Experimenteren, genieten of mannelijke hoer?

Je leert iemand kennen, gesprekjes, uitgaan, vrijen, sex, je bent verloofd, trouwt, krijgt een kind… Mooi hé?
Dat was mijn 2e liefje, mijn 2e sexuele ervaring van mijn leven. De eerste was, laten we zeggen, slappe kost. Een vrouw die maar pas een relatie had beëindigd wou een ‘rebounder’ voor de sex, ik had er al een tijdje mijn oog laten op vallen dus ja, ik was een makkelijke prooi…
Ik was ‘a virgin’ en was zodanig onder de indruk dat ik hét eindelijk eens zou doen (ik was al 21) dat ik me concentreerde op de ‘wow ik heb sex’ gedachte dan eerder op iets anders…
Nog geen week erna werd ik gedumpt, op mijn verjaardag. Reden? ‘Onduidelijk’ 🤔🤔

Dus, de 2e sexuele ervaring, top toch? Niet gedumpt worden, het leuk vinden…
Tot het kind er is…
Daarna, noppes meer…
2, 3 keer per maand, altijd in bed, altijd zij ‘on top’, anaal zeker niet bij haar, oraal wou zij ook niet bij mij, altijd ik die initiatief moest nemen, altijd pijn bij penetratie, tijdens de sex beginnen babbelen over de opvang, dan 3 maand geen sex (omdat ik eens het initiatief aan háár wou laten)… Uiteindelijk speelde het mee om te scheiden..

Daarna een hele tijd niks gedaan of gehad, zelfs om mezelf te bevredigen had ik geen zin…
We zijn nu 2 jaar verder, sex vind ik nog steeds belangrijk in mijn leven. Terwijl ik droom van dit in een relatie te hebben zijn er veel singles die, zonder dat openlijk toe te geven, er voor kiezen om een fwb te hebben of gewoon om op een avond sex te hebben met iemand die ze niet lang kennen… Momenteel is er dus niemand die me in het leven wil vergezellen tot het einde (😢) maar wat doe je dan? Geef je toe aan je lusten en ga je naar bed met een gelijkgestemde of zeg je nee, dat doe ik niet omdat het puur lust is en ik er een verbondenheid moet bij voelen…

2 jaar verder en ondertussen ook 8 bedpartners verder… Waaronder 1 fwb van enkele maanden. 3 van hen wilden met mij een relatie maar dat zag ik niet zitten, 3 waren er wederzijds puur voor de sex. Bij 1 iemand is het bij 1x gebleven, de anderen waren minstens 5 keer. Ik heb veel bijgeleerd, blijkbaar heb ik hen ook 1 en ander geleerd ondanks mijn matige ervaringen in het verleden. 1 vrouw zei me dat het de eerste keer was in haar leven dat ze een orgasme kreeg tijdens penetratie en dat ze het fantastisch vond. Een andere vrouw kreeg 8 orgasmes op pakweg 1,5 uur. Ik heb voor de eerste keer in mijn leven een vrouw anaal mogen nemen. Vele standjes enz…
Ik wil trouwens opmerken dat het mij opviel/opvalt dat er vrij makkelijk kan overeengekomen worden met een vrouw om eenmalig het bed te delen. Ja, zelfs van vrouwen die pertinent beweren énkel een vaste relatie te willen. Ja, zelfs voor mij, ik ben verre van een adonis. Ik heb zelfs vrouwen geweigerd 😱

Ik kan me voorstellen dat ik bij velen gestenigd zou/zal worden. Dat ik bij anderen aangesproken zou worden met ‘is dat alles’? Dat mensen die zouden weten wie dit schrijft me niet meer zouden willen bezien of aanspreken of met mij kennis zouden willen maken…

Voor veel mensen is sex een taboe, voor anderen is het de normaalste zaak van de wereld, nog anderen kunnen er niet over zwijgen maar dan stel ik me de vraag wat er allemaal van waar is, anderen zwijgen en doen het gewoon en gebruiken dan hun masker en zijn heiliger dan de paus…
Ieder doet wat hij wil mijns inziens en in alles schuilt een stuk waarheid…

Mannen die veel bedpartners (gehad) hebben worden aanzien als players, als macho playboy’s door vrouwen, misschien wel ‘te mijden’… (ik ben geen vrouw, dus ken ook hun gedachtengang niet). In de maatschappij wordt nog wel eens gezegd dat het ‘mannelijk’ is of stoer, wordt het min of meer sociaal aanvaard…
Vrouwen die veel bedpartners hebben gehad wordt al snel een naam aangemeten. Op zich vind ik dit niet juist. Behalve misschien als die elke week iemand anders in bed heeft of ben ik hierin fout? Ook vrouwen hebben nood aan sex, aan genot, waarom zouden zij dit niet mogen/kunnen?

Voor alle duidelijkheid, ik ben maar een gewone kerel die dit niet schrijft om op te scheppen… Ik hou gewoon van sex, een vrouw behagen en zelf ook behaagt te worden en heb er wel nood aan… Ik ben altijd trouw geweest in mijn relaties en zal dat ook zijn in de toekomst…

Maar, nu ik geen vaste relatie heb, ben ik dan momenteel een mannelijke hoer of niet?

 

Spiegeltje spiegeltje aan de wand….




Op een facebook pagina, in een andere groep, plaatste iemand deze post: ‘Wil eerlijke slanke mensen leren kennen te regio mol tot max 40’….

De reacties van andere leden waren, onder andere (hou je vast)…..

‘Op de Filippijnen kun je zo’n vrouwtjes gaan kopen 😉’
‘Ga er een kopen lul’
‘🤔…..Hij lijkt op zijn hond 🤣🤣🤣🤣’
‘ahh wil je die hond niet zo beledigen 😳’
‘Ze zullen hem moeten willlen want als je hem zelf bekijk’
‘Je zou beter wat aan je eigen doen want met zo een mentaliteit komde nergens!!!’

Dit waren dus enkele van de reacties, de rest wil ik u besparen….
Hieronder was mijn reactie….

‘Oké mensen, eerst en vooral, ik ken die kerel niet, ik ben hier niet om hem te verdedigen en hetgeen hij hier post kan anders geformuleerd worden…
Anderzijds, hij is eerlijk in wat hij wil, hij is open in zijn communicatie…

Iedereen heeft de buik vol van ‘het uiterlijk is niet belangrijk, het is het innerlijke wat telt’ maar met wat ik hier zie aan reacties… Zelfs ook van mensen waarvan ik het helemaal niet zo verwacht…

Ik ben ook verre van moeders mooiste, mensen die me kennen appreciëren mijn eerlijkheid en openheid…maar inderdaad, ik zou het misschien niet op die manier formuleren…
En ik ben er ook zeker van, er zijn er velen die een ‘wishlist’ hebben, óók met dergelijke criteria maar dat durven/willen ze niet openbaar zeggen omdat ze een kans zouden ‘verliezen’ bij iemand die ze wel zien zitten misschien, omdat ze ‘afgeknald’ zouden kunnen worden door mensen die, ja, inderdaad, reacties geven zoals deze ik hier lees…

Mensen hier aanwezig die ooit al op een twoo of badoo gestaan hebben? Op Tinder geweest? Misschien een profiel hebben op Smartvibes of ergens anders?
Dan kan je niet anders dan toegeven dat je ook criteria hebt aangevinkt om een goede ‘match’ te vinden…

Dus ja, zoals ik zei, ik ben ook verre van de ideale ‘catch’ maar ik ben geen schaap die altijd meeloopt met den hoop om sociaal aanvaard te worden door de maatschappij, ik heb ook een eigen mening…

Als die man nu dit wil, dan is dit zo.
Als iemand post dat hij een volslanke, eerlijke vrouw van maximaal 40 wil dan gaan de ‘slanke’ dames reageren, om maar niet te spreken van de vrouwen die 40 gepasseerd zijn….

Dus met alles, maar dan ook alles hier te lezen is mijn reactie…. Pffffffff…..
Het staat jullie meer dan vrij om hetzelfde te reageren (of net niet) op mijn reactie…
Maar reacties die ik hier zie doen mensen zoals ik ook twijfelen om iemand aan te spreken…
Want ja, wat voor hoge dunk heb ik wel niet van mezelf dat ik iemand ‘durf’ aanspreken die ‘out of my league’ is?’

Excuses voor mijn woorden, maar waar is de waardigheid voor onze medemens?
Moet iedereen die niet ‘in het plaatje past’ afgeknald worden?
Wie bepaalt trouwens hoe dat ‘plaatje’ er moet uitzien of dat het NU EENMAAL ZO IS?
Ik krijg er het fucking schijt van, van al die hypocrisie, van al die zelf-hoogmoed, van die zelfverheerlijking alsof zij dan de beste zijn, de mooiste zijn….
Zelfvertrouwen, ok, geen probleem.
Maar my God, zouden we niet beter allemaal in de spiegel kijken vooraleer we iets zeggen/vinden over anderen? Zijn wij allemaal zo perfect?

I don’t think so…..

Laws of attraction, homemade…




Ettelijke jaren geleden kwam mijn broer op een zondagmiddag thuis, gooide zich al wenend in de zetel… Geen idee wat er gebeurde, want ik was nog vrij jong, vroeg ik wat er gaande was…

Ik mocht het niet horen maar luisterde wel toen hij het vertelde aan mijn zus…
Zijn lief moest het ‘gedaan maken’ van haar ouders… Omdat hij niet had verder gestudeerd vonden zij hem niet waardig om met hun dochter om te gaan. Zij wilden een ingenieur of een bankier voor hun dochter. Hij was ook niet afkomstig van ‘zelfstandigen’ dus was dat niet genoeg…
Waarschijnlijk besliste hij toen om dan maar gay te worden…

Jaren later had ikzelf een aan-uit relatie met een meisje…
Het ‘aan’-deel bestond eruit dat we enorm, ongelooflijk goed overeen kwamen. Humor, zienswijzen, muziek, eten, sport…er waren maar weinig dingen waar we het niet eens over waren. Ook over kinderen, opvoeding, stijl van het huis, auto keuze, respect voor mens en dier, principes hadden wij elkaar eigenlijk wel goed gevonden… Soulmates….

Het ‘uit’-gedeelte bestond uit de twijfel die er was vanuit haar omgeving en waardoor ze zich liet beïnvloeden.
Haar ouders en broer… Er was het leeftijdsverschil, zij was 17, ik 25. En toen was er alles nog wat ik beschreef hierboven bij mijn broer. Haar ouders waren zelfstandig en hadden iets bereikt. Mijn ouders niet. Zelfstandig geweest, dat wel. Maar in het vlas. En toen dat ineen stortte volgde het faillissement en ging mijn vader werken als chauffeur, in ‘den bouw’… De ‘vlas’ periode heb ik nooit meegemaakt, dat was van vóór mijn tijd…

Bij mij was het simpel. Ik hield van haar voor wie ze was, voor wat ze deed. Voor het pintje dat ze meedronk, voor de twijfelende glimlach als ze iets vertelde en dacht dat ik het niet grappig zou vinden. Voor haar gezonde blos op de wangen toen ze van buiten naar binnen kwam, of als ze had gesport, of naar mij was gefietst. Haar nieuwsgierigheid boeide mij toen ze van mij dingen wou leren. Mijn ego werd gestreeld toen ze mij geloofde als ik iets vertelde. Mijn ijdelheid beleefde hoogdagen omdat ze mij mooi vond en omdat ik goed kon kussen….

Waarom is alles zo berekend? We zijn nu allen wat ouder, hebben ervaring, hebben bagage, wonen her of der, hebben misschien kinderen….
Er zijn veel dingen die we in ons hoofd hebben als we een partner kiezen…
Maar waar is de liefde? Zouden we niet beter allen blind zijn zodat we niet het uiterlijk zien maar de ziel van iemand? Zouden we niet beter alleen zijn zodat we ons niet laten leiden door onze omgeving?
Zouden we niet beter niks hebben qua bezit zodat we niet kunnen kijken naar de auto of het huis of de bankrekening?

We maken allemaal keuzes. We zien iemand en dat uiterlijk bevalt ons of niet. Mooi uiterlijk? Haar die ons bevalt? Grote of kleine voeten? Slank of mollig? Welke kledij draagt ze? Past het bij haar uiterlijk of haar leeftijd? Voila, dat was de eerste ronde, de eerste selectieproef… Ik ben al veel gebuisd geweest 😂
De 2e ronde… Het babbelen. Valt dat mee, past haar stem bij haar gestalte, heeft haar stem de juiste intonatie bij de woorden die ze zegt, spreekt ze luid of zacht?…….

Wat maakt iemand aantrekkelijk? Wanneer stel je vast dat er ‘een klik’ is? Waarom durf je die wél en de andere niet aanspreken? Laten jullie je beïnvloeden door de mening van jullie vrienden? Wat betekent de afstand tussen elkaar voor jullie?
Een algemeen antwoord is er niet. Het is voor elk van ons een keuze, een afweging, een vergelijking.

We all make our own rules, homemade…