Problems of a Party Queen

lights-party-dancing-music
Photo by Pixabay on Pexels.com

Yes!!! weekend! Stoom afblazen. Dansen, mijn vrienden ontmoeten, sociaal contact! Mij amuseren.

Ik zit nu al een tijdje in een uitgaansomgeving en ik geniet met volle teugen van nieuwe sociale contacten die ik aan het uitbouwen ben. Ik ga niet alleen uit omdat ik graag dans. Ook wel omdat ik niet meer op datingsites zit. En geen energie in chatten met onbekenden wil steken.

Ook mensen die mij vriendschapsverzoeken sturen die ik niet ken, worden resoluut verticaal geklasseerd. Mijn eerste contact met een man, is geen online contact meer!


Nu ben ik al een tijdje elk weekend aan het uitgaan. Soms zelfs 2 keer. Er is veel te doen en in tegenstelling tot vroeger, vragen mensen me mee. Nu wil ik toch even stilstaan bij een paar valkuilen.

Uitgaan als ik een BOB heb, gaat vaak samen met drinken. Ééntje is geentje. Ik kan redelijk wat drank verzetten vooraleer mijn omgeving daar last van krijgt. Als ik drink ben ik een vrolijke knuffelbeer. En wil ik mijn omgeving knuffelen. Vrijdag heeft iemand mij gekust, maar ik weet nog maar flarden van het gesprek. En hiervoor schaam ik mij. Ik zie aan mijn omgeving dat diezelfde nulwaarde aan kussen wordt gegeven. Daar waar ik tongzoenen associeerde met seks en liefde, associeer ik het nu met niet veel meer. Ik kan perfect met iemand tongzoenen zonder opgewonden te zijn. En dat net, maakt me bang. Ik wil ook geen seks meer met een vreemde. Zelfs geen fwb, omdat ik te snel gevoelens zou kunnen krijgen of iemand zou kunnen kwetsen.

Dan heb je nog het geroddel. Flirt ik teveel? Kan zijn. Ik heb altijd graag uitgedaagd. Die seksuele spanning… I love it! Wil dat zeggen dat ik met verschillende tegelijk date? Nee. Ik probeer 1 voor 1. Lukt het niet met die ene persoon, ga ik naar een volgende man. Dinsdag een date met die man die me kuste, maar heb geen verwachtingen. Maar toch ga ik geen andere dates plannen met andere mannen, totdat ik weet wat deze in zijn mars heeft.

Meermaals hoorde ik al dat ik niet huiselijk genoeg was. Je moest eens weten hoe huiselijk ik vroeger was! Voor de man die mijn liefde verdient, doe ik alles. En ik ga er alles aan doen om van hem de gelukkigste man ter wereld te maken. En ja daar horen kinderen bij en een gezin! En structuur.

Ik vroeg eens rond aan nog wat party queens and kings wat hun valkuilen waren. Bij hen hoorde ik vooral dat geroddel en misgunst, heel grote doorwegers zijn. Ze worden afgerekend op uitgaansgedrag. Mensen die teveel uitgaan zijn niet in evenwicht?

Buiten Alcohol en geroddel kwam geld op plaats 3. Je wil niet onder doen, en smijt bakken geld uit het raam aan feestjes, outfits, events… Fear of missing out (FOMO) is ook bij mij aanwezig. Ik wil ten volle leven en van alles proeven. Ik wil alles uitproberen en niets missen.

Maar staat mijn feestgedrag ook in de weg, van het vinden van mr. Right? Hebben jullie veel nood aan uitgaan? Is iemand die veel uitgaat persé niet huiselijk? Is iemand die af en toe met iemand kust op een fuif een losbandig iemand? Mijn mening heb ik ook volledig herzien sinds ik in de groep zit. Kussen heeft niet zoveel waarde meer. Het wil niet eens zeggen: ik zie jou zitten.

Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

Ik maak niks af en vermijd conflicten

Dit is een tekstje ter ere van alle verloren kansen. Ter ere van al mijn verhalen die stopten, voor ze goed en wel, begonnen waren.

Deze tekst is ter ere van alle dingen die ik ooit heb opgegeven. En aan al diegene die ik nooit zal afwerken.





Mijn zelfverklaard lief werkt op mijn zenuwen, ik heb niet eens de moed om er een eind aan te maken. Dus zit ik hier al een paar dagen wachtend, met gekruiste armen tot de dingen zich uit zichzelf uitwijzen.

Tot nu wachtte ik, tot hij zelf zijn interesse zou verliezen, dat zou zo veel gemakkelijker zijn geweest. Ik kan geen keuzes maken, dus maakte ik ze niet.

Daarom vlucht ik. Ja, ik geef op. En yes, ik laat de armen zakken weer eens zakken.

Moest ik voor jou er een tekeningetje bij maken, zouden waarschijnlijk de helft van de lijnen ontbreken. Want je begrijpt me niet.

Uiteindelijk besef ik wel dat ik niets grondig meer doe. Als ik maar half ergens investeer, ben ik nog maar half teleurgesteld als het weer eens niet lukt.

Ik tel mijn onafgemaakte relaties en zaken  niet meer.

“We moeten praten!” En ik denk: nee dat gaat niet, ik wil nog zoveel doen! Ik wil uitgaan met mijn vrienden. Excuses… I know. En ik wil alsof doen, dat je niet bestaat. “We spreken wel een andere keer”.

Ik ben niet klaar. Maar zal ik dat dan ooit weer zijn?

Het is tijd om te zien dat mijn vluchtgedrag uiteindelijk ook mijn valkuil is.

Ik zit vol twijfels, en ik voel me alles behalve dapper als ik zeg dat ik weer eens vroegtijdig ga stoppen. Ik ben absoluut niet fier op mezelf. Ben ik een hypocriet als ik vorige week super enthousiast was over hem? En nadat er dit weekend een paar dingen niet door de beugel konden heb ik hem nog een kans gegeven. En hij was super charmant op onze make-up date. Maar mijn gevoel is gewoon weg. Er is iets gebroken en kan me er niet over zetten.

Middelmatigheid begint waar passies sterven. Het is stom, maar ik heb passie nodig om te voelen dat ik leef. Ik kan niet verder investeren in iets middelmatig.

Dromen blijven dromen. Maar ook Nachtmerries blijven nachtmerries als je geen actie onderneemt.

Dus ik raap straks mijn moed bij elkaar en ga ik dit gedaan maken.

Hiermee stop ik met stoppen, ik stop met opgeven.

Want dit gaat nergens toe leiden.

 

Je vous trouve irresistible

Ineens gaan de dingen super snel. Een paar weken geleden zat ik nog met iemand anders in mijn hoofd. Iemand die ik maar niet los kon laten. Ook nadat bleek dat hij onvoldoende interesse had.

Mr. unavailable, die na elke date, elk lang telefoontje opnieuw afstand nam. Elke keer dat ik dichter bij kwam werd zijn bindingsangst het excuus om weer eens 2dagen te verdwijnen. Nooit hoorde ik een complimentje. Wel regelmatig wat kritiek. Je bent te dit, je bent niet genoeg dat. Je reist teveel, je bent nooit thuis, je bent niet huiselijk genoeg. Excuses om me niet te dichtbij te laten.

Trekken en sleuren was het. Je voelt je onzeker. Maar je blijft altijd ergens hopen dat hij toch inziet hoeveel je te bieden hebt.

Toch ben ik bindingsangst-man ergens dankbaar. Omdat ik kan vergelijken met een nieuwe mr available die in mijn leven is gestapt. And he is HOT!

Een paar weken geleden sprak ik mr. available zelf aan, nadat hij een like had gezet op één van mijn reacties op Singles 4 Fun. Na een kleine 2weken chatten, ontmoeten we elkaar op een evenement van S4F. De vonk sloeg meteen over. De dag nadien zag ik hem weer. En hij verdween niet na ons eerste, ons tweede, ons derde contact… Hij zegt nog steeds lieve dingen. En hij eist zijn plekje in mn leven.

Ik loop op wolkjes want gisteren hebben we voor het eerst gekust. Vanavond zie ik hem weer, zondag spreken we ook af… Voorzichtig maken we plannen samen. Alles voelt gemakkelijk aan, het gaat gewoon vanzelf. En DAT is juist net zo aantrekkelijk aan hem. Hij het lijkt alsof hij geen bindingsangst heeft.

Het lijkt of hij geen vooroordelen heeft en staat open om me beter te leren kennen. Ik durf me eindelijk nog eens open te stellen omdat hij me veilig doet voelen. Ik kan mezelf zijn. Ook mijn kinderwens schrikt hem niet af. Hij veroordeelt niet. Hij kijkt vooruit en niet achteruit.

Wie weet wordt het niets. Maar daar wil ik nu niet mee bezig zijn. Het doet zo goed te weten dat er nog mannen zijn die ‘durven’. Ook ik ben bang hoor, maar ik laat het niet langer toe dat mijn angst in de weg staat van mogelijk geluk.

Geloof jij nog in geluk? Kunnen dingen nog vanzelf gaan?

Magic hugs




pexels-photo-45644
Photo by freestocks.org on Pexels.com

Ze staat op de dansvloer, vrolijke deuntjes toveren een glimlach op haar gezicht. Ze amuseert zich en danst de vroege uurtjes tegemoet. Een paar meter ver staat hij. Hij stapt op haar af. Ze zoeken elkaars ogen op. Wauw, Magic! Ze verschiet er zelfs een beetje van. Hij komt naar haar toe en praten even. Binnen de minuut raakt hij haar in haar zij, pakt haar vast. De magie is over voor haar. Touch my mind before you touch my body.

Ligt dat aan mij? Ik word niet graag aangeraakt door mensen die ik niet ken of geen vertrouwens band mee heb.

pexels-photo-286625

Is het omdat ik als kind weinig knuffels kreeg thuis? Mijn mama was nooit een plakker of knuffelbeer. Zelfs nu, is het raar om haar een knuffel te geven. Ook met vriendinnen ga/ging ik niet knuffelen uit mezelf.

Ik probeer te leven met het ‘Why not’-principe. Daarom aarzelde ik niet toen ik meegevraagd werd vorige zomer naar een rainbow gathering. Je weet wel, waar ze communiceren met bomen en bidden tot moeder natuur. Naast heel wat zweverige workshops over tarot en dansen op rare geïmproviseerde muziek, was er 2 maal per dag ook een heilig momentje. We bedankten toen moeder aarde voor al het moois dat ze ons schonk. En na dat zingen en bedanken kwam er altijd een knuffel momentje. We stonden in een cirkel en meestal knuffelden we met de persoon die in onze onmiddellijke omgeving naast ons stond.

Ik herinner me nog een knuffel van een oudere vrouw. Ze had grijs haar met kralen, een paar vlechten en dreads erdoorheen. En ze rook naar zowat elke hippie die ik al tegenkwam: Patchoeli. Ze nam me innig vast en onze harten/boezems zaten op dezelfde hoogte. Wat ik toen voelde was onwerkelijk. Ik voelde letterlijk de energie door onzen borstkasten gaan. We voelde elkaar ademhaling en hartslag. Ik denk dat ik daar toen 10minuten muisstil heb gestaan. De wereld stond stil. En na 4 dagen 2x 15min knuffelen met wild vreemden barstte ik van de positieve energie. En het was magisch!

pexels-photo-793436

Er zijn verschillende studies die aantonen dat regelmatig knuffelen de cortisol levels drastisch kan doen zakken. (cortisol=stress hormoon) Oxytocine wordt aangemaakt en zorgt voor een verbondenheidsgevoel.

Iemand die me aanraakt die ik niet ken, als er geen band is, voelt niet goed aan. Nu kan ik me er beter voor openstellen, maar toch enkel met mensen waar ik een veilig gevoel bij heb. Ik vind iemand een knuffel geven iets heel intiem. Iets als zoenen of seks. Dat doe je toch ook niet bij iedereen? Wat is jullie mening hierover?

Vertel mij, wat was je beste knuffelmoment ooit?

Ben jij een knuffel beer/berin?

R.E.S.P.E.C.T find out what it means to me.




pexels-photo-238622

 

Ik kwam hem tegen in La Paz Bolivia. Een Acht jaar geleden was daar alleen aan het backpacken. Na een week verliefd rond elkaar draaien hebben we gekust. Hij nam me mee naar het park en zong liedjes op zijn gitaar. We maakten samen eten, bezochten marktjes en bezienswaardigheden. Vanaf toen waren we onafscheidelijk. Ook al kon ik toen slechts basis Spaans, ik was meteen opgenomen in de groep vrienden met wie hij reisde. Na nog eens een week vroeg ik of hij het zou zien zitten om naar België te komen. Nog eens een paar dagen later zaten we samen in een internet café om, vlucht richting België te kopen.

Een maand voor hem kwam ik toe in België. Sliep voorlopig op de grond bij mijn zus. Regelde een nieuwe job en een appartementje. Voor de zekerheid had ik een heen en terug ticket gekocht voor hem. Dat hij zeker terug kon indien hij dat wenste.

Maar hij bleef.

Vanaf dag 1 zijn we zijn inburgeringsprocedure gestart. Ettelijke uren hebben we aangeschoven bij de dienst bevolking en vreemdelingen zaken. Ik nam al het initiatief om werk en administratie voor hem te regelen. Hij wou muziek maken als straatmuzikant. Mijn Latino lover was een dromer en romanticus. Hij combineerde Nederlandse les met inburgering en afwassen in een restaurant. Hij deed geen van allemaal graag. 5-6 maanden hield hij het vol.

Ondertussen had ik een nieuwe hobby: gelnagels zetten. Zodat ik auto, eten en huur kon blijven betalen. Ik werkte 7 dagen op 7 en alles draaide om geld en rond hem alles geven. Kreeg hij een mail of brief, beantwoorde ik die. Hij kon de huur niet mee betalen en deelde niet mee in de kosten. Ik wou dat hij niets te kort kwam en maakte elke dag gezond en lekker eten klaar. Kocht hem mooie kleren. Hij zag er altijd goed en verzorgd uit.

Omdat ik een langere periode in het buitenland had gezeten, waren mijn contacten/kennissen wat verwaterd. Mijn ouders, beste vriendin en zussen hadden geen click met hem, het was een profiteur in hun ogen. En ergens hadden ze gelijk.

Toen ik na 2jaar plots mijn ontslag kreeg op mijn werk, kreeg ik echt een slag van de molen. Ook al was al die financiële stress grotendeels door hem, dat zag ik toen niet. Liefde maakt blind.

Gelukkig wou hij toen mee op reis. Nadat ik een garagebox huurde voor mijn meubels, kocht ik 2 enkele tickets naar Zuid-Amerika. 4maanden hebben we thuis bij zijn mama gewoond (oersaai). Dan 2,5maand gewerkt in het restaurant van een 4**** hotel. Nadien hebben we nog 4,5maand gereisd.

Ik bedenk nu dat ik tijdens die reis het gelukkigst was met hem. Die vrijheid, geen zorgen, geen verantwoordelijkheden. We leefden dag per dag. Onze relatie was toen ook in evenwicht. Niet zoals wanneer we in België waren. We ontdekten de mooiste plaatsjes van Argentinië, Chili, Brazilië en Uruguay. Er waren toen geen rekeningen die misschien niet betaald konden worden.

pexels-photo-196666

Mijn geluk kon niet op.

Toen hij me vroeg of we niet terug naar België konden, was mijn teleurstelling enorm. Uiteindelijk heb ik toegegeven. Mijn enige voorwaarde? Dat hij mee moest opdraaien voor de dagelijkse kosten en dat hij Nederlands moest leren.

De eerste maanden, jaren denk je: Ocharme, hij heeft het niet gemakkelijk. Nederlands is een moeilijke taal.

Als hij zijn Nederlandse les laat varen voor werk denk je: ok geld is ook belangrijk.

Als hij weer eens zijn job verliest en hij nog steeds geen recht heeft op dopgeld… dan beslis je om bovenop je part time een andere part time te doen. En ’s avonds gelnagels na je 2de job. In België moet je minstens 1jaar in het totaal werken op een tijdspanne van 1,5jaar om hier recht op te hebben. Je cijfert jezelf weg. Je plooit, je plooit tot je breekt.

Ik werkte dag en nacht. 7d/7. Hij had al 2 maand opnieuw werk en gaf zijn geld uit aan muziek instrumenten, kleren, uitstapjes. Maar voor de huur had hij geen geld.

Ik had uiteindelijk volmacht op zijn bankrekening en heb toen 625€ van zijn rekening overgeschreven als huur. Mijn verstomming was volkomen toen ik via een gezamenlijke vriend nadien hoorde dat ik 625€ van mijn ex gestolen had om hem nadien onmiddellijk te dumpen.

We zaten altijd thuis in de zetel, we hadden geen vrienden of hobby’s en ik was vervreemd van mijn familie. Toen het gedaan geraakte viel ik ook echt in een zwart gat. Financieel gaat het mij nu door de wind. Met mijn ouders en zussen heb ik een sterkere band als ooit tevoren. Ik heb hobby’s en een breed sociaal netwerk. Ook met hem gaat het goed. Hij maakt muziek, heeft nog steeds dezelfde job als wanneer ik weg ben gegaan. Hij spreekt zelfs Nederlands. Dus uit elkaar gaan was de beste beslissing ooit, en dit voor ons allebei.

Ik heb met die man heel veel gelukkige momenten beleefd en ik heb geen minuut spijt.

Poor thing




Toen ik bijna 18jaar oud was, ben ik alleen gaan wonen. De relatie tussen mijn mama en mij was toen erg verzuurd. Ik had me achter haar rug ingeschreven voor een andere school, in een studierichting die volgens haar geen toekomstmogelijkheden had. Toen ze uiteindelijk mijn school agenda vond, ontplofte de hele boel. 2 weken later woonde ik bij een vriendin. Nog eens 2maand later in een vluchthuis voor jongeren die thuis niet meer terecht konden. En regelde ik een leefloon.

pexels-photo-259027

Daar was ik dan. Nog net geen 18, schoolgaand en met een schamel leef loontje, waar ze trouwens nog eens 125€ van af trokken omdat ze ervan uitgingen dat mijn paps zijn deel van het kindergeld aan mij betaalde. Iets wat hij niet deed. En een rechtszaak wou ik niet. 1 ouder als vijand was toen genoeg vond ik.

Het OCMW betaalde mijn huur rechtstreeks aan mijn huisbaas. Ze wouden dat ik in ruil op maandelijkse basis, persoonlijk mijn rapport kwam laten zien. Iets wat enkel tijdens de schooluren kon, dus ik stelde het steeds uit. Tot ik na 4 maanden noodgedwongen tot naar het OCMW moest. Ik kwam er namelijk achter dat ze al 4 maanden mijn huur niet hadden gestort aan de huisbaas. (en mij hiervan niets hadden laten weten). Dat ze mij die kleine som leefloon van 120€ niet betaalden was een paar maanden ok. (=leefloon dat overschoot na aftrek van kindergeld en huur) Maar dat ze mijn huur niet meer betaalden, ging mij echt in de problemen brengen.

Dat eerste half jaar probeerde ik rond te komen met een 20-30€ per week.

working business money coins

Ik heb vaak geen geld gehad. En me daar vaak heel slecht om gevoeld. Het absolute dieptepunt was toen ik met mijn laatste euro 5kg wortels heb gekocht. Ik heb toen een hele week wortels gegeten en geweend. Mijn koppigheid zorgde ervoor dat ik aan niemand hulp ging vragen. Mijn moeder ging nooit weten hoe slecht mijn financiën ervoor stonden.

Ik had 0€ op de bank en mijn kop vol zorgen.

Ook al besef ik dat mijn koppigheid toen extreem was, ik heb altijd al geprobeerd om mezelf uit de shit te halen zonder hulp van anderen. Ik had perfect geld aan mijn mama, pa of grootouders kunnen vragen, of geld kunnen lenen aan vrienden, geld dat ik overigens toch nooit had kunnen terug betalen. In plaats daarvan sprak ik niemand over mijn geheim. En ging ik creatief oplossingen zoeken om te overleven.

Toen ik in het 6de middelbaar zat ben ik met de schooldirecteur gaan praten dat het financieel niet meer ging. Die man is in mijn ogen nog steeds een held. Zonder hem had ik nooit de kracht gevonden om mijn diploma te behalen. (Ik was de leerling met de hoogste punten van mijn klas). Hij zorgde ervoor dat ik elke schoolvakantie ramen en klaslokalen kon kuisen. In ruil mocht ik mijn school materiaal onkosten binnen brengen. Aangezien ik kunst studeerde, konden die kosten wel aardig oplopen.

In het weekend gaf ik huiswerk begeleiding aan een Chinees jongetje (10€-20€ per week) en kuiste ik in een jeugdhuis (50€ per week). Ook probeerde ik steeds het auto salon en Batibouw mee te doen als hostess. Ik kocht enkel bij Aldi of Lidl en ik was heel erg gierig. Ik zette bijvoorbeeld mijn wekker samen met mijn zus en we gingen uit nadat er geen betalende inkom meer was. :p

Toen ik in mijn 1ste jaar hogeschool zat, ging ik in de week aan de slag als vrijwilliger bij volkskeukens. Daar kreeg ik een gratis bord gezond eten. Kleren of make-up kocht ik nooit. In het begin van de maand kookte ik een paar keer voor vrienden. En op het einde van de maand probeerde ik vaker ‘toevallig’ bij vrienden langs te gaan op etenstijd-uur.

De laatste 2jaar van mijn studies aan de hoge school heb ik trouwens mijn leefloon laten varen. Ik heb toen een baan aangenomen bij een vleesverwerkende fabriek. Ze betaalden goed en ik werkte in shiften. De ene week ging ik ’s morgens naar de les en werkte ik van 14u-22u en de week erna van 6u-14u en ging ik in de namiddag naar de les.

Mijn ex had meestal geen baan en we leefden vaak enkel van mijn loon. Ik had 3 jobs en ploeterde voort.

Nu gaat het me voor de wind op financieel vlak. En kijk ik met fierheid terug naar mijn soms ‘ploeter’ verleden. En nee ik heb daarom nog geen huis gekocht. Maar ik ben ik nu voor aan het sparen 🙂

Rollen spelen en domineren




pexels-photo-630496

Die ene keer toen hij de liefde met haar bedreef terwijl hij haarfijn beschreef hoe hij dat knappe meisje, dat ze samen eerder op straat zagen, aanraakte en verleidde. Ze was jaloers en opgewonden tegelijkertijd.

Hij had haar vastgebonden en geblinddoekt. Hij had pluimpjes uit de knutseldoos van de kids gehaald om zo haar lichaam af te tasten.

Hij wou eens voelen hoeveel pijn hij aankon, komende van haar. Even later zat hij op handen en voeten. Hij kreeg zweepslagen van zijn eigen leren riem die ze dubbelgevouwen in haar handen had. Hij heeft toen een week niet kunnen zitten.

pexels-photo-415314

Hij greep haar bij haar keel en neep die toe. Hij schold haar uit, sloeg haar in haar gezicht en spuwde. Ze moest doen wat hij vroeg en hij trok aan haar haar.

Die ene keer toen ze hem vast heeft gebonden en alles met hem mocht doen. Ze heeft hem toen geschminkt als een meisje. Haar meisje. Hij wou dat zij hem domineerde. Zij wou hem vernederen en pijn doen.

Ikzelf heb altijd graag geëxperimenteerd, ook tussen de lakens. Ik kan openlijk over seks en fantasieën praten met mijn partner. Maar ik laat hem meestal het voortouw nemen hierin. Ik vind het belangrijk dat ook zijn fantasieën besproken kunnen worden. Uiteraard heb ik ook grenzen. In een relatie ga ik mijn man bijvoorbeeld niet delen met een ander. Ook wissel ik graag af in dat spel: trekken en duwen. Domineren en laten domineren. Altijd het ene of altijd het andere zou ik op de duur heel eentonig gaan vinden.

Zonder in detail te moeten gaan wat je fetish eigenlijk is: Hoe open zijn jullie met een partner over wat je tussen de lakens wil? Durf je aan hem/haar eerlijk toe te geven wat je fetish/fantasie is? Experimenteer je graag of is dat iets waar je minder belang aan hecht?

pexels-photo-413792

Date burn-out?




Opeens ben je vrijgezel na lang samenwonen. Al je zekerheden vallen weg. Na die eerste intense pijn grabbel je je eerste moed bij elkaar en gooi je jezelf op de datingsmarkt.

Je bent naïef, je gelooft in dat kussen of zelfs seks altijd gelijk staat met: ‘ik wil met je verder’. De aandacht die je krijgt is verslavend. Je experimenteert en tast alle mogelijke grenzen af. Na die eerste enthousiaste momenten kom je op 1 of andere manier veel personen tegen die je afwijzen. Af en toe stel je jezelf ook effectief open en hoop je op meer. Je begint zelfs te daten met anderen om iemand anders te vergeten.

Je zit in een negatieve spiraal, waar je steeds het beste van jezelf geeft. Je geeft zelfs meer van jezelf dan gezond is. Op een gegeven ogenblik denk je: ‘ik moet het hier anders aanpakken’. Je date en je date veel… heel veel. Soms met 3-4 personen op 1 week. Tussendoor chat je heel de tijd met elke potentiële kandidaat die nog maar ik de buurt van ‘misschien’ komt. Je maakt compromissen. Je date misschien zelfs met personen die even fucked up zijn als jij. Als je niets verwacht, kan je toch niet teleurgesteld geraken, niet?

pexels-photo-568027

Je steekt geen tijd meer in jezelf. Je geraakt stilaan ontmoedigt en misschien geloof je er niet meer in. Je geeft jezelf geen tijd meer om even op adem te komen. Je begint levensverhalen van dates door elkaar te slagen. Je geraakt ongeïnteresseerd in de verhalen die ze jou vertellen. Op die manier leer je veel mensen kennen, maar geef je niemand echt een kans. Je steekt geen tijd meer in vriendschappen. Alle contacten die je nu hebt zijn vluchtig en oppervlakkig. Je wil van dat slecht gevoel vanaf, dus je vult nu je dagen nog meer met daten, chatten en zoeken naar. Op zoek naar dat zalige gevoel van bevestiging.

Ikzelf dacht op een gegeven moment: Als ik maar voldoende date, kom ik die speciale persoon vanzelf wel tegen. ‘It’s in the quantity not in the quality’. Ja, ik verloor mezelf. Mijn weinige vrienden die ik nog had, konden niet meer volgen wie, wie was. De meesten begrepen mijn zoektocht en onderliggend verdriet ook niet.

En daar was ie dan: mijn ‘date burn-out’!

Ik stevende regelrecht af op een depressie. Gelukkig ligt het niet in mijn karakter om in een hoekje te huilen en het slachtoffer uit te hangen. Ik moest iets doen! Dus ben ik aan de slag gegaan. Met mezelf.

Door even niet meer te daten. Door even bewust de tijd te nemen om verdriet te verwerken. Beetje bij beetje begon ik mezelf opnieuw te respecteren en graag te zien. I put ‘me’ first. Ik weet nu wat ik wil en wat bij me past. Daarom vind ik een groep als deze zo leuk. Je kunt op een veilige manier mensen leren kennen door mee te doen aan evenementen. Het voelt minder geforceerd als een datingsite.

Ik zou wel eens willen weten of er nog mensen zijn die door deze fase van heel veel daten zijn gegaan. Ben je jezelf toen verloren? Hoeveel date jij nu en waarom?

Ik kijk ernaar uit om jullie reacties hierop the lezen. 🙂

heartsickness-lover-s-grief-lovesickness-coupe-50592

 

Help! ik ben weer eens verliefd.




pexels-photo-216640Als kind merkte ik het al. Ik werd sneller verliefd als anderen. Ik ben een meester in het mij laten overmeesteren door gevoelens. Die drama en passie zijn altijd al een deeltje van mijn leven geweest. Ik steek het in alles wat ik doe: mijn hobby’s, mijn vriendschappen en uiteraard ook mijn liefdes.

 

Heel lang zag ik dat ‘te snel verliefd worden’ als mijn grootste zwakte. Het haalt me uit balans, het maakt me onzeker… Maar nu zie ik dat ‘naïef’ verliefd worden, op een ‘niet compatibele’ man meer als een ding dat bij mijn persoon past. ‘Waarom?’ zie ik jou denken? Ik heb de gave (en het vergif) om in iedereen het goede te (blijven) zien. Ik blijf fantaseren, dromen en geloven in die man die mijn aandacht weet te blijven vasthouden.

Ook al behandelden ze me niet altijd even netjes, de mannen die me raakten zal ik altijd graag blijven zien. Ik aanvaard dat ik moet verder gaan. Haten of me blijven vastpinnen in het negatieve kan ik niet. Kill them with kindness!

Vorige week zat ik op de zetel bij een vriendin die duidelijk veel rationeler is als ik. Ze is recht voor de raap en ze zegt wat ze denkt. Ze is altijd heel enthousiast en sociaal…  Maar…

Zij wordt nooit verliefd! Mijn perfecte tegenpool!

pexels-photo.jpg

Onlangs had ik weer zo een verliefde uitbarsting op een man, die eerst super verliefd deed en dan zijn interesse van de ene dag op de andere volledig verloor zonder duidelijke reden. Vroeger twijfelde ik dan aan mezelf. Maar nu weet ik beter. Die man kuste met een andere vrouw een week na onze date. Iets wat me toen vooral bijbleef was zijn koele afstandelijke reactie: ‘Moet ik met iedereen zijn gevoelens rekening houden?’

Deze reactie duidt op hoe verschillend we wel moeten zijn. En uiteraard ook op hoe niet-geïnteresseerd hij was. 😉

Timing speelt mij en mijn snel verliefd worden parten. Ik zou veel liever niet zo snel in vuur en vlam staan. En nog veel liever zou ik nog veel sneller afkoelen en loslaten. Toch kan ik niet boos zijn op die man. Raar he?

Word jij snel verliefd? Ben jij rationeler of emotioneler dan andere mensen? Hoe snel kan jij ‘over and out’ zeggen?