LA VIE EN ROSE




Je hoort het wel wat vaker. Mannen en vrouwen in een relatie of in een huwelijk die klagen over hun partner. “Een ditje van hier, ..” “Een datje van daar …” “Was ik maar alleen, dan ….”

Als ik puur naar mezelf kijk, heb ik nooit aan de klaagmuur gestaan. Wat ik wel deed is als het even niet goed liep in de relatie was bij vriend binnen lopen om te ventileren, zonder mijn partner af te kraken. Daar had ik vrienden voor. Ondanks de dallekes bleef ik keer op keer geloven in een goede afloop, sloeg ik het advies van mijn vrienden steil hard achterover en bleef met dezelfde focus volop voor de liefde gaan.

Met heel veel engelengeduld is er veel tijd verstreken. Zoveel maanden later, na geduldig te wachten is er 1 ding veranderd. De relatie is niet meer, het wachten op iemand is weg gevallen. Dromen die je samen had zijn als een zeepbel uit elkaar gespat. De moeilijkste tijd van de dag na een breuk zijn de avonden. Avonden van stilte. Avonden zonder liefde volle berichten. In de week van de kinderen heb je nog afleiding door hun school, hobby’s of hun aandacht en liefde die je van hen krijgt. Dit blijft duren tot ze in hun bedje kruipen.

De week als de kinderen bij hun mama zijn, kom je na je dagtaak heel laat thuis. Te laat om de avond te breken met vrienden. Er is enkel de sofa en de televisie die je toe lachen. Lachen in de zin van “haha de meeste programma’s of films zijn al lang bezig” Uit armoede zet je een opgenomen film of programma op en gegarandeerd haal ik het einde niet om daarna in het holst van de nacht naar boven te trekken. De smartphone die vroeger roodgloeiend stond met tal van lieve berichtjes is nu een object waar je af en toe es naar kijkt. “vindt er me iemand leuk” “Heb ik bij het laatste dat ik heb gepost een reactie”

Wat ik vooral mis, zijn de slaapwel of de goeiemorgen berichtjes. Of zo af en toe n foto die je voor de rest van de dag een glimlach op je gezicht toverde en heel je dag goed maakte. Toch blijft het hartje branden. Branden van verlangen. Verlangen om terug van iemand te houden. Van iemand houden waarbij je vooral jezelf kan zijn. Door jezelf te zijn jezelf terug verder kan ontplooien en goed voelen. Want hoe zelfzeker ik ook oog. Hoe broos en afgeschermd mijn hartje van binnen tikt.

Dus koppeltjes
Doe water bij de wijn
Want single zijn is niet altijd fijn.

Kortsluiting! Fucked up!




Een tijd geleden had ik een interessant gesprek met een vrouw en al snel ging het over het ‘verhaal’ achter haar single zijn. Ze had een vrij gelukkig leven met haar man samen, 2 schatten van kinderen, een bewonderenswaardige job, een droomhuis laten bouwen… De foto’s op haar facebook gaven een fijn topgezin weer, samen BBQ in de tuin, samen op reis, vrolijke kinderfoto’s, familiefeestjes… Kortom een leven waar menig anderen zo voor zouden tekenen.

Op een dag liet hij plots alles achter en was hij weg…. vrouw, job, kinderen … Je kinderen van de ene dag op de andere achterlaten… ik moest het haar toch ook even een keer opnieuw vragen… De kids achtergelaten en er nooit meer naar omgekeken? ja toch goed gehoord! Zoveel jaren later zijn het nog steeds grote vraagtekens voor haar, een onbegrijpelijk drama en meerdere verwoeste levens. Het was een menselijke kortsluiting.

Waarom doen mensen soms die meest absurde onverklaarbare dingen?
Iedereen zal wel eens een verhaal gehoord hebben over iemand die plots het meest eigenaardig gedrag vertoonde. We spreken dan niet over een nieuw kapsel of je een avond lazarus drinken met kameraden. Nee, we hebben het dan over die komplete metamorfose. Waar iemand zich allerlei dure dingen begint aan te schaffen om zich beter in z’n vel te voelen en die dan plots met een dure wagen of een snelle motor thuiskomt zonder enig overleg. Iemand die ineens alles uit het leven wil halen en zich uiterlijk helemaal verandert, terug wekelijks op stap gaat, feestend door de nacht als een jonge twintiger … sommige willen naar het buitenland emigreren of is het eerder vluchten? Partners worden ingeruild voor een veel jonger exemplaar, extreme hobby’s worden aangegaan, gezinnen volledig opgeofferd, riskante financiële keuzes gemaakt…. Men zou dit gedrag midlife crisis kunnen noemen.

Een midlife crisis zou een identiteitscrisis zijn halverwege het leven waarin mensen terug op zoek gaan naar zichzelf. Een periode van onrust waarin men grote verandering nastreeft. Jij begrijpt de wereld waarin je leeft niet en alle andere mensen begrijpen jou toch niet. Men stelt zich vragen over het leven en de te behalen doelstellingen. Alles binnenin botst met principes, innerlijke beleving, het rationele… De geluksfactor raakt meer en meer zoek en ze doen de gekste dingen om die terug te vinden.

Gelukkig hoeft het niet altijd desastreus af te lopen. Jouw midlife kan evengoed een prachtige periode zijn. Je kan er aan werken en die klok minder hard laten tikken. De zaken nuchter bekijken kan al veel helpen zonder dat je alles en iedereen achterlaat in complete chaos. Je kan genieten van vrije tijd, minder bezig zijn met ‘moeten’ en geen ideaalbeeld meer nastreven die de media ons meer en meer oplegt. Jezelf terug op een juist spoor zetten om te genieten van dingen die je vrolijk maken en jezelf tot rust laten komen.

En dan was er dat moment waarop…




Je zit in een relatie met een wondermooie lieve vrouw. Alles zit mee. De kids houden van haar, zij houdt van de kids. Je woont praktisch samen, alles loopt vlot. Er is vertrouwen, respect en liefde. Veel vertrouwen, maar is dat genoeg?

Jij hebt jouw leven, zij het hare. Je kids zitten tegen hun wil gevangen in een week-week systeem. Zij hebben daar geen keuze in en laten zich ook ontgoocheld uit wanneer ze de aandacht niet krijgen die ze verdienen, door jouw werk, door omstandigheden. Dat merkte je eerder al. Maar je evolueert samen met haar naar een vaste relatie, je denkt al aan samenwonen, je begint al te dromen. Je droomt ergens al wat om het leuke deel van dat oude leventje van je terug op te rakelen, je begint namelijk terug aan je hobby’s te denken. Maar wie vangt die kinderen op?

Durf je het haar vragen? Wanneer vraag je het? Natuurlijk durf je het haar vragen. Nu vraag je het haar want je verkeert namelijk al zes maanden en de band met je kids is steengoed. De kids sturen haar vaker berichtjes dan jou tegenwoordig. Je vraagt het haar, ze zegt ja met een glimlach. Je bent gezegend. So far so good, je kan terug gaan trainen, gaan voetballen, gaan god-weet-watten. God-weet-watten, dat zou nu nog eens het woord van 2018 mogen worden voor mij. Je bespreekt en spreekt af. Bedtijd om half tien. Tandjes poetsen natuurlijk. Je weet dat ze de kids misschien wat meer vrijheid geeft als wat jij normaal doet.

Je vertrekt. Het doet wat vreemd aan, die eerste keer. Je gaat god-weet-watten en het voelt goed aan, maar toch wat vreemd ook. De stemmetjes in je achterhoofd gaan in dialoog.

“Zouden ze het goed stellen?”

“hmmm, ik weet het niet hoor…”
“Natuurlijk stellen ze het goed, pipo.”

“Zouden ze wat flink zijn voor haar?”

“Wat denk je zelf? Die jongens zijn superflink. Ze zijn zelfs flinker bij haar als bij jou”

“Zou den oudste aan ’t studeren zijn? Of op de PS4 aan het spelen?”

“Hij had geen huiswerk en hij heeft vrijheid ;-). Trust him.  Trust her. Trust them for God’s sake”

Het is een vreemde ervaring. Maar je komt thuis om tien uur. Iets later dan verwacht. Je lacht. De kinderen zijn nog wakker. Alles is in orde. Geen vuiltje aan de lucht. En je lacht opnieuw. Ze namen mss wat meer vrijheid als wat jij dacht, maar doe jij dat zelf ook soms niet? Tuurlijk wel, jij bent daddy cool. Nu heb je er gewoon een mamaplus cool bij. And you love it! Want je kan weer god-weet-watten. Iedere week.

Help, helper, helpst




Jullie kennen mij al een beetje, neem ik aan. Mijn karakter ga ik hier niet beschrijven maar wat ik wel kan zeggen is dat ik behoorlijk behulpzaam in het leven sta. Overdag help ik mensen met IT-problemen en sta ik business leaders bij in het uitvoeren van complexe IT-matige projecten. Ik word te pas en te onpas opgebeld om problemen te fiksen, om mensen te helpen in nood. Daar word ik voor betaald, daar ben ik voor opgeleid. Als voetbalcoach heb ik een groep jongeren geholpen toen hun coaching te wensen over liet. Ik heb hen drie jaar lang begeleid en geholpen, ik heb hen dingen geleerd, ik heb hen bijgestaan. Als instructeur op een hondenschool begeleid ik wekelijks mensen die wedstrijden spelen. Kosteloos leer ik hen tips and tricks en geef ik met plezier mijn rijke ervaring uit handen, zodat zij eruit kunnen leren. Een zeer goede vriendin van me startte 6 jaar geleden een bedrijf en had IT-ondersteuning nodig. Ok, deze was niet gratis, maar mijn hoofdzakelijke beweegreden was haar avontuur ondersteunen en begeleiden. Ik heb haar begeleid naar een niveau waar ik niet meer in mee kon spelen, daarvoor werden ze te groot en bleef ik – haha – te klein. De complexiteit van een IT-infrastructuur kan je op dat moment niet meer beheren na je uren, in je vrije tijd. In die zes jaren kan ik met het hand op het hart zeggen mijn uiterste best gedaan te hebben om te helpen.

Ik ben een opgeruimde jongen en durf mezelf vaak op de laatste plaats zetten. Zo voed ik namelijk mijn kinderen ook op. Hun noden gaan voor op de mijne. Maar het is breder als dat. Wanneer ik op straat een oude dame of een pas gevallen jongen zie die wat hulp nodig heeft, inderdaad, dan ga ik ongevraagd helpen. Even een sleutelbos oprapen, een jongen zijn fiets rechtzetten na een valpartij. Je kent ze wel, die alledaagse dingen.

Dat is wellicht het meest nobele trekje dat ik van mijn ouders meekreeg in mijn jeugd. Hoewel zij zelf hun eigen problemen niet konden oplossen, sprongen ze wel te pas en te onpas in de bres voor mindergelukkigen. Zo nam mijn moeder ooit de bevriende buurman in huis die net dakloos was geworden. Hij bleef uiteindelijk meer als een jaar bij ons. Voordeel: het was een muziekkenner en hij introduceerde me tot enorm goede muziek, gaande van Rory Gallagher tot Wim De Craene tot Boudewijn De Groot tot  Rainbow tot… Hij liet me ook een geweldige platencollectie na en hij had een fantastische duitse herder die mijn ouders er met plezier bijnamen. Een andere keer namen mijn ouders een zoon van een vriendin in huis toen zij met haar minderjarige kinderen in een vluchthuis vertoefde waar meerderjarige mannen niet waren toegelaten. Gerard was 19 of zo en werkte in de fabriek. Ook van hem leerde ik weer toffe dingen. En ook hij verbleef een jaar of langer in ons krotje. Al kommer en kwel was het nu ook weer niet. Alleen hadden mijn ouders zelf geen “rotte frank” om rond te komen op het einde van de maand. Mijn beide ouders zaten bij het Rode Kruis als verplegers. Opnieuw, steeds weer opnieuw mensen gaan helpen maar zichzelf niet kunnen helpen.

Is er een rode draad? Allicht is er een rode draad. Sommige dingen zitten in je spreekwoordelijke DNA ingebakken. Dat “helpen” heb ik van hen geërfd. Het staat me voor dat ik het op andere vlakken anders en wellicht beter doe maar naast dat “helpen” van ze heb ik helaas ook dat “ik heb helemaal geen hulp nodig” geërfd. Neen, ik ga niet om hulp vragen terwijl ik weet dat ik dat beter kan doen. Ja, ik heb hulp nodig gehad. Iedereen heeft wel eens hulp nodig. Hulp vragen is geen schande. En toch. Ik ben koppig en ik volhard. Tot in de boosheid. Amen.

Gisteren, zondag 3 juni 2018. Rommelmarkt in mijn straatje. Fantastisch. Samen met mijn vriendin wat kuieren vlak voor ik moest vertrekken naar hartje Antwerpen om daar met mijn hondje een wedstrijd te gaan spelen (oja, mijn liefde voor honden, die erfde ik ook van mijn ouders – je ziet, er zijn altijd goede dingen die je erft ook). Geweldig moment eigenlijk. Ik vond enkele fantastische cd’s, kocht een paar tweedehands boeken, twee geweldige verzamelstukken, miniatuur ferrari en lamborghini voor de kids, vond een geweldige klok om op te hangen (vinyl-plaat in glas, retro, de max gewoon). Juist, ook een heggeschaar tikte ik op de kop bij één van mijn buren. Ideaal, want ik moest al zeker een week, misschien twee, mijn haag geschoren hebben. Ik wist dat mijn buurman er al bijzonder negatieve opmerkingen over had gemaakt, tegen mijn vriendin nota bene, in de meest affronterende, denigrerende en ronduit beledigende taal. En dat maakte mij wel wat boos maar goed, het is een senior met een andere visie op het leven en een geheel anders wereldbeeld. Maar ik had geen heggeschaar en zou er zeker geen halen bij mijn ex. Koppig. Halsstarrig. Geen hulp nodig. Einde van de maand vorige week, ’t uit te geven geld was op, kopen was dus ook geen optie. Sja, dan maar even zo he. Nu goed, die heggeschaar was een fantastisch koopje. 25€ en ik was gered. En ik kon mijn weg naar huis vervatten. De heggeschaar kreeg ik morgen wel van de buren. We kuierden terug naar huis.

Misschien moet ik even ingaan op de “negatieve” buurman. De man is ergens in de 80 en komt dus uit een ander tijdperk. Gepensioneerd natuurlijk. Zijn tuintje is dermate perfect dat je bang zou zijn er over het gras te stappen. Zijn voortuintje is een voorbeeld voor velen, inclusie ik dus. Hij had me eerder al eens aangesproken over de lengte van mijn gras. Dit was nog in de donkere maanden. Toen ik thuis kwam als het reeds donker was of het gewoon kleddernat en onmogelijk was om je gras te doen. Ik was voetbalcoach, weg op zaterdagochtend en wedstrijdspeler met mijn hondjes, dus ook weg in de namiddag en op zondag. Toch reed ik mijn gras af. Maar ik deed mijn kantjes niet. Kleine ludieke rel daarover. Glimlachend hoorde ik zijn ludiek relaas aan en aanvaardde ik zijn graskant-schaartje. Zat ik daar mooi met een mechanisch schaartje alle kantjes bij te knippen (de blaren nam ik er met plezier bij). Buur tevreden, iedereen tevreden. Een tijdje later kreeg ik opnieuw de vraag over mijn graskantjes. Geen probleem, begin van de maand, we kopen zelf zo’n graskant-schaartje. En opnieuw zaten we met de glimlach op het gezicht de graskantjes bij te knippen.

Tegenwoordig staat mijn grasmachine ook onder een week-week regime. Terwijl mijn kids naar mijn ex gaan, neem ik de grasmachine namelijk om de week mee bij m’n vriendin waardoor beide tuintjes iedere twee weken netjes worden afgereden, inclusief graskantjes. Vind ik zelf grappig, dat week-week regime. Een mopje voor op cocktailfeestjes of waar je toch minstens 1 persoon mee aan het lachen krijgt (jezelf meestal ma bon). 🙂

Terug naar gisteren, we kuierden terug naar huis. We dropten onze spulletjes, ik bekeek de fameuze haag en had zoiets van “jij wordt kortgeschoren”. We maakten ons klaar, een vriendin kwam mij oppikken om naar Antwerpen te rijden toen mijn buurman naar buiten kwam, cognac in de hand en behoorlijk dronken. Hij beschimpte me plots op straat en noemde me een “vieze vuile vent die niet doorheeft dat hij te midden van mensen woont”. Hij riep, hij brieste en wat erger is, hij liet me niet reageren. Ik werd boos, hij was dat al, maar ik haalde hem snel en stevig in. De rommelmarkt hield even op. De mensen waren met verstomming geslagen. Ze hielden halt en wij? Wij hielden het oog van die talloze toeschouwers terwijl hij maar bleef gillen en schreeuwen. Andere buren zijn dan moeten tussen komen in het conflict om hem tot bedaren te krijgen. Ik moest hem negeren, wegwandelen en vertrekken. Drie uur later stond ik nog steeds met de daver op het lijf, niet van schrik zozeer maar omwille van mijn harmonie die om zeep was. Het tafereel bleef zich voor mijn ogen afspelen.

Nu goed, gisterenavond, hoop en meen ik deze senior te kunnen hebben overtuigen dat zijn gedrag niet ok was. Ik meen zelf een flauw en gemompeld excuses gehoord te hebben, ferm tegen zijn zin. Volgende week moet die haag eraan geloven, dan weer ferm tegen mijn zin. Eigenlijk wou ik ze “in plan” gelaten hebben tot na de zomer. Maar goed, zo ontstaan de echte burenruzies en vetes. Een goed gesprek lost zoveel op.

Maar waarom is het voor mij zo moeilijk om gewoon om hulp te vragen? Ik vertelde ondertussen verschillende mensen reeds de anekdote van gisteren. Voor de goede verstaander, die haag was echt niet overdreven, jammer genoeg geen foto’s, maar ze kon beter. Nu, wat ik toen hoorde van de mensen aan wie ik dat verhaal vertelde was het volgende: “Maar waarom heb je me niet even gebeld, ik heb een haagschaar die je kon lenen”. Deze reactie kreeg ik van minstens drie mensen. Een bevriende tuinier wist me gisteren zelf te zeggen “Maar Koen, ik heb er eentje liggen die ik niet meer gebruik, die mag je gerust gratis hebben”. Ik trek het met dit voorbeeld misschien wat in het ridicule maar het is o zo tekenend dat het soms toch zo moeilijk is om hulp te vragen. Maar om hulp gevraagd worden of een hulpbehoevend persoon zien en helpen is dan weer een aangeboren eigenschap.

Hebben jullie het daar ook zo moeilijk mee, met om hulp vragen? Ik vind dat ik mezelf heb gerealiseerd en ik weet waar het vandaan komt, maar verdorie toch. Het is zo moeilijk om om hulp te vragen. Een werkpuntje voor mezelf, zonder twijfel.

Ik lees het graag van jullie.

Adios en tot de volgende!

Gescheiden feestjes




Deze morgen kwam ik al zingend de kamer binnen. ‘Happy B-day to you, in de wei staat een koe en die koe zegt i love you happy B-day to you…’. Een vrolijke snoet en 2 armen om me heen “Dank je, jij bent zo lief” … Mijn hart brak in duizend stukken en ik voelde een krop in mijn keel want ik hoopte voor haar dat ze dit mooie moment met haar mama had kunnen delen. Deze avond is ze gelukkig bij haar mama.
Ik dacht aan mijn eigen dochter die op dezelfde dag als haar papa jarig is en hoeveel pijn het haar vorig jaar deed dat hij niet eens belde maar enkel reageerde op het berichtje van mijn zoon die ‘gelukkige verjaardag’ stuurde ‘danke en ook een gelukkige verjaardag voor zusje, ik zie jullie morgen wel’. Ik stelde mijn dochter nog voor hem op te bellen voor hun verjaardag maar ze reageerde terecht dat dit zijn taak was alles papa, dat zij het kind was. Ik weet nog dat er toen door mijn hoofd ging ‘idd schatje jij bent het kind, zijn kind maar momenteel kind van de rekening’.
Het katapulteerde me ook terug naar het moment van de eerste feestdagen na de breuk waarop de kinderen verkozen om de avonden bij mij door te brengen en de dagen overdag bij de familie van hun papa maar hij dit halsstarrig weigerde in de hoop mij te raken maar ik mijn zoon zag breken. Mijn zoon verstopte zich in mijn bed en wou eerst niet mee met zijn vader en ik dwong hem voor de lieve vrede. Uren heb ik zitten wenen op de leuning van mijn zetel en een jaar heeft mijn zoon me dit doorgestoken.
Ik gaf mijn ex vorig jaar de kans om de kinderen op Vaderdag te hebben en ik wist dat hij het weekend erop naar graspop wou gaan. Hij had deze kans dankbaar moeten aannemen maar hij weigerde omdat hij dacht dat dit beter zou uitkomen voor mij. De kinderen waren hier niet goed van en onze dochter weigerde haar cadeau die ze gemaakt had op school te geven. Dit jaar nam hij mijn aanbod gelukkig wel aan. Ook al zorgt dit voor mij voor een extra puzzel in mijn werkschema maar ik weet dat mijn kinderen belang hechten aan die dagen.
Ik dacht ook vooruit naar volgend jaar, dan doet onze dochter haar plechtige communie. Ondertussen is zijn strijd tegen mij met de kinderen als inzet afgezwakt en kunnen we al rustig praten. Volgens de regeling is ze bij mij die dag maar ergens wil ik hem ook die dag niet ontnemen. Ik wil mijn dochter de kans geven om dit moment in haar leven waar ze nu al naar uitkijkt te vieren zoals zij dit wil. Ik weet dat ze het fijn zou vinden dat haar meter er bij is, die de zus is van mijn ex en haar nichtjes en opa en moemoe…
Ik leef niet op voet van oorlog met mijn ex-schoonfamilie ben ook meter van de dochter van zijn zus. Ik loop hun deur niet plat maar praat tegen hen als ik ze tegen het lijf loop.
Uit liefde voor mijn kind wil ik deze dag graag samen vieren maar…
Hoe zijn jullie ervaringen hiermee?

Kids… ’t klokje tikt voor iedereen…




Ik ben 37 jaar (oké oké binnen 2 weken 38, maar nu dus nog 37) en ik heb 2 kinderen. Mijn kinderwens is vervuld. Niet alleen dat…ik heb echt het gevoel dat de tijd van baby’s gepasseerd is bij mij. Die trein heeft het station verlaten.
Maar ik merk wel dat heel veel mannen (en wellicht ook veel vrouwen) op deze leeftijd nog geen kinderen hebben, maar er nog wel graag willen. En dus zijn die potentiële of potentie volle mannen geen match voor mij 

Mensen nemen steeds meer op latere leeftijd kinderen. Hoe komt dat toch? Waren ze voordien bezig met hun carrière en is het moederhart of vaderhart pas laat beginnen kloppen? Of hadden ze geen juiste partner of andere problemen? Denken ze na over ‘later’?

Soms kiezen vrouwen die al lang single zijn er bewust voor om alleenstaande moeder te worden en te werken via een donor. Waarom ook niet? Als je zeker bent dat je een kindje wil…dan gaat dat.

 

Enkele jaren geleden heb ik overwogen om een kindje te adopteren. Financieel konden we dat en ik had het gevoel iets te moeten doen om een kind een thuis te geven. Mijn ex man dacht echter nooit dat kind even graag te kunnen zien als zijn eigen bloed. Bovendien was de wachttijd 8 jaar, wat ik dan weer een veel te lange procedure vond.

Gezien het standpunt van mijn ex man stel ik mij de vraag: wie heeft er ervaring met kinderen van een andere partner graag te zien? Zou je een man of vrouw met kinderen nemen als je er zelf geen hebt? Zou je een alleenstaande ouder worden indien je kinderwens groot is…En zou je ooit denk je, je laten overtuigen door een nieuwe partner om toch nog samen een liefdeskindje te maken?

 

 

Rollen spelen en domineren




pexels-photo-630496

Die ene keer toen hij de liefde met haar bedreef terwijl hij haarfijn beschreef hoe hij dat knappe meisje, dat ze samen eerder op straat zagen, aanraakte en verleidde. Ze was jaloers en opgewonden tegelijkertijd.

Hij had haar vastgebonden en geblinddoekt. Hij had pluimpjes uit de knutseldoos van de kids gehaald om zo haar lichaam af te tasten.

Hij wou eens voelen hoeveel pijn hij aankon, komende van haar. Even later zat hij op handen en voeten. Hij kreeg zweepslagen van zijn eigen leren riem die ze dubbelgevouwen in haar handen had. Hij heeft toen een week niet kunnen zitten.

pexels-photo-415314

Hij greep haar bij haar keel en neep die toe. Hij schold haar uit, sloeg haar in haar gezicht en spuwde. Ze moest doen wat hij vroeg en hij trok aan haar haar.

Die ene keer toen ze hem vast heeft gebonden en alles met hem mocht doen. Ze heeft hem toen geschminkt als een meisje. Haar meisje. Hij wou dat zij hem domineerde. Zij wou hem vernederen en pijn doen.

Ikzelf heb altijd graag geëxperimenteerd, ook tussen de lakens. Ik kan openlijk over seks en fantasieën praten met mijn partner. Maar ik laat hem meestal het voortouw nemen hierin. Ik vind het belangrijk dat ook zijn fantasieën besproken kunnen worden. Uiteraard heb ik ook grenzen. In een relatie ga ik mijn man bijvoorbeeld niet delen met een ander. Ook wissel ik graag af in dat spel: trekken en duwen. Domineren en laten domineren. Altijd het ene of altijd het andere zou ik op de duur heel eentonig gaan vinden.

Zonder in detail te moeten gaan wat je fetish eigenlijk is: Hoe open zijn jullie met een partner over wat je tussen de lakens wil? Durf je aan hem/haar eerlijk toe te geven wat je fetish/fantasie is? Experimenteer je graag of is dat iets waar je minder belang aan hecht?

pexels-photo-413792

Energie binnen een relatie




Iedereen kent het wel, die perfecte relatie. Elkaar leren kennen op school en dan stelselmatig uitgroeien tot een sterk koppel. In het begin van de relatie is alle energie voor elkaar. Dat is dan ook simpel, de ouders koken, er is geen werk, er zijn geen kinderen. Later komen die zaken wel en kunnen routines dit perfect opvangen. Eén huishouden, één mama, één papa, één eenheid. De perfecte dosering van de aanwezige energie tussen de partners, waarbij elkaar aanvullen bijna belangrijker is dan elkaar helpen.

En dan heb je ook dat ander soort relaties. Nieuw-samengestelde gezinnen. Als beiden vrijgezel zijn, is de energie 100% voor zichzelf, te verdelen over eigen werk, eigen huis en eigen kindjes als die er al zijn. Maar eens je iemand leert kennen is het zo simpel niet meer. Die kindjes van de partner, hoe graag je ze ook hebt, vragen ook energie. Die verbouwing van de partner. Die twee huishoudens. Die extra kilometers op de baan. Die spanningen op het werk van de ander. … Maar wat als één van beiden die energie niet meer heeft en verder doet op reserves. Langzaam voel je dan de energie wegglippen wat eerst resulteert in minder dingen samen doen, later in prikkelbaarheid en emotionele reacties. De liefde die blijft, die liefde is onvoorwaardelijk, maar iets begint te knagen. Trots van de één staat in de weg om de ander om hulp te vragen. Fierheid zorgt er op zijn beurt weer voor dat er energie blijft geven worden, ook al is die energie niet langer aanwezig. Dingen die lief bedoeld zijn, krijgen plots een wat wrange nasmaak. Wat leuk was, wordt plots een last. Daar tegenover staat dan een partner. Een partner met een overschot aan energie, maar niet weet hoe hij ze kwijt moet raken. Zelf dingen inplannen en smeken om te mogen helpen – maar daar is die trots van de ander dan weer – zijn de weinige opties.

Was het soms niet simpeler om elkaar gewoon proberen aan te vullen en wat de ander doet niet perse als hulp te zien, maar als hoe het er aan toe gaat in een relatie? Energie is eindig en soms is het gewoon leuker om samen moe te zijn.

Mine, yours , ours #KIDS!!!!




En plots blijk ik plusouder te zijn…

Je leert een fantastische partner kennen maar ook die heeft een energiek pakketje mee van kleine of grote kids. Kids die hun plekje opeisen in de nieuwe relatie en die een deel van de energie en tijd van de partner vragen. Sommige zijn enkel aanwezig om de 2 weken in het weekend, de andere kinderen zijn er altijd of er is een flexibele regeling.
Hoe je het draait of keert een grote puzzele en zoeken naar een gezond evenwicht.

Je hebt zelf al dan niet eigen kinderen of misschien nog een onvervulde kinderwens. Wie zelf kinderen heeft , heeft ook een opvoedingskader met waarden en normen. De ene ouder is streng de ander wat minder.

Het is een situatie die vaak voor wrevel zorgt. Het verschil in opvoedingspatronen, een partner die jouw kind wijst op zijn negatief gedrag of een uitgesproken mening heeft over jouw aanpak. Of omgekeerd jij die je bedenkingen hebt bij de opvoeding of aanpak van de ander.

Ik weet voor mezelf dat ik de klik met mijn kinderen en nieuwe partner heel belangrijk vind en het liefst iemand met kinderen in mijn leven heb, die begrijpt waarom ik bepaalde beslissingen neem.

Mensen die hier reeds ervaring mee hebben? Hoe gaan jullie hiermee om? Kan je verdragen dat een ander jouw kind aanspreekt op gedrag? Zou je jouw vervulde kinderwens nog bijstellen om je nieuwe partner tevreden te stellen?

nutsy.jpg

Afspraken en beloften…




 

Ik heb twee goddelijke tieners in huis die ik simpelweg adoreer. Twee tieners die ik aanbid, zelfs in hun mindere momenten. Misschien zelfs vooral in die mindere momenten, als ze de struikelblokken op hun reis naar volwassenheid moeten aanpakken of zien te omzeilen. En met de evolutie die ze nu doormaken, zijn ze voorlopig noch mossel noch vis, maar laten ze zich wel stilaan meer en meer leiden door hun hormonen en hun emoties. Ze zijn op die emotionele rollercoaster van zelfontdekking gesprongen, die zoektocht naar hun identiteit.

En dat geeft spectaculair vuurwerk bij momenten. Die momenten waar ze veranderen in kwaadaardige kwelgeesten, gedreven door die hormonen. Die momenten waarop ze dingen eruit floepen waarvan we beiden weten dat ze onjuist zijn. Ook al zien zij het op dat moment niet.

Ik hou ervan te denken dat ik een principiële vader ben tegenover mijn kinderen, extreem liberaal doch principieel en bij momenten gewoon streng en soms ook zo “vies of een rape”. Ze moeten zichzelf kunnen ontplooien en experimenteren op bijna alle vlakken. Lees: geen drank of drugs natuurlijk maar wel in muzieksmaak, literatuur, kledij, sociaal gedrag, sociale media, hobby’s,… Alles kan maar afspraken zijn bindend, zowel voor mij als voor hen. Zonder afspraken en regels vergaat het schip met man en muis.

Maar dat mes snijdt ook in twee richtingen natuurlijk en dat telt niet enkel voor afspraken waarbij zij zich gedragen op feestjes, op tijd gaan slapen, netjes hun bord leeg eten, niet teveel televisie kijken, de speeluren op de spelconsole beperkt houden, aan sport doen, hun huiswerk maken, respect en eerbied tonen (en krijgen), naar mama bellen op Moederdag, zorg dragen voor hun spullen, de tafel afruimen, het huis proper houden. Neen, jij als ouder bent ook gebonden aan afspraken. En jouw lijst, zonder ze af te rammelen, lijkt meer op een oneindige lijst dan die van hen. Dat weten we, daar werken we naartoe, we zijn niet perfect, maar proberen de perfectie na te streven. Een foutje kan je rechtzetten maar wat met verbroken beloften?

Zo werd mij onlangs door mijn kinderen verweten dat ik mijn beloften verbroken had. Een mes door het hart. Of in de rug. Als ik iedere ouder één tip mag meegeven, is het deze wel. Stoïcijns kalm reageren is altijd de beste aanpak. Open dialoog en communicatie zoeken. Je tiener in vraag durven stellen, jezelf in vraag durven stellen. Jezelf durven verantwoorden maar soms ook op een kalme manier aan hen duidelijk maken dat je dat niet hoeft te doen.

Juist, verbroken beloften. Welke beloften had ik volgens hen nu weer verbroken? Dat dagje zwemmen in Brugge dat niet doorging omdat we geen tijd meer hadden door het ellenlange weifelen en twijfelen van de jongens zelf, hun eeuwige toewijding aan hun spelconsole, hun oneindige aarzeling om hun sportzak te vullen? Dat dagje shoppen in Antwerpen dat niet doorging terwijl we daar eigenlijk enkel op uitnodiging en dus per toeval op de tweede zondag van de maand beland waren, terwijl de winkels in Antwerpen enkel open zijn op de eerste zondag van de maand? Die ene meeting die ik had na de uren, grif toegegeven, waardoor ze zich uren kunnen laven hebben aan bloeddorstige en minder bloeddorstige taferelen op de spelconsole? Dat waren de verbroken beloften inderdaad en in alle kalmte zijn we dan maar een gesprek aangegaan, zonder emotionele reacties, en wat bleek? Het bleek dat dat de beste aanpak was, ik kan het iedereen aanbevelen. Na dat gesprek was het weer peis en vree onder mijn dak.

Open dialoog en communicatie is leuk. Maar we moeten wel opletten. Zeker mensen als ik. Mensen die luidop dagdromen en de kinderen al eens durven meenemen in hun dromen. De kinderen zijn enthousiaste reisgezellen en vergezellen je zo snel als maar kan op die reis van illusies en utopieën maar wees voorzichtig. Extreem voorzichtig. Luidop dagdromen met kinderen is namelijk een booby trap en geen kleintje. De realiteit gescheiden houden van die dromen, is een vaardigheid waarover zij nog niet beschikken. Samen dromen over die verre reis naar Cuba, dat kan, ja. Tot je ex jou laat weten hoe blij ze wel niet is voor de kinderen dat ze naar Cuba gaan.

Opnieuw een rustig gesprek met de kinderen. En opnieuw. Open dialoog. Verwachtingen bijspijkeren. Voor jezelf iedere keer weer noteren: Doe het voortaan maar rustig aan met dat dagdromen en dus ook met die onuitgesproken beloften. Dat bespaart je ongetwijfeld veel uren die opgaan in open communicatie en dialoog om iets recht te zetten, iets dat je zelf veroorzaakt hebt. Anderzijds, dat dromen is zo leuk, die lach op jouw gezicht, hun gezicht, dat intense geluk even binnen handbereik…