Vaak worden we afgerekend door verkeerde intercepties.

Zo is mijn huis momenteel verborgen door verwilderde rozenstruiken. Rozenstruiken die in het verleden werden geplant uit liefde. Liefde die de tuin voor het huisje deed opfleuren en waar ook de buitenwereld kon van genieten. De oprit, de weg naar het hart van het huis, werd geplaveid met herinneringen, ligt er de dag van vandaag hobbelig en niet onderhouden bij.

Dan de woning zelf, die staat er vervallen bij. Sporen van een woelige periode zijn heel zichtbaar. Een voordeur die amper opengaat, waaraan je stevig moet trekken. Die schurend over de vloer sleept. Ramen die volledig zijn ingeslagen. Waar de wind te pas en te onpas vrij spel heeft en de warmte die er ooit was veranderde in vochtige kilte. Binnen in het huis zijn de sporen nog meer zichtbaar. De vloer ligt her en der bedekt met scherven van de ingeslagen ramen. Muren die getuige zijn van voorgaande taferelen. Maar stilzwijgend met de tijd meegaan.

Zoals veel vervallen woningen, hoopt deze woning, dat er iemand toch de schoonheid door al dat verval ziet. Er tijd wil investeren om met veel tijd en geduld de woning te renoveren en er terug een thuis van te maken. Waar de liefde de kamers vult met warmte. De oprit plaveit met nieuwe, mooie herinneringen. De tuin onder handen neemt. Waar men daarna tot rust komt en er honderden vlinders mogen wonen.

Laat ieder vervallen huisje een bouwheer/vrouw vinden. Die het met haar/zijn eigen toetsen in de volledige glorie hersteld

Het geheim

Hij zoekt spanning, de vlucht uit het saaie familiale leven waar speelgoed en luiers de hoogste prioriteit zijn.

book collection
Photo by Pixabay on Pexels.com

De was, de plas niets aantrekkelijk aan en een vermoeide vrouw die ‘s avonds als een blok in slaap valt.

Hij heeft zijn luchtkasteel, zijn illusie die hij ten toon spreidt naar de buitenwereld en hij is trots, trots vader te zijn van 2 kleine kinderen. En zijn dochter uit zijn vorige huwelijk studeert bijna af van de universiteit. Hij heeft het weer gemaakt en iedereen is blij met hem. Met zijn harde prestaties die hij levert voor zijn kersverse gezin. En zie eens hoe een geweldige vader hij wel niet is. Wat hij allemaal doet voor zijn vrouw en kinderen? Dat is top.

Maar zijn gedachten dwalen af en het verlangen naar spanning steekt de kop op.

Hij denkt aan haar, aan haar lach, haar boezem, haar zijn, haar lichaam … en hij verlangt naar haar mond, haar tong, haar … Hij voelt lust en wilt bij haar zijn.

En zij wacht telkens geduldig zijn lust af en is infantiel blij met zijn bericht dat hij tijd voor haar wil maken … ze houdt van hem maar dat zegt ze niet.

Hij verschijnt, ze glimlacht naar hem, kijkt in zijn ogen maar weet waarvoor hij komt.

Het doet al minder pijn dan in het begin maar als hij verdwijnt, blijft er die leegte over.

De overgave zindert na, het genot … de passie en het verlangen naar zijn liefde.

Maar hij houdt niet van haar. Ze is zijn geheim, iets dat niemand mag weten. Een gevaar voor zijn illusie, zijn luchtkasteel … een gevaar voor alle mensen waar hij van houdt.

Hij wil niet dat ze bestaat. Hij wil dat ze een schim is in zijn bestaan. Hij wil niet aan haar denken en zeker niet verlangen. Hij is die goede trotse vader die van zijn gezin houdt.

Maar hij kan het niet laten en stuurt haar een bericht: Heb je zin vanavond?

En zij lacht …

De dans

woman in black and red dress holding black hand fan
Photo by Pixabay on Pexels.com

“Ik ben niet alleen!” schreeuw ik tegen mezelf.

Ik heb allerlei mensen in mijn leven en ik hou van hen. Ik word er blij van, vrolijk van al die feestjes, praatjes … altijd iets te doen. Ja het is zo vol mijn leven met werken, kinderen, familie, vrienden, kennissen … superveel mensen om me heen! Ik dans!

En mijn gedachten dwalen naar het laatste feestje waar ik onbezonnen gedanst, gezongen, geflirt heb met? Iemand, met mezelf, met wie?

Ik was alleen in de auto onderweg naar huis en alleen toen ik de sleutel in mijn voordeur stak en ik ben alleen gaan slapen. En ik ben vergeten dromen die nacht, alleen … nee ik droomde dat ik alleen was … en ik danste in mijn eentje in het rond… het feest was gedaan.

Zit ik in mijn illusie? Ben ik gedurende jaren mezelf iets aan het wijs maken dat dit allemaal toch ‘Oh zo geweldig is?’ Die dansvloer, die feestjes … al die mensen om me heen?

Houdt er wel iemand van mij? Gaat er ooit nog iemand van mij houden? De twijfel slaat in en de schrik om het hart. Misschien gaat er nooit nog iemand van mij houden en blijf ik voor altijd alleen achter op de dansvloer.

Nee we moeten gewoon blijven dansen, zeg ik tegen mezelf en dan danst er wel eens iemand mijn leven binnen? Positief blijven het wordt vast een eeuwigdurende liefdesdans.

Ik wacht het volgende feestje af maar ik voel me precies alleen en alleen dansen is niet zo fijn. Ik verlang naar een dans met twee!

Het snoepje

six assorted color lollipops
Photo by rawpixel.com on Pexels.com

Twijfelen. Is het iets wat jullie ook overkomt?

Mijn hart is lang gesloten geweest voor liefde. Sinds een tijdje probeer ik mij open stellen om terug die liefdespartner te vinden waar ik graag terug iets mee wil opbouwen.

Maar ik heb niet het gevoel dat dit van een leien dakje gaat. Het is niet het gebrek aan aandacht en ook niet aan interesse die het vinden van die persoon bemoeilijkt.

Mannen bieden zich aan in allerlei geuren en kleuren. Sommige flirten virtueel met me, andere zoeken mijn aandacht in serieuze chatgesprekken, de complimenten vliegen in het rond van knap tot heet, guitig tot speels, … je houdt het niet voor mogelijk.

Het lijkt wel alsof ze allemaal iets in de aanbieding hebben en ik het maar moet zeggen wat ik nu wens.

Maar ik lijk precies ook zelf in de aanbieding te staan. Waar positioneer ik mij in die aanbieding? Is er korting? Lig ik in het beste verkoopsvak of ergens waar niemand aan kan en stel ik word gekocht waar ga ik dan terecht komen. Zal er iemand voor altijd van mij houden of kom ik na gebruik in de vuilbak terecht. En word ik samen met anderen aangekocht of ben ik een uniek product waar iemand de moeite neemt de gebruiksaanwijzing te lezen.

Ik heb het gevoel alsof ik een snoepje ben waar naar gegrabbeld wordt en met heel veel chance kom ik bij de juiste terecht. Maar de kans lijkt me groter dat het snoepje geconsumeerd wordt en daarna er een leeg papiertje overblijft. De kans is ook groot dat ik samen met die andere snoepjes gegeten wordt. En de lege papiertjes kunnen dan samen hun verhalen delen?

Ik wil zo geen snoepje zijn. Dat vreet aan je zelfvertrouwen en telkens kom je tot de constatatie dat wat zich aanbiedt eigenlijk maar uit is op 1 smaakje maar niet in het volle snoepje.

Het is niet mij dat hen interesseert maar mijn lichaam. Kortom ik ben goed genoeg om intimiteit te delen maar als het gaat over beter leren kennen en iets opbouwen dan zijn de aanbiedingen zeer vlug verdwenen en zegt Messenger niets meer. De stilte zegt meer dan woorden.

Het snoepje twijfelt. Twijfelt of het wel zin heeft om zich open te stellen, om iemand binnen te laten want tot hier toe lijkt het me weinig succesvol en zeer oppervlakkig. En is het redelijk vernederend om te merken dat je zo gezien wordt en benaderd wordt.

Het snoepje wil een oprecht, eerlijk snoepje ontmoeten die de tijd wil nemen om haar te leren kennen. Maar de moed zit in haar papiertje en ze weet niet of het wel goed komt in deze wereld van daten en relaties consumeren. En zo wordt ze uiteindelijk liever een zeer klein snoepje dat liever niet meer opgemerkt wordt en terug in haar veilige statuut van alleen zijn kruipt waar het verlangen nr liefde groter wordt achter gesloten deuren.

Vlaams-Brabantse Spaghetti…

Deze ochtend overvielen mij enkele gedachten, dat gebeurt niet vaak, toegegeven. Het Barbecue-seizoen loopt stilaan op zijn einde, het regenseizoen zit er namelijk aan te komen, de dagen worden korter, het weer misschien al wat te grauw voor buitenactiviteiten, onze kalender staat leeg in oktober, mensen vragen naar activiteiten, mensen willen elkaar blijven ontmoeten in een leuke omkadering en wij willen dat blijven aanbieden maar tegelijkertijd graag al eens iets anders uitproberen.

In “jaar nul” is het namelijk belangrijk voor ons om veel bij te leren. Wat er werkt en wat er niet werkt, zijn de antwoorden op de twee belangrijkste vragen die het afgelopen jaar onze agenda bepaald hebben. Een andere bedenking van mij is dat er enkele fantastische mensen wonen in provincies die wij niet zo vaak aandoen. Om die uitspraak even kracht bij te zitten, kan ik meedelen dat wijzelf voornamelijk actief zijn geweest in West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Antwerpen en heel occasioneel al eens in Vlaams-Brabant. Zie ook wat ongeveer onze ledenverdeling overheen de provincies is:

statistieken_provincie

provincie_percentages.jpg

Gezien onze lagere activiteit in Vlaams-Brabant, de grote vraag naar meer activiteiten aldaar (ook voor Limburg, we know, working on it) en het feit dat we enkele fantastische helpers in Vlaams-Brabant hebben, zijn we momenteel op zoek naar een gastheer of gastvrouw die plek zou kunnen bieden in oktober (ter voorbereiding op ons weekendje in november) om eens een eerste try-out met ons te doen en samen een spaghetti-avond te organiseren voor een grotere groep mensen.

Bent u geïnteresseerd om eens gastheer of gastvrouw te zijn voor zo’n try-out? Of kent u een fantastische locatie waar we een grotere groep mensen kunnen neerzetten (met keuken aub) aan een – ik ga er geen doekjes om winden – zo voordelig mogelijk tarief. Zo’n try-out is belangrijk om het toekomstige succes te bepalen van ideeën die opspringen.

Alle tips of aanmeldingen als gastheer mag u doorsturen naar s4f.belgium@gmail.com. U kan natuurlijk ook steeds één van de beheerders aanspreken via messenger.

Ps: gastheren en -vrouwen worden altijd in de watten gelegd. Een belofte die we graag maken en ook hoog houden.

Wat is jouw persoonlijkheid


Als we het over karaktereigenschappen hebben, bedoelen we bepaalde psychologische karakteristieken van iemand die bepalen hoe deze persoon zich gedraagt in bepaalde situaties.

Als we het over een “moedig” iemand hebben, bedoelen we dus dat hij zich over het algemeen moedig zal gedragen.

Op het eerste gezicht lijkt het niet zo moeilijk om het karakter van iemand te omschrijven. We zien namelijk dat mensen zich over het algemeen op een voorspelbare manier gedragen.

Als X op een feestje is kijkt hij eerst de kat uit de boom, terwijl Y direct de eerste persoon aanspreekt die binnen het bereik van haar stem komt.

In principe zou je kunnen zeggen dat er niet een specifiek profiel van karaktereigenschappen bestaat dat “het best” is. Verschillende situaties vragen namelijk om verschillende karakteristieken.

Zo is het voor een programmeur handig om wat introvert te zijn, terwijl deze eigenschap voor een verkoper juist onhandig is.

Goede en slechte eigenschappen lijken eenvoudig uit elkaar te houden, maar in de praktijk kun je eigenschappen eenvoudig heretiketteren. Goede eigenschappen bevatten valkuilen en in slechte eigenschappen schuilen bijzondere kwaliteiten.

Kun jij van jezelf 3 kwaliteiten en 3 valkuilen opnoemen? Welke herken jij bij anderen hier?

Kwaliteiten

1 Vrolijk

2 Enthousiast

3 Betrouwbaar

4 Serieus

5 Optimistisch

6 Netjes

7 Dapper

8 Ontspannen

9 Actief

10 Bescheiden

11 Alert

12 Spontaan

13 Creatief

14 Belangstellend

15 Verantwoordelijk

16 Zorgzaam

17 Avontuurlijk

18 Positief

19 Luisteraar

20 Intelligent

21 Ruimdenkend

22 Royaal

23 Gevoelig

24 Organisatorisch

25 Zorgvuldig

26 Eerlijk

27 Veelzijdig

28 Flexibel

29 Duidelijk

30 Liefdevol

31 Geduldig

32 Verdraagzaam

33 Behulpzaam

34 Sterk

35 Humoristisch

36 Zelfverzekerd

37 IJverig

38 Aardig

39 Zelfstandig

40 Handig

41 Rustig

42 Behoedzaam

43 Sympathiek

44 Sociaal

45 Joviaal

46 Leergierig

47 Dapper

48 Idealistisch

49 Kranig

50 Meegaand

Valkuilen

1 Onzelfstandig

2 Brutaal

3 Verkwistend

4 Onvoorzichtig

5 Asociaal

6 Chaotisch

7 Drammerig

8 Wanhopig

9 Ontevreden

10 Streng

11 Overmoedig

12 Traag

13 Stil

14 Fanatiek

15 Opdringerig

16 Lui

17 Krenterig

18 Onhandig

19 Plagerig

20 Agressief

21 Onverschillig

22 Opschepperig

23 Arrogant

24 Jaloers

25 Perfectionistisch

26 Drammerig

27 Geremd

28 Angstig

29 Cynisch

30 Wispelturig

31 Gesloten

32 Ongeduldig

33 Bazig

34 Humeurig

35 Onrustig

36 Afwachtend

37 Loslippig

38 Klagerig

39 Slordig

40 Onzeker

41 Hebberig

42 Overbezorgd

43 Dwars

44 Overgevoelig

45 Meegaand

46 Saai

47 Egoïstisch

48 Kritisch

49 Verlegen

50 Rechtlijnig

Moeilijke kinderen bestaan niet !?

Single zijn en een puber in huis, pffff, ik vind het meer dan lastig. Mijn dochter wordt 16 en ze vindt haar moeder een alien. Als je zot doet ben je marginaal, drink je een glas wijn ben je zielig, kijk je naar een man ben je wanhopig, heb je dan eens een vriend breekt ze hem volledig af, ga je uit dan kijkt ze misprijzend, blijf je thuis dan loop je in de weg.

Ik ben altijd de schuldige want ik heb haar papa verlaten. Het feit dat zijn ‘nieuwe’ vriendin (die zo nieuw dus niet was) 14 jaar jonger is dan ik, na 1 maand al mijn huis en mijn ex veroverde, maakt voor haar helemaal geen verschil.

Ik ben net een week met haar naar Spanje geweest maar het is nooit goed genoeg, we drijven uit elkaar door miscommunicatie, onmacht, frustratie.

Hoe ga je daar mee om, hoe krijg je dat terug goed?

 


 

Volgende tekst is van opvoeding specialiste Karla Mooy

Sommige mensen zeggen: ‘Moeilijke kinderen bestaan niet’.  Er is zelfs een boek dat zo heet. En daar is wat voor te zeggen. Maar  in de praktijk voelt dat vaak niet zo. Je kunt wel degelijk een ‘moeilijk kind’ hebben. Er zijn nu eenmaal kinderen (en volwassenen), die niet doen wat je verwacht. Die moeilijker zijn in de omgang dan anderen. Hoe pak je dat dan aan?

Ook al houd je zielsveel van je kind en wil je je kind niet als een moeilijk kind betitelen, toch kun je je kind als een ‘moeilijk kind’ ervaren. Je kind lijkt bijvoorbeeld onvoorspelbaar in zijn reacties, wordt snel boos of komt bazig of dwingend op je over. Het kost je bergen energie en vooral veel frustraties. Je kunt er zelfs moedeloos van worden.

Wat is er aan de hand? Inmiddels heb ik ervaren, dat veel kinderen met moeilijk gedrag kinderen zijn die worstelen met hun grip op de wereld. Ze zijn vaak gevoelig voor prikkels en hebben altijd een hoofd vol gedachten. Ze proberen grip op de wereld te krijgen door de dingen naar hun hand te zetten.

Dat lijkt egoïstisch, maar dat is het niet! Of eigenlijk ook wel, maar niet in de negatieve betekenis, die we er doorgaans aan koppelen. Ze zijn erg op hun eigen behoeftes gericht. Maar niet omdat ze jouw behoeftes niet van belang vinden. Integendeel, het zijn vaak gevoelige kinderen, die graag rekening met anderen willen houden.

Ze zijn zo op zichzelf gericht om controle te houden. Om niet overgeleverd te zijn aan onvoorspelbare gebeurtenissen. Als zij de baas zijn, geeft hen dat een gevoel van controle. Het is belangrijk om je dat te realiseren.

Dat betekent, dat je hun gedrag niet moet labelen als zelfzuchtig, maar als behoefte aan controle. Als je dat zo kunt interpreteren, helpt je dat om niet in je eigen frustratie en ergernis verstrikt te raken. Of je angst, dat je kind een onaangenaam, egoïstisch mens wordt als je niet oppast. Als je daar uit kunt blijven, is er ruimte om te horen en te zien wat je kind werkelijk nodig heeft. En kun je een conflict voorkomen.

Wat deze kinderen nodig hebben, is voorspelbaarheid en eigen inbreng. Zorg dat ze zoveel mogelijk voorbereid zijn op wat er gaat gebeuren. En geef ze zo veel mogelijk eigen inbreng in de gang van zaken thuis. Vraag naar hun behoeften en hou er rekening mee. Ook als het een behoefte is, die jou als onbegrijpelijk of onbeduidend voorkomt.

Naarmate ze ouder worden, kunnen ze zichzelf beter leren kennen. Help ze dan om zich bewust te worden van hun ‘fabrieksinstelling’. Laat ze zien hoe het in hun werkt zonder af te keuren. Help ze om met kleine stapjes te leren omgaan met onvoorspelbaarheid. Ga uit van hun sterke kanten en vertrouw op hun kracht om hun eigen weg te vinden. Dat geeft zelfvertrouwen.

Bron

Ik ben veel jonger dan ik me voel

‘Je bent zo oud als je je voelt’, luidt het gezegde, maar geldt dat ook voor jou? Hoe oud voel jij je ten opzichte van uw echte leeftijd?

Ik hoor het mensen soms zeggen, ook als je iemand online leert kennen blijkt het een favoriete uitspraak. “Ik voel me veel jonger dan mijn leeftijd!”. Het komt me dan over alsof deze mensen die zin gebruiken om hun houdbaarheidsdatum te verlengen ten opzichte van een eventuele potentiele kandidaat-partner.

Het tegenovergestelde is ook waar. Vroeger in mijn jeugdjaren noemden bepaalde mensen die ik tegenkwam zich dan ook veel ouder dan ze in werkelijkheid waren. Ja zij waren véél volwassener dan al die anderen.

Eigenlijk is het ook wel een merkwaardig uitspraak. Ik ben zelf 43 jaar en vraag me dan af wat nu die definitie juist is die bepaalt hoe een 43 jarige zich moet ‘voelen’. En hoe zou ik mij dan de komende jaren moeten voelen om op ‘schema’ te zitten?

Iemand die zich veel jonger voelt, doet dan waarschijnlijk ook meer dingen die jongeren zouden doen. Zijn we dan naiever, kinderachtiger…. gekker dan onze leeftijdsgenoten? Als we graag naar Tomorrowland gaan en festivals bezoeken… zijn we dan ‘jonger’? Mogen we nog heel de dag op de playstation spelen, lachen met een scheet of onze verantwoordelijkheden ontlopen? Is het dan eigenlijk nog wel een compliment? Ja, er zijn ook mensen die op hun 40ste al aan hun zetel plakken. Ze kiezen voor de gemakkelijke praktische kleding ipv toch nog even op bun best te zijn op weg naar de winkel.

Nu heb ik zelf het geluk dat ik er veel jonger uitzie. Ik voel me eerlijk gezegd ook veel jonger en gedraag me ook wel zo. Ik kan ook heel bloedserieus zijn, maar met momenten steek ik graag mijn tong uit naar de wereld! Mijn persoon is op dat vlak niet geheel gesynchroniseerd vermoed ik. Ik vind het ook niet echt erg, ik doe graag nog heel gek! Mijn brein is gewoon nog heel jong 🙂