Dromen, plannen … daden

apply blue brush carpentry
Photo by Pixabay on Pexels.com

De start van elke relatie is iets moeilijk. De chemie moet er zijn, maar verder moeten de toekomstverwachtingen ook matchen. Het begint me samen dromen van wat zou kunnen zijn. Als beiden van een gelijke toekomst dromen, dan kan de relatie uitgroeien tot iets serieus. Indien deze dromen en verlangens teveel verschillen stopt het voor er ooit iets was.

Gisteren was ik bij mijn beste maat op bezoek. Ik kon zelf zien hoe hij en zijn partner hun gemeenschappelijke dromen aan het realiseren zijn. Een gezellige woning om samen van te genieten, een plaats voor de kindjes waar ze zich thuis kunnen voelen, een plan voor zijn huis, … Het is leuk te zien hoe dromen plannen worden en plannen uiteindelijk omgezet worden in daden.

Dat is wat iedereen toch hoopt te vinden, een partner die helpt om dromen om te zetten in effectieve daden, waardoor een gezamenlijk verlangen gecreëerd wordt om verder te dromen van meer … veel meer.  En als je met twee wil, kun je heel veel dromen realiseren.

De rol van Facebook in een normale relatie

Iedereen kent het wel, de status op facebook. Vrijgezel, Heeft een relatie, heeft een relatie met, het is ingewikkeld, … Iets klein, maar deze aanpassen is een krachtig signaal. Bij mij staat deze standaard zo ingesteld dat enkel ikzelf ze kan zien. Of ik nu vrijgezel ben of in een korte relatie zit hoeft dit niet perse aangepast te worden. In een langere relatie hoort dit volgens mij wel. En vanaf 6 maand kun je toch spreken over een langere relatie. Ergens is het een teken naar de partner toe dat je jezelf niet meer open stelt voor andere en een signaal naar de buitenwereld toe dat je het meent. Ok dichte vrienden en familie weten het tegen dan wel al, maar er zijn nog steeds die 100 anderen die je zelden of nooit ziet. Je kent ze wel die vrijgezellen die plots rond jouw verjaardag opnieuw een reden vinden om een kleine chat te starten.

access app application apps
Photo by Pixabay on Pexels.com

Een ander belangrijk aspect van Social Media in het algemeen en Facebook in het bijzonder, is de aanwezigheid van foto’s. Het klopt vermoedelijk wel dat bij vele gezinnen deze collectie foto’s een beter beeld weergeeft dan de realiteit in werkelijkheid is. Maar toch is het ook een beeld van dingen die je samen hebt gedaan, dingen die je samen hebt beleefd, dingen waar je trots op bent, al is het maar trotsheid op jouw partner. Eventjes dankbaar voor zijn hulp in de tuin. Eventjes met zijn verjaardag een post op zijn wall. En op haar wall verwacht je ergens een foto van jezelf te vinden. Van jullie beiden als koppel. Zonder de aanwezigheid van deze foto’s lijkt het voor de buitenwereld alsof je niet eens een koppel bent, maar beiden vrijgezel.

Stel nu dat je in een relatie zit waarin de partner zich hier allemaal niets van aantrekt. Na 10 maand staat haar status nog steeds netjes blanco, terwijl jij de jouwe al maanden aangepast had. Ze blijft maar mannelijke vrienden toevoegen, die ze ooit in een ver verleden misschien ooit wel eens zag. Op haar Facebook is na 10 maand nog steeds geen enkele foto van jullie samen te vinden, ook al heb je er velen getrokken. De reizen die je samen deed staan alleen op jouw facebook. Er wordt zelfs uitdrukkelijk gevraagd haar niet te taggen en die éne keer dat een vriend van jou haar tagde was ze boos. Eerst was het omdat haar collega’s het nog niet wisten, later omdat ze niet mooi op de foto stond. Als je er zelfs naar vraagt is ze geen fan van social media, dus het feit dat je haar geholpen hebt om haar terrassen aan te leggen moet niet vermeld worden. Maar als iemand anders de tuin van zijn vriendin helpt inrichten, is ze één van de eerste om een super like te geven en een waaauw te schrijven als reactie.

Soms is het moeilijk in te schatten wat de rol nu echt is van social media binnen een relatie, maar volgens mij is het vooral hoe jij wil dat de buitenwereld de relatie ziet.

De afvalzak




Wie kent hem niet, rood, zwart, groen, doorzichtig en binnenkort bruin en rose. Soms vol, soms leeg, soms stinkend en soms … onmogelijk te vullen.

Waar is de tijd dat de kindjes nog in de pampers zaten. Elke week was hij netjes vol zodat hij tijdig buiten kon gezet worden voor het ophalen van het vuil.  Later tijdens het huwelijk lukte dit ook wel … Maar nu is die tijd anders. Gedurende 14 dagen ben ik 3 dagen met 3 in huis, de andere 11 ben ik beperkt thuis en meestal bij mijn vriendin. Maar die vuilniszak is nog steeds even groot. De kans om hem in 2 weken te vullen is bij ontnomen, het doel om hem in vier weken te vullen is een must. Want anders zijn die vliegen daar weer.

De timing om hem buiten te zetten op dinsdagochtend tussen 6u en 8u is ook helaas niet altijd haalbaar. Waardoor 4 weken soms 5 weken wordt …

Die blauwe pmd-zak, met restjes melk en sap uit conserven wil natuurlijk niet onderdoen voor zijn groene buur. Wie had kunne denken dat scheiden een invloed kon hebben op de populatie vliegen in mijn tuinhuis

Lang leve het statiegeld op PMD … of toch net niet.

De blauwe zaak

Eén kaartje




Ex-schoonfamilie en vooral het ontbreken van een eigen familie. Dat is iets wat na een scheiding soms pijnlijk duidelijk wordt. Vroeger, tijdens het huwelijk waren er feesten. Niet dat dit voor mij zo belangrijk was voor mezelf, maar kindjes denken daar anders over. En zelfs als de feesten niet zo belangrijk voor ze waren, de kaartjes die ze ontvingen was het misschien wel. Stel dat ze ooit trouwen dan weet ik dat de verhouding in familie 2 tegenover 12 ofzo zal zijn op het feest.

Maar ook nu valt dat verschil in aantal familieleden enorm op. Na de scheiding waren er plots twee huizen. Bij de mama en haar grote familie staat de kast vol kaartjes bij elke verjaardag en elk feest. 5 keer eitjes gaan rapen rond pasen, de sint die op 5 verschillende plaatsen komt, … En tijdens een weekje op kamp met de scouts is het 5 kaartjes van hen tegenover ééntje van mij. Bij mij staat er bij verjaardagen en feestjes slechts één kaartje, het kaartje dat ik mijn kindje gaf. Zij het met veel liefde, maar het is wel maar één kaartje. De sint komt hier maar één keer net zoals de paashaas. Gelukkig slaan ze mijn huisje niet over.

Nu gelukkig zijn kaartjes niet alles. En familie kun je vervangen door vrienden. Echte vrienden zorgen ook voor warmte en steun. Die warmte mocht ik gisteren ervaren en ik merkte ze deze ochtend nog steeds aan de lach van mijn kindjes. Soms is het leven meer dan één kaartje …

Energie binnen een relatie




Iedereen kent het wel, die perfecte relatie. Elkaar leren kennen op school en dan stelselmatig uitgroeien tot een sterk koppel. In het begin van de relatie is alle energie voor elkaar. Dat is dan ook simpel, de ouders koken, er is geen werk, er zijn geen kinderen. Later komen die zaken wel en kunnen routines dit perfect opvangen. Eén huishouden, één mama, één papa, één eenheid. De perfecte dosering van de aanwezige energie tussen de partners, waarbij elkaar aanvullen bijna belangrijker is dan elkaar helpen.

En dan heb je ook dat ander soort relaties. Nieuw-samengestelde gezinnen. Als beiden vrijgezel zijn, is de energie 100% voor zichzelf, te verdelen over eigen werk, eigen huis en eigen kindjes als die er al zijn. Maar eens je iemand leert kennen is het zo simpel niet meer. Die kindjes van de partner, hoe graag je ze ook hebt, vragen ook energie. Die verbouwing van de partner. Die twee huishoudens. Die extra kilometers op de baan. Die spanningen op het werk van de ander. … Maar wat als één van beiden die energie niet meer heeft en verder doet op reserves. Langzaam voel je dan de energie wegglippen wat eerst resulteert in minder dingen samen doen, later in prikkelbaarheid en emotionele reacties. De liefde die blijft, die liefde is onvoorwaardelijk, maar iets begint te knagen. Trots van de één staat in de weg om de ander om hulp te vragen. Fierheid zorgt er op zijn beurt weer voor dat er energie blijft geven worden, ook al is die energie niet langer aanwezig. Dingen die lief bedoeld zijn, krijgen plots een wat wrange nasmaak. Wat leuk was, wordt plots een last. Daar tegenover staat dan een partner. Een partner met een overschot aan energie, maar niet weet hoe hij ze kwijt moet raken. Zelf dingen inplannen en smeken om te mogen helpen – maar daar is die trots van de ander dan weer – zijn de weinige opties.

Was het soms niet simpeler om elkaar gewoon proberen aan te vullen en wat de ander doet niet perse als hulp te zien, maar als hoe het er aan toe gaat in een relatie? Energie is eindig en soms is het gewoon leuker om samen moe te zijn.

Tradities




Hoe komt het toch dat zondag voor velen een typische familiedag is? Is dit historisch zo gegroeid? Na een bezoekje aan de mis in de lokale kerk iets gaan eten met bij de ouders, grootouders en overgrootouders. In een tijd waar de klassieke gezinssamenstelling nog helemaal anders was. Waar echtscheidingen zo goed als niet bestonden, of als je het dan toch overwoog, je zeker wist dat je verketterd ging worden, verbannen uit de gemeenschap en na de dood ging de hel voor eeuwig op jou wachten. Een mens zou voor minder beslissen om toch niet te scheiden.

Gelukkig zijn tijden nu anders. Maar toch blijft bij velen de traditie bestaan van een gezins- of familiedag. Misschien is de kerk ondertussen vervangen door voetbal of een andere sport en de zevende dag op tv door wat digitale muziek op de smart tv. Tijdens veranderen, tradities niet. Maar wat is de plaats binnen deze tradities van de gescheiden man, die geen familie heeft. Of toch minder familie door het wegvallen van 50% van de familie na de echtscheiding. Kunnen vrienden dit gemis dan vervangen? En staan alle vrienden wel open om dit traditioneel familiemoment te delen met een vriend. Of zijn de momenten met vrienden traditioneel de vrijdag- en zaterdagavond. En zelfs hier komt de gescheiden man plots voor een probleem, want waar gehuwde vrienden makkelijk gelijk welke vrijdag of zaterdag eens wegkunnen (omdat hun partner de zorg wel kan overnemen), gaat dit voor de gescheiden vrijgezel man slechts om de twee weken. En helaas kan of wil niet iedereen hier even vlot rekening mee houden.

Gelukkig bestaan er tegenwoordig gemeenschappen zoals People 4 Fun, waardoor je ook als alleenstaande vader die vrijdag, zaterdag of zondag kan invullen en mensen kan leren kennen die op dezelfde manier botsen met de tradities.

Vrije Tijd




Eindelijk een lang weekend en toevallig vier dagen dat ik mijn kindjes heb. Vier dagen dat ik diverse leuke dingen met hen kan doen. Als je jouw kindjes slechts 1 weekend om de 14 dagen ziet, dan komt zo een lang weekend extra als een zegen vanuit de hemel. Zoveel leuke dingen die ik in gedachten heb, zoveel dingen die ik al weken aan het opsparen ben voor dit weekend. Uitstapjes, wandelingen, bezoekjes, … Alleen is dit buiten hun bobby’s gerekend. Hoe ziet zo’n lang weekend er dan echt uit?

Zaterdagmiddag de kindjes afhalen bij de ex. Normaal is de wissel de vrijdagavond, maar omdat het een lang weekend is, kunnen ze wel een avond langer bij de mama blijven. Dit komt ook goed uit omdat Jason de vrijdagavond naar de schaakles gaat en zijn zusje Margot zo wat vroeger kan slapen. Na de schaakles werd Jason dan weer netjes afgezet bij de ex. Na 4u bij mij te zijn, staat de eerste afspraak op de agenda. Anderhalf uur badmintonles voor Jason. Dit komt natuurlijk op zo’n uur (18u tot 19u30), zodat andere zaken doen zo goed als onmogelijk zijn.

Zondagochtend de tweede afspraak (of de derde als je de vrijdagavond ook in rekening brengt). Schaakles voor Jason van 10u45 tot 11u45. Opnieuw zo’n uur dat het onmogelijk maakt om andere zaken te doen. En gezien het feit dat dit maar een uurtje duurt, is ondertussen zaken doen met Margot eveneens zo goed als onmogelijk.

Zondagmiddag de volgende afspraak, scouts. Dit is iets wat je een kind natuurlijk niet kan afnemen, een middag ravotten met zijn maatjes, buiten in de natuur, die vrijheid. Helaas voor mij begint de scouts om 13u30 en eindigt ze om 18u00. Dit is sowieso mijn wekelijks momentje alleen met de dochter, een vader-dochter momentje, één van die momenten die ik anders toch nooit heb.

Maandag heb ik voor een keer een rustige dag, op de basketles van Margot na. Deze start om 17u00 en eindigt om 18u30. Buiten het huiswerk gerekend dan natuurlijk, want ook dat moet ergens tijdens het weekend gedaan worden.

Dinsdag is op zijn beurt voorbehouden voor een dagje schaken te Aalter. En zo, plots, voor ik het zelf besef, is mijn weekend met de kindjes weer voorbij. Om 18:00 gaan ze terug naar hun mama.

Gelukkig is de kindjes gelukkig maken op zijn beurt iets dat mij gelukkig maakt en dat maakt het spenderen van mijn vrije tijd in functie van mijn kindjes op zichzelf leuk en nuttig.

De schoolkeuze




Mijn zoon, laten we hem voor de eenvoudigheid Jason noemen, was altijd al een special ventje. Hoogbegaafd volgens de school en het CLB, eerder gewoon en wat lui volgens zijn ma, mijn evenbeeld volgens mezelf. Ik kan mezelf nu eenmaal in veel van hem herkennen. Hoe hij doet, hoe hij reageert, zelfs zijn koppigheid en vastberadenheid. Ondertussen is hij één klasje voor en nog steeds met gemak één van de slimste kindjes van zijn klas. En met gemak bedoel ik echt dat hij zo goed als niets doet voor school, toch niet wat studeren betreft.

Vorige week zaterdag waren het opendeurdagen op school. Ik had met mijn ex-vrouw afgesproken om een halve dag samen met Jason, scholen te bezoeken. Helaas week ze onverwacht af van het plan (zo zijn exen soms zeker) en besloot ze een hele dag scholen te bezoeken, waardoor ik pas in de namiddag kon aansluiten en zo één school gemist had. Toevallig had ze de school waar mijn nieuwe vriendin werkt gekozen voor de voormiddag, waardoor ik niet meekon.

De eerste school in de middag was niet echt mijn persoonlijke voorkeur. Het was ook niet de voorkeur van mijn ex, maar onder het motto van: “Laat Jason zelf maar beslissen”, hebben we hem toch bezocht. Oh my god, was dat een saai bezoek. Na een bewieroking van de schoolfanfare en de leerkracht geschiedenis, hebben we toch maar gevraagd om de rondleiding wat in te korten. Eigenlijk wouden we enkel de lokalen voor STEM zien, want wetenschappen en techniek is nu eenmaal waar Jason voor wil kiezen. En zo zagen we hoe een braakbal uit elkaar gehaald werd, hoe zoutwater verdampte en een spoor van zout achterliet, hoe een robot geprogrammeerd werd en hoe een lamp brandde. Ik merkte snel aan Jason dat het niet echt zijn voorkeur was van school en dat zijn eerste keuze de school van de ochtend was. De school waar mijn nieuwe vriendin nota bene werkt.

De tweede geplande school in de middag was de school die op basis van de scholenbeurs de voorkeur had van Jason. Helaas voelde de opendeurdag koud en kil aan, ik hoorde Jason zelfs de term gevangenis een paar keer mompelen. Nu de sfeer met de ex was al even koud en kil en paste perfect in dit decor.  Laat dit decor nu toevallig de school zijn waar ik ooit zat als leerling. Mijn goede herinneringen van vroeger waren duidelijk met een vleugje nostalgie overgoten.

Na het bezoeken van de twee scholen in de namiddag, stond de keuze van Jason vast: hij wou naar de school van de voormiddag gaan. Om zelf de goede vader te spelen, heb ik toen snel zijn fiets in mijn wagen geladen en de rondleiding van de ochtend nog eens over gedaan. Deze was zonder de ex en ik zag een heel andere zoon. Toevallig hadden we dezelfde dame voor de rondleiding als mijn ex de ochtend had. Het was vlot en aangenaam en ik gaf mijn zoon gelijk in zijn keuze.

Scholen kiezen met de ex, iets dat mij normaal nog 3 keer te wachten staat, iets waar ik nog 3 keer naar kan uitkijken.