Build me up

Wij mensen, kan je vergelijken met huizen. Elk huis heeft zijn eigen persoonlijkheid. Hun eigen verhaal, haar eigen verdriet en haar eigen dromen.

 





Allen gebouwd uit liefde van twee personen. Opgetrokken uit normen en waarden dat ze hebben meegekregen. Ingericht door hun eigen karakter en ervaringen.

Het is niet enkel de buitenkant dat de weerspiegeling is van hoe het er van binnen uitziet. Vaak worden we afgerekend door verkeerde intercepties.

Zo is mijn huis momenteel verborgen door verwilderde rozenstruiken. Rozenstruiken die in het verleden werden geplant uit liefde. Liefde die de tuin voor het huisje deed opfleuren en waar ook de buitenwereld kon van genieten. De oprit, de weg naar het hart van het huis, werd geplaveid met herinneringen, ligt er de dag van vandaag hobbelig en niet onderhouden bij.

Dan de woning zelf, die staat er vervallen bij. Sporen van een woelige periode zijn heel zichtbaar. Een voordeur die amper opengaat, waaraan je stevig moet trekken. Die schurend over de vloer sleept. Ramen die volledig zijn ingeslagen. Waar de wind te pas en te onpas vrij spel heeft en de warmte die er ooit was veranderde in vochtige kilte. Binnen in het huis zijn de sporen nog meer zichtbaar. De vloer ligt her en der bedekt met scherven van de ingeslagen ramen. Muren die getuige zijn van voorgaande taferelen. Maar stilzwijgend met de tijd meegaan.

Zoals veel vervallen woningen, hoopt deze woning, dat er iemand toch de schoonheid door al dat verval ziet. Er tijd wil investeren om met veel tijd en geduld de woning te renoveren en er terug een thuis van te maken. Waar de liefde de kamers vult met warmte. De oprit plaveit met nieuwe, mooie herinneringen. De tuin onder handen neemt. Waar men daarna tot rust komt en er honderden vlinders mogen wonen.

Laat ieder vervallen huisje een bouwheer/vrouw vinden. Die het met haar/zijn eigen toetsen in de volledige glorie hersteld

Droomvlucht

Een heldere hemel, een zalig zonnetje. Vervoerd worden door de warme en koude luchtstromen. Samen over de rand, van de rieten mand van een luchtballon, hangend neerkijken hoe de huizen en het landschap onder ons doorschuiven. Met een geluk zalig gevoel. Een gevoel van samen kunnen we de wereld aan. Beleven we onze droomvlucht. Terwijl ik nog wat warme lucht in onze ballon pomp. Gooit zij nog extra balast overboord om nog meer hoogte te winnen. Als een geoliede machine zetten we verder koers, onze dromen tegemoet.

Tot de dag dat de wind ging liggen.

Tot de donkere wolken zich rondom ons verzamelden en een cycloon zich meester maakte over onze luchtballon. Het liet ons heen en weer schudden. Van links naar rechts, van boven naar onder. Oncontroleerbaar om vervolgens met een harde knal tegen een bergwand aan te botsen. Het werd zwart voor mijn ogen. Geen besef van tijd. Geen besef van waar plots het slechte weer kwam. Heb ik als piloot een verkeerde keuze gemaakt? Heb ik iets over het hoofd gezien? Was ik verblind door de mooie dromen die ik najaagde?





Veel onbeantwoorde vragen. Vragen waar ik geen antwoord zal op krijgen. Gissen is ook niet aan de orde. Wat ik wel weet is dat de ballon der dromen onherroepelijk gescheurd is, en de co-piloot niet meer aan mijn zijde staat. Dagen worden weken. Weken worden maanden. De tijd kent geen genade en vliegt als een sneltrein voorbij. Terwijl ik in het stuk geslagen mandje blijf zitten en de uiteen gereten stukken stof, lang uitgestrekt over de boomtoppen verspreid hangen.

Kniezend, peinzend over de windhoos die mijn leven drastisch heeft veranderd. Ik heb geen oog voor wat er zich in het bos afspeelt. Geen oog voor de fauna en flora die dagdagelijks voorbij me ritsen. De onderbroken droomvlucht, die steeds opnieuw door mijn hoofd spookt. De tijd verstrijkt en door te mijmeren verandert er niks. Tijd om mijn krent op te lichten en de restanten textiel, die in het bos hangen,te verzamelen. Tijdens het zoeken naar de lapjes stof, neem ik de tijd om de planten en diertjes rondom mij te observeren en te bewonderen. Een grote diversiteit qua soorten en qua karakter eigenschappen. Wat schuchter en onwennig dwaalde ik eerst in het grote bos.

Maar gaande weg vind ik wel mijn plekje. De diertjes werden vrienden. Vrienden elk met hun eigen verhaal. Mede door hun verhalen, recht ik mijn rug en durf terug te dromen. De gehavende rieten mand werd hersteld met nieuwe twijgjes. De diertjes helpen bij het herstellen van de lapjes stof die terug een ballon doet vormen. Niet meer de ballon als voorheen maar eentje met zichtbare naden. De ballon is terug klaar om te varen. Klaar om de wereld te herontdekken. Het enigste wat mij als piloot nog rest. Is de warmte die in me zit, terug open te stellen.

Zodat de ballon terug kan opstijgen. Mijn ballon wordt stukje bij beetje gevuld. Klaar om een nieuwe droomvlucht te maken. Nu dient enkel nog de overtollige ballast over boord gegooid te worden om op te stijgen en door de wind mee gevoerd te worden. Want Het wil niet zeggen dat als je jouw bestemming niet hebt gehaald. Dat je reis is afgelopen. Wees voornamelijk de piloot van je eigen dromenvlucht.

Jij bepaalt zelf wie je passagier/co-piloot wordt van jouw traject.

Hey, Schrijf jij vaker?

 

Elk dier, elke mens heeft zijn eigen comfortzone. Een plekje waar men zich meestal prettig, maar vooral veilig voelt. Alles wat daar buiten ligt kan angst, onzekerheid of een invloed uitoefenen op je eigen identiteit of manier van denken. Door ervaringen uit het verleden zijn velen onder ons nog meer aangewezen op hun comfortzone en houden zich er aan vast.

De animatiefilm “Finding Nemo” is een schoon voorbeeld van hoe Marvin (papa van Nemo) zijn veilig plekje tracht over te brengen aan de kleine Nemo. Dit doordat zijn vrouwtje verslonden werd door een roofvis. Ik zelf ben de dag van vandaag ook een beetje Marvin. Mijn huisje is mijn veilige thuishaven waar ik me kan wegstoppen voor de buitenwereld. Daar kan ik mijn tranen de vrije loop laten gaan zonder dat het iemand gezien heeft. Zelfs mijn beste maat komt amper over de vloer. Laat staan dat hij weet wat in mijn bovenkamertje afspeelt.

Maar eenmaal ik de voordeur achter me dicht trek, ziet de buitenwereld me als een sociaal lachebekje. Die steeds plezier maakt en aanstekelijk werkt bij anderen. Toch is deze “Marvin” enkele weken geleden door “Dorry” uit zijn anemoon getrokken. Door een reactie op een post op “singles 4 fun” kreeg ik opeens een berichtverzoek via messenger.

Hey, schrijf jij vaker? Als je dingen schrijft en deze wil delen kan je dat altijd doen in een topic. Zowel onder je eigen naam of anoniem. Is maar dat je weet dat ik jouw reactie wel heel mooi geschreven vond### Het bericht werd beantwoord en volgden elkaar in snel tempo op. Maar schrijven over mijn innerlijke ik was nog steeds “out of the blue”. Een overheersende schrik weerhield me om zomaar mezelf bloot te stellen. Bang voor reacties van de lezers en dat mijn naam onder elk geschreven stuk zal staan.

Toch wist “Dorry” mijn vertrouwen te winnen om in mijn pen te kruipen. In een mum van tijd was mijn 1ste topic geschreven, voorgesteld en onder een alias op internet gepubliceerd. Wat voor me belangrijk is, is dat ik de angst heb overwonnen en een onbekende diepte ben ingesprongen. Deze “Marvin” verlaat zijn anemoon richting de klif om zo de wijde oceaan in te zwemmen. Nieuwe avonturen en herineringen. De topic’s volgden zich in snel tempo op. Maar naast het schrijven kom ik meer en meer uit mijn anemoon en “Singles 4 fun” is een mooi medium daarin. Naast het schrijven van topic’s organiseren ze ook events.

Zelf heb ik nog geen enkele event bij gewoond. Toch hoop ik “Dorry” daar ooit es te treffen. Ook al ben ik een sociaal iemand maakt het me best wel wat nerveus. Ik heb geen aanknopingspunt of vangnet. Laat staan dat ik er niemand is die ik persoonlijk ken. Maar als “Marvin” met schildpadden, krabben, pelikaan, haaien en andere vissoorten kan praten. Mag een 1ste event geen probleem te wezen. Ik geloof wel dat ik leuke mensen zal ontmoeten. Laat me vooral rustig en op mijn eigen tempo mijn comfort zone verlaten. Laat me vooral goed voelen en je zal wel zien dat ik me openstel.

Het mooiste in het leven Is ergens in geloven Als het geloof in iets is verdwenen Blijft enkel angst over Dus elke “Marvin” onder ons. Verlaat af en toe jouw anemoon en verrijk je door nieuwe impulsen. Wie weet kom je ook een “Dorry” tegen die jou bij de hand pakt en jou nieuwe avonturen laat beleven.

Kleurenpalet van een Architect

</ins>

Op onze planeet is er een grote diversiteit aan kleuren te bewonderen.
Het groene van de bomen en de planten. Het blauwe van een heldere lucht of een uitgestrekte oceaan. Het oranje-gele van de zon en tal van andere kleuren die men her en der in de natuur tegen komt.

Zelfs bij de mensheid vind je een grote verscheidenheid van kleurrijke figuren. Nu spreek ik niet over de huidskleur of de tal van tekeningen op hun lichaam maar wel op het karakteristiek vlak.

De donkere en grauwe tinten vind je vooral bij zij die somber door het leven slenteren.
De fellere en leukere kleurtjes vind je bij de positivo ’s en de dromers onder ons.
Of de strakkere kleuren voor zij met strakke deadlines of alles volgens een bepaalde structuur moet verlopen.

Onder het merendeel onder ons veranderen de kleuren naarmate de gemoedstoestand of situaties waar ze zich in bevinden. Want ja iedereen zeult een rugzakje met zich mee.
Zelf betrap ik er me op dat de rugzak mijn kleurenpalet beïnvloed.

Hoe felgekleurd ik door het leven wandel. Achter die leuke kleuren schuilt er een witblauwe ijzige, bange persoon. Bang om kleur te bekennen. Schrik om terug de warme kleur die in me schuilt terug op te bergen. Het rugzakje heeft op mijn schouders diepe rode draagsporen achtergelaten.
Terwijl ik van nature uit een liefhebber ben van warmere kleuren. De kleuren van geborgenheid, die recht uit het hart komen. Die me ontdooien en de oranje warmtestralen uit mijn hartje doen uitbreken.

Toch heb ik met iemand gesproken waarbij het kleurenpallet veel uitgebreider is dan het mijne.
Van grijs tot de leukere kleurtjes.
Van het gif zwarte tot de zachte en warmere kleuren waar die nu in vertoeft.
Ik moet bekennen dat ik na onze babbel het gesprek heb nagelezen en enkele traantjes heb weg gepinkt.
In vele opzichten heb ik een heel mooi kleurenpallet mogen ontdekken en met enige bewondering zeggen
” je bent een fantastische architect van jouw eigen kleurenpallet. Hoe je nu in het leven staat en durft vooruit te kijken. Maar vooral met een hart van Goud”

Bedankt dat jij jouw kleurtjes met me hebt gedeeld. Je maakt niet enkel iets in me los maar je werkt vooral inspirerend.

Wees vooral een architect van je eigen kleurenpalet.

Summer Vibes




De zomer heeft intussen zijn intrede niet gemist. De zon heeft zich al vaak van zijn mooiste kant laten zien. Vele tuintjes zijn al intussen ontdaan van hun winterjasje en staan in volle bloei. De bloemen, de bijtjes, zelfs de eerste vlinders doen hun intrede in onze tuinen. De barbeque-stellen zijn van stal gehaald en al meerdere malen ontstoken. Het tuinterras staat uitgestald. Met een glaasje volop genieten van de zonnestraaltjes die me even koning in Frankrijk doen wanen.

Toch maken vele gezinnen zich op om binnen enkele weken uit te wijken naar diverse vakantiebestemmingen. Daar worden de leeg getrokken batterijen terug op geladen en komen ze terug met hun valies gevuld met leuke vakantieherinneringen en een smartphone vol leuke vakantiekiekjes. Met enige gezonde jaloersheid zal ik vanuit ons landje hun vakantie kunnen mee beleven. Ik zal me vanuit mijn tuinmeubilair achterover laten zakken en wegdromen over mijn ideale vakantie.

Dromen jullie even met me mee? Vakantiebestemming onbekend. Geef mij maar een vleugje zon en een heel leuk strandje. Een gezellig stadje waarin je op val avond kan kuieren langs tal van kleine winkeltjes om daarna de zon te zien ondergaan vanop de promenade die langs de kustlijn loopt. Mijn vakantie is niks zonder iemand die aan mijn zijde flankeert. Die mijn hand in haar hand doet versmelten. Beiden met een gelukzalige glimlach op ons gezicht en glunderende ogen die verscholen zitten achter onze zonnebrillen. Dit alles onder de goedkeuring van onze kinderen die getuige zijn van de liefde voor elkaar. Elke dag opnieuw, van onze vakantie genieten. Ons even een prinsenpaar wanen die moet uitgroeien tot een koningskoppel.

Het is misschien deze zomer niet een zomervakantie waar mijn hart naar verlangt. Maar laat het een zomervakantie zijn waar de basis van volgende zomer wordt gelegd. Met onze vakantieportretjes vol leuke memoires die we enigste jaren later met sprekend gemak kunnen verder vertellen. Hopelijk vinden de vlindertjes in mijn tuin de weg naar mijn buikje. Ontdooit de zonnestraaltjes mijn hart en mijn hoofdje gevuld met liefdesvolle gedachten.

Laat de SUMMER VIBES beginnen. Geniet en maak er een liefdevolle vakantie van.

DE SCHIM IN MEZELF




Als ik over straat loop, ziet iedereen een persoon die een verzorgd voorkomen heeft en met een zelfzekere attitude door het leven wandel. Iemand die weet wat hij wil en ook wat hij niet wil.

Toch is de spiegel niet mijn vriend. De spiegel laat enkel mijn buitenkant zien en niks wat er binnen in me afspeelt. Want hoe zelfzeker ik ook mag ogen. Hoe sociaal ik ook mag wezen. Zo onzeker ik me van binnen voel en dat bijna volledig afscherm voor de buitenwereld. Getekend door tegenslagen uit het verleden van welke aard ook.

Mijn innerlijke ik is bang om zich terug volledig te geven. Bang om terug met het hoofdje tegen de muur te knallen Bang om terug te dromen en die dromen terug uit elkaar te zien spatten. Geen zin om dan terug de moed bijeen te rapen, recht te krabbelen en terug vooruit te gaan.

Graag zou ik in de spiegel kijken. Elke dag opnieuw en zien dat achter mijn spiegelbeeld iemand staat. Met een glimlach, met fonkelende oogskes die haar hand op mijn schouder legt. Me doet voelen dat ze mijn steun en toeverlaat is. Die de schim in mezelf verjaagd mijn hart doet openbloeien en me terug de persoon doet zijn wie ik wil zijn. De persoon die zijn liefde en geluk op vele grote en kleine manieren mag tonen. Die geborgenheid en affectie in een twee richtingsstroom heen en weer laat vloeien.

Maar vooral me terug kan laten dromen, niet enkel mijn eigen droom maar de gezamenlijke droom en die als ook verwezenlijken. Laat me nu vooral dromen van die ene persoon die nog moet komen. Dromen dat ze de schim in mezelf doet verdwijnen. Maar laat vooral terug die innerlijke lach op mijn gezicht verschijnen

STILTE vs RUST




Velen hunkeren naar de stilte. Velen snakken naar rust. Dit doordat men er een opgejaagde levensstijl op na houdt. Werk – gezin – huishouden – hobby’s.

De stilte , de rust vind men meestal ’s avonds in de zetel. Met een pintje, een glaasje wijn, een kop koffie of een tasje thee. Zich vergapend aan de televisie of met een goed boek in de hand of gewoon gezellig met jouw geliefde bij je op de bank. Voor iedereen wordt de vorm van stilte en rust op andere manieren ingevuld.

Toch is de stilte in mijn geval geen bondgenoot. Bij het alleen thuis zitten vind ik wel de stilte maar niet de rust. De stilte doet mijn hoofd bruisen en wekt 1001 vragen bij me op. Die stilte werkt ook deels op mijn gemoedstoestand en is heel vermoeiend.

De stilte doet me soms wegkwijnen en versterkt het gemis. Je mag dan nog zo sterk zijn als persoonlijkheid. Toch wordt er keer op keer in gehakt op jouw hartje. Die door de tranen van de stilte omhult wordt met een nieuwe beschermlaag. Gelukkig is de dromer in me dromer gebleven.

Dus laat aub de stilte terug de stilte zijn waar ik kan van genieten. Terug genieten van de rust. Laat me de stilte met iemand delen waarbij we samen telkens opnieuw de rust vinden bij elkaar.

LA VIE EN ROSE




Je hoort het wel wat vaker. Mannen en vrouwen in een relatie of in een huwelijk die klagen over hun partner. “Een ditje van hier, ..” “Een datje van daar …” “Was ik maar alleen, dan ….”

Als ik puur naar mezelf kijk, heb ik nooit aan de klaagmuur gestaan. Wat ik wel deed is als het even niet goed liep in de relatie was bij vriend binnen lopen om te ventileren, zonder mijn partner af te kraken. Daar had ik vrienden voor. Ondanks de dallekes bleef ik keer op keer geloven in een goede afloop, sloeg ik het advies van mijn vrienden steil hard achterover en bleef met dezelfde focus volop voor de liefde gaan.

Met heel veel engelengeduld is er veel tijd verstreken. Zoveel maanden later, na geduldig te wachten is er 1 ding veranderd. De relatie is niet meer, het wachten op iemand is weg gevallen. Dromen die je samen had zijn als een zeepbel uit elkaar gespat. De moeilijkste tijd van de dag na een breuk zijn de avonden. Avonden van stilte. Avonden zonder liefde volle berichten. In de week van de kinderen heb je nog afleiding door hun school, hobby’s of hun aandacht en liefde die je van hen krijgt. Dit blijft duren tot ze in hun bedje kruipen.

De week als de kinderen bij hun mama zijn, kom je na je dagtaak heel laat thuis. Te laat om de avond te breken met vrienden. Er is enkel de sofa en de televisie die je toe lachen. Lachen in de zin van “haha de meeste programma’s of films zijn al lang bezig” Uit armoede zet je een opgenomen film of programma op en gegarandeerd haal ik het einde niet om daarna in het holst van de nacht naar boven te trekken. De smartphone die vroeger roodgloeiend stond met tal van lieve berichtjes is nu een object waar je af en toe es naar kijkt. “vindt er me iemand leuk” “Heb ik bij het laatste dat ik heb gepost een reactie”

Wat ik vooral mis, zijn de slaapwel of de goeiemorgen berichtjes. Of zo af en toe n foto die je voor de rest van de dag een glimlach op je gezicht toverde en heel je dag goed maakte. Toch blijft het hartje branden. Branden van verlangen. Verlangen om terug van iemand te houden. Van iemand houden waarbij je vooral jezelf kan zijn. Door jezelf te zijn jezelf terug verder kan ontplooien en goed voelen. Want hoe zelfzeker ik ook oog. Hoe broos en afgeschermd mijn hartje van binnen tikt.

Dus koppeltjes
Doe water bij de wijn
Want single zijn is niet altijd fijn.