Droomvlucht

Een heldere hemel, een zalig zonnetje. Vervoerd worden door de warme en koude luchtstromen. Samen over de rand, van de rieten mand van een luchtballon, hangend neerkijken hoe de huizen en het landschap onder ons doorschuiven. Met een geluk zalig gevoel. Een gevoel van samen kunnen we de wereld aan. Beleven we onze droomvlucht. Terwijl ik nog wat warme lucht in onze ballon pomp. Gooit zij nog extra balast overboord om nog meer hoogte te winnen. Als een geoliede machine zetten we verder koers, onze dromen tegemoet.

Tot de dag dat de wind ging liggen.

Tot de donkere wolken zich rondom ons verzamelden en een cycloon zich meester maakte over onze luchtballon. Het liet ons heen en weer schudden. Van links naar rechts, van boven naar onder. Oncontroleerbaar om vervolgens met een harde knal tegen een bergwand aan te botsen. Het werd zwart voor mijn ogen. Geen besef van tijd. Geen besef van waar plots het slechte weer kwam. Heb ik als piloot een verkeerde keuze gemaakt? Heb ik iets over het hoofd gezien? Was ik verblind door de mooie dromen die ik najaagde?





Veel onbeantwoorde vragen. Vragen waar ik geen antwoord zal op krijgen. Gissen is ook niet aan de orde. Wat ik wel weet is dat de ballon der dromen onherroepelijk gescheurd is, en de co-piloot niet meer aan mijn zijde staat. Dagen worden weken. Weken worden maanden. De tijd kent geen genade en vliegt als een sneltrein voorbij. Terwijl ik in het stuk geslagen mandje blijf zitten en de uiteen gereten stukken stof, lang uitgestrekt over de boomtoppen verspreid hangen.

Kniezend, peinzend over de windhoos die mijn leven drastisch heeft veranderd. Ik heb geen oog voor wat er zich in het bos afspeelt. Geen oog voor de fauna en flora die dagdagelijks voorbij me ritsen. De onderbroken droomvlucht, die steeds opnieuw door mijn hoofd spookt. De tijd verstrijkt en door te mijmeren verandert er niks. Tijd om mijn krent op te lichten en de restanten textiel, die in het bos hangen,te verzamelen. Tijdens het zoeken naar de lapjes stof, neem ik de tijd om de planten en diertjes rondom mij te observeren en te bewonderen. Een grote diversiteit qua soorten en qua karakter eigenschappen. Wat schuchter en onwennig dwaalde ik eerst in het grote bos.

Maar gaande weg vind ik wel mijn plekje. De diertjes werden vrienden. Vrienden elk met hun eigen verhaal. Mede door hun verhalen, recht ik mijn rug en durf terug te dromen. De gehavende rieten mand werd hersteld met nieuwe twijgjes. De diertjes helpen bij het herstellen van de lapjes stof die terug een ballon doet vormen. Niet meer de ballon als voorheen maar eentje met zichtbare naden. De ballon is terug klaar om te varen. Klaar om de wereld te herontdekken. Het enigste wat mij als piloot nog rest. Is de warmte die in me zit, terug open te stellen.

Zodat de ballon terug kan opstijgen. Mijn ballon wordt stukje bij beetje gevuld. Klaar om een nieuwe droomvlucht te maken. Nu dient enkel nog de overtollige ballast over boord gegooid te worden om op te stijgen en door de wind mee gevoerd te worden. Want Het wil niet zeggen dat als je jouw bestemming niet hebt gehaald. Dat je reis is afgelopen. Wees voornamelijk de piloot van je eigen dromenvlucht.

Jij bepaalt zelf wie je passagier/co-piloot wordt van jouw traject.

Vakantiezuchten – deel 2

Eerder deze week schreven we over vakantiezuchten.  En ik kan het deze week maar niet lossen, het idee om een alternatieve reis in te boeken, een concept dat ikzelf nooit eerder gedaan heb. Zonder kids. Binnenkort ga ik een weekje met de kids naar d’Ardennen en in augustus staat er een weekendje met S4F op het programma. Naar beide activiteiten kijk ik reikhalzend uit.

Terwijl mijn collega-beheerder op reis is met een ander zot lid van onze pagina’s, begin ik me zo af te vragen of we daar zo stilaan niet aan toe zijn, een reis aanvatten vanuit onze groep. Een alternatief concept misschien? Iets origineel? We zijn stilaan met 2000 in onze groep. Zouden we zoiets betaalbaar (lees: goedkoper dan bij reisbureaus) kunnen aanbieden voor deze groep? Waar zouden wij dan samen heen gaan? Wat zou het concept kunnen zijn?





Zelf ben ik de klassieke autovakanties wat beu, misschien u ook? Kamperen is weliswaar altijd leuk maar ik zou eens wat leuker willen doen, geen klassieke all-in ook, niet de Pyreneeën, neen, iets waar je op kan terugkijken, iets tof. Hoe zouden jullie reageren mochten we zoiets kunnen brengen? Geen te avontuurlijke reizen, geen Himalay-beklimmingen of dertig dagen backpacken om de Dalaï Lama te bezoeken. Neen, betaalbare, kwaliteitsvolle en originele reizen. Reizen die je kan aanvatten met een hartsvriendin of uwen goeden maat, omringd door de meest sympathieke mensen, een reis waarvan je jaren later kan zeggen, verdorie, dat was de max. Wat een herinneringen…

Zou u dat zien zitten? Mogen wij de moeite doen om dat te onderzoeken? Om te kijken of we iets kunnen regelen? Zou u daar, net als ik, reikhalzend naar uitkijken? Een betaalbare reis, uitgewerkt tot in de puntjes en uniek?

Baby wish wish

 

Nu even iets heel anders. Iets heel persoonlijk.
Ik zit al eventjes met een kinderwens. Maar ik ben bang. Bang dat ik niet iemand ben om moeder te zijn. Bang dat ik het misschien toch onderschat. Al weet ik natuurlijk dat het ons leven helemaal zal veranderen. Ik ben al een hele tijd bezig met blogs lezen en vlogs te kijken van moeders over het echte leven als moeder. Zet ook de voor en de nadelen op een rijtje. Maar ik denk dat ik het me te moeilijk aan het maken ben door overvloed van informatie. De afgesproken stop datum voor de pil is er bijna en ik begin nu precies een beetje koudwatervrees te krijgen. In het begin stond mijn vriend niet helemaal achter het idee, nu wel. Min of meer. Hij heeft ook schrik. Maar ergens voelt het alsof hij mij ook niet vertrouwt als mommy to be zijnde. Want ik ben nog verre van een perfecte huisvrouw en ben nogal onhandig op sommige momenten. Ik slaap graag en ben een type dat uitstelt. En dat weet ik van mezelf, echt wel. Maar alle begin is moeilijk. Ik weet dat ik me zal moeten aanpassen. En ik geloof wel dat ik het kan. Alleen is het niet gemakkelijk voor mij omdat ik mensen nodig heb die in mij geloven en me een duwtje geven in de juiste richting. Als ik dat niet heb twijfel ik teveel, zoals nu. Eerst kon ik niet wachten om zwanger te zijn, nu begin ik er onzeker over te zijn. En dan zeg ik ook tegen mezelf: nee, er komt geen kindje. Maar bij die gedachte weent mijn hart. Waarom mag ik geen moeder worden? Er zijn toch nog mensen die onhandig zijn als ik die kindjes hebben?

Het tweede wat mij doet twijfelen is nog een heel andere kwestie. Onze moeders. Al sinds het begin van onze relatie hebben wij het meeste ruzie over onze moeders. Dat is een heel lang en ander verhaal waar ik nu niet te veel ga over vertellen. Om in kort te vertellen. mijn schoonmoeder is iemand die overal mee wil met ons, overal, zelfs als we een uitje willen als date in de cinema wil ze er bij zijn. En dan kan mijn vriend bijna nooit nee zeggen, hij is een echt mama’s kindje. Dus dat terzijde wil mijn vriend dan dat ik zo weinig mogelijk contact heb met mijn moeder. Dus je begrijpt waar het wringt? Er zijn enkele dingen gebeurt in het begin van onze relatie met mijn moeder, maar ik heb het haar vergeven. Omdat we toen allemaal verkeerd waren. En het is en blijft mijn moeder, die 21 jaar lang voor mij gezorgd heeft als alleenstaande. Dus zelfs al is ze moeilijk van karakter, ze is mijn moeder. Dat gaat er niet in bij mijn vriend. Dus is mijn schrik, als we een kleine krijgen er nog meer problemen komen op moeder gebied. Want nu zijn daar soms al discussie’s over, terwijl het zelf nog zo ver niet is. Wat nog iets is waar ik schrik voor heb is het bemoeien van mijn schoonmoeder. Gebeurt nu al in het huishouden en ik heb schrik dat ik de kans niet zal hebben om mijn kind op te voeden op mijn eigen manier. Want net zoals op huishouden zal ze willen dat ik een kopie ben van haar. En dat kan niet. Zij heeft het ook moeten leren om voor een kind te zorgen, dus dan wil ik die ruimte ook. Als ik hulp nodig heb zal ik zelf wel hulp vragen. Ik hoop dat er niet constant op mijn handen gekeken wordt met een mening klaar want die stress kan ik missen als de pest.

Dan heb ik nog de kwestie met mijn zelf issues vooral over mijn werk die ik in een vorige blog schreef. Daarbij denk ik wat er nu belangrijkste is voor mezelf, die onvervulde kinderwens of meer uit mezelf halen? Dus daar pieker ik mij ook bij kapot, want hoe dan ook zal ik hier een keuze moeten maken. Want je kan helaas niet alles hebben wat je wil.

Dat terzijde zijnde mag ik ook niet alles in negatieve trekken. Want helaas is het niet voor iedereen vanzelfsprekend. Dus dan sla ik mezelf even in mijn gezicht om weer veel te ver te gaan nadenken.

Waarom springen we niet gewoon? Wie weet wordt ons leven rijker? Ik heb nog even tijd om na te denken. Alleen hoop ik dat ik mezelf niet nog meer gek maak. Eigenlijk zou ik alles even naast me neer moeten kunnen leggen. Alles laten rusten, want ik geef mezelf alleen nog maar meer stress. En dat is ook weer iets typisch aan ik.

Deze blog schrijven is voor mij eventjes alles op een rijtje zetten. Eens alles uit mijn hoofd zetten en neerschrijven. Dat bloggen werkt voor echt verlossend. Verlichtend.

Aferditje’s blog ook volgen?

Vakantiezucht. Vakantie. Zucht.

Vroeger ging ik steevast, onder lichte dwang, met mijn ex en de kinderen op reis naar Turkije. Eigenlijk was dat steeds een heel klein beetje tegen mijn zin. Ik zag daar echt tegenop. De verschillen tussen mij en mijn ex vertaalden zich op reis in het steeds weer terugkomend conflict en het daarbij horende compromis. Vertaald: zij wou het liefst van al aan het zwembad liggen bruinen met een Daiquiri in de hand en genieten en zalig te niksen. En gelijk had ze. Een heel jaar werken en dan iets meer als een week in de zon liggen uitrusten. En niet op het strand liefst want dat zand plakt, is te heet, er zitten schelpjes in, blablabla…



Ik ben zelf zo niet aan uitrusten. Na dag één heb ik het doorgaans al gezien, uit verveling en als inhaalmaneuver verslind ik dan enkele romans aan het zwembad, afgewisseld met gestoei in het zwembad met de kids. Het compromis dat ik destijds met mijn ex had gesloten was ieder een dagje. Een dagje zwembad gevolgd door een dagje cultuur of een dagje avontuur. En veel foto’s nemen, dat was ook mijn job.

De zaken waar ik mij aan ergerde aan die reizen? Ik som ze graag even op.

Zatte Duitsers, opvliegende Russen met ongemanierde ettertjes en natuurlijk ook de opdringerige Nederlanders

En altijd slaag ik erin om ruzie te hebben met andere toeristen. Nu, met zatte Duitsers heb ik liever geen ruzie, met hen drink ik in extremis liever een pintje mee om me dan stilletjes te verwijderen. Er is iets aan hun taaltje dat me waarschuwt, ook al zijn ze in goed humeur. Het ligt gewoon aan mij maar ik hoor steevast zo’n agressieve ondertoon, daar kunnen zij helemaal niets aan doen hoor. Maar als ze je aanspreken, heb je eerder het gevoel dat je iets bevolen wordt. Ook al is ze blond en biedt ze je gewoon een drankje aan.

Opvliegende Russen met ongemanierde ettertjes kwam ik op een bepaald moment jaarlijks tegen in Turijke. De formule is doorgaans all-in in Turkije en het buffet opent om 18u30. Lange rijen toeristen staan reeds aan te schuiven om 18u, rond 18u15 komt het gedrum, de toeristen die proberen voorsteken. Oja, daar keken we steeds naar uit. Want natuurlijk stond ik als vader en gehoorzame partner daar ook steeds vroeg genoeg om die perfecte tafel in het hoekje te versieren, niet te ver van de bar, niet te ver van het buffet. Maar dat willen die 200 andere toeristen ook. Nu, ik had een trucje, ik liet mijn voetballertje een sprintje trekken naar die tafel 😊. Eens aan het buffet gekomen, overkwam het me ooit dat ik in een rij stond aan te schuiven, beleefd en bescheiden, zoals het een echte Belg betaamt. Wanneer plots een Russisch ettertje de lijn inschuift. Natuurlijk wijs je die terecht, niet uit een vorm van egoïstisch zelfbehoud. Neen, uit bezorgdheid voor dat kind. Want dit kind stond reeds op ontploffen en ik wou er niet bij zijn als dat gebeurde. Het gevolg laat zich raden, Russische ouders die geen woord Engels spraken, zagen mijn ware motieven niet natuurlijk en scholden me de huid vol.

En dan hebben we nog de opdringerige Nederlanders. Je gaat even zwemmen, een Daiquiri halen voor je vrouwtje en natuurlijk ook eentje voor jezelf. Tegen de tijd dat je terug komt, zit er al een Nederlander naast je vrouw, op jouw handdoek. De keel schrapen? Neen, dat helpt niet. Je bent beter wat directer in dat geval. “U zit op mijn handdoek”? Neen, niet direct genoeg. Vraag maar ineens of hij niet wil opstaan omdat jij wil gaan liggen. De Nederlander? Ja, die gaat daar mee lachen. Nou, geen probleem, jongen. En ongetwijfeld sta je voor een vriendschap voor het leven, althans het beeld dat hij wil scheppen.

Riemen, Tapijten en Nikea-schoenen

Net geland, een aantal uur op een bus gezeten in de middagzon, zonder airco. Wat slecht geslapen, een beetje last van de rug, enkele uurtjes wachten op je kamer. Maar goed, je bent er. De kamer is ok, de airco werkt. Je gaat naar de lobby en wordt onmiddellijk opgewacht door een gids die jouw groep welkom heet. En enkele spannende uitstappen voorstelt. Een dagje shoppen bijvoorbeeld, dat stond vaak op de agenda vroeger. Twee keer gedaan, één keer in Turkije, één keer in Marokko. Iedere keer weer werden we een gratis koffietje aangeboden of een theetje. En dat werd je aangeboden in een wel zeer charmant winkeltje. Liefst zo heet mogelijk, dat koffietje. Zodat je lang genoeg kon blijven zitten om de wel heel degelijke tapijten te bekijken. Ja, ik heb er dan nog gekocht ook. I know.

Buiten, op straat, langs het strand, kan je het aantal verkopers niet op zeven handen tellen. Ik denk dat ze landmeters inschakelen om de correcte afstand te bepalen tussen twee verkopers. Exact 13.5 meter tussen de verkopers en een standje van exact 3m20 waar alle riemen liggen te blinken voor je. En Adadis schoenen, nikea t-shirts, Pamu petjes, Slezanger broekjes, beter, veel beter geprijsd dan in ons arm Belgenland. Twee wasbeurten later… Nu, op zich geen enkel probleem maar ik meen me discussies te herinneren met verkopers. Sja, je wordt het aanklampen wat moe als je even langs het strand gaat wandelen en om de haverklap halt moet houden. Niet iedere verkoper kan er mee om dat je stoïcijns voorbij loopt zonder aandacht te schenken aan zijn standje en zijn waren.

Patsers, Peuters en walrussen aan het zwembad

Een mp3-speler, spotify, je smartphone, oortjes (3 paar), check check double check. Je helemaal kunnen afsluiten voor de buitenwereld. Zalig. En helaas ook broodnodig in mijn geval. Enkele patsers die indruk willen maken op het hele hotel. Het is 13u23, je vreesde er al voor. Die vier stoelen naast je, met de blitse handdoeken, al de hele dag onbelegen. Daar zijn ze, de patsers, ze hebben geen aankondiging nodig hoor. Lekker luidruchtig en gespierd met een dodelijk scherp getrainde knipoog.

Rechts van je, een huilende peuter en een vader of moeder die er niet naar om kijkt, of net wel, op de verkeerde manier. Foute pedagogie, slechte opvoeding, jij zou het anders doen, wat een ettertje of net niet.

En dan heb je nog de walrussen. Jip, tijd voor de oortjes, wat muziek, oogjes toe en genieten maar. Of zonnebrilletje op en nog enkele hoofdstukken lezen.

Vervelende obers

Vervelende obers? Onbestaand, zegt u? Dat klopt, deze obers zijn getraind in klantvriendelijkheid, die worden gegarandeerd je beste vrienden, je kids worden steevast op een grapje onthaald en wist je ook dat ze familie hebben in België? Wel, die overdreven ‘klantvriendelijkheid’ vind ik vervelend. De eerste keren dat het me overviel, vond ik het geweldig. Tot ik het door had. ’t Gaat hem allemaal over de fooi he, naïeveling. Wil je ze te vriend houden, willen zij jouw tafel reeds voor je ‘reserveren’ terwijl je nog niet bent gearriveerd? Wel, spaar dan zeker een potje bijeen om de obers te ‘tippen’.

Brits nachtlawaai

Het is twee uur ’s nachts, we liggen op bed, in een hotel, in een stad, waar niemand je kent en je plots toch weer iets hoort. Het was net stil. De zatte liederen zijn gepasseerd, de kids miniclub heeft de deuren reeds lang gesloten. En dan arriveren de zatte Britten die het nodig vinden om een gigantische rel te hebben met de security, aan jouw deur. De kindjes wakker, zij wakker, jij wakker. Altijd in die volgorde. Vrolijk wordt een mens daar niet van. Eén tip, laat de security het maar regelen, moei je niet. Al moet het gezegd dat de mensen van de security in een hotel niet echt stout mogen zijn tegen de zatte klanten, hoe erg veel kabeel zij ook maken en de andere klanten hun welverdiende nachtrust ontzeggen.

Handdoekje leggen, niemand zeggen….

Handdoekje leggen, niemand zeggen, ik heb het hele uur gezocht, twee paar stoelen heb ik afgewerkt. Twee paar handdoeken heb ik neergelegd. Om 6u13 op dag 5. Ja, op dag 5, ondertussen weet iedereen dat je best wat vroeger een handdoek kan leggen. Daarna kan je altijd nog een uiltje knappen zoals die opdringerige Nederlander je adviseerde. Ook al mag het niet van het hotel. Zo rond 6u worden de stoelen opnieuw geschikt en uitgezet. Nog voor jij arriveert, zie je dat je al niet meer de eerste bent. En soms, heel soms, als je dan na het ontbijt arriveert, ligt je handdoek wat verder in een bolletje. Natuurlijk weet jij welke stoel je had. Die handdoek gaat het zwembad in. En jij vleit je neer. Rust. Zalig. Mogelijks van korte duur. 🙂

All you can eat

Last but certainly not least. All you can eat, is doorgaans de formule. Gratis wegens reeds betaald. Zit in het pakket. Wel, met lede ogen zie je toe en mogelijks zondigen je kinderen er ook aan. All you can eat, is iets helemaal anders als “All you can carry”. De verkwisting, de decadentie, altijd ongeconsumeerd eten dat stil op een bord ligt, never to be touched again. Zonde en mogelijks een schande, but that’s how it goes.

Ja, laat de vakantie maar beginnen. Waar gaan jullie heen? Zijn we nog klachten vergeten? 😊

 

Ze zijn toch zo lief…




Met het einde van het schooljaar in zicht heb je ook dat laatste schoolrapport. En vanzelfsprekend hoort bij een goed rapport een passende beloning. Nu wat ‘passend’ is laat ik even in het midden. Mijn 8 jarige zoon zaagt sinds kort achter een Hoverboard. Geen idee waar hij het ontdekt heeft, maar zijn zinnen heeft hij nu echt wel daar op gezet. Ik ben ook niet van plan om het goedkoopste te kiezen, want kwaliteit betaal je nu eenmaal extra. En ja… doe er dan maar ineens zo’n zitje bij want dat is ook wel cool op die leeftijd! Ach hij heeft het toch wel verdiend!


Kinderen verwennen is ontzettend leuk, maar kan ook een valkuil zijn. Toegegeven, het is ook niet altijd gemakkelijk als ze zo lief en schattig zijn! Kinderen zijn ook best wel vindingrijk en ze gebruiken al zeer snel een hele trukendoos om iets te bekomen. Ze kunnen sluw inspelen op je emoties en voor je het weet heb je er al aan toegegeven. Wil je van dat gezeur af of kun je niet aan die puppy-oogjes weerstaan, er zijn genoeg redenen om hen te overladen met cadeautjes en anders verzin je er wel zelf één.

Als single ouder is het niet altijd evident om een duidelijke grens te zien in wat kan of wat nu net overdreven of not done is. Er is vrijwel geen overleg meer met de andere ouder en dus ook geen meningsverschil of discussie onderling. Dit maakt dat je de keuzes alleen moet maken en toegeven kan al snel een gemakkelijke manier zijn om er vanaf te zijn. Wie wil nu ook overkomen als die ‘strenge’ ouder waar je weinig van mag of krijgt? Je wil je kinderen blij zien, want dat maakt jou ook ook wel gelukkiger. Ze hebben al genoeg afgezien tijdens de breuk dus koop je maar wat extras om te compenseren.

Financieel kan het ook al snel tellen als alleenstaande, zeker als je meerdere kinderen hebt. De tijd van jojo’s en een zak knikkers is vrijwel voorbij. Multimedia en luxe speelgoed is nu de trend. Is het dan ook wijs om alles dubbel te kopen of spreek je af met je ex om die duurdere zaken samen aan te kopen? Goede afspraken kunnen je alvast veel geld besparen! Het hoverboard hebben wij dan ook samen aangekocht.

Soms komen ook andere aspecten aan bod in uw keuzes waar je kind zelf niet eens mee te maken heeft. Heb je die hippe kinderwagen nu toch niet voor jezelf gekocht? Is al die LEGO en racebaan voor je kind of speel je er ook gewoon graag zelf mee? Je kan jezelf betrappen dat je zaken voor je kinderen koopt omdat je ze zelf vroeger nooit gekregen hebt of omdat JIJ het gewoon graag wil hebben! Noem het een inhaalbeweging of een nieuwe jeugd belevenis 🙂

Zijn jullie consequent of verwennen jullie die kids ook graag tot in het oneindige? Hoeveel cadeautjes kopen jullie zoal per jaar?

Influencers gezocht!




Geregeld krijgen wij de opmerking dat, ondanks de constante aanwas van (steeds) zeer interessante en aimabele leden in deze groep, bepaalde leden het gevoel hebben dat er weinig aanwas is in hun eigen provincies. De beste voorbeelden die ik kan aanhalen, zijn Vlaams-Brabant en Limburg. Daar horen we de grootste verzuchtingen.
 
Ook wat evenementen betreft in deze regio’s. We kennen enkele mensen die daar hard aan werken maar zij alleen kunnen die last niet dragen. Voor ons zijn deze regio’s helaas vaak ook te ver om zelf daar evenementen te organiseren hoewel de wil er wel is. Gelukkig kunnen we wel op goede mensen rekenen in deze regio’s die eigenhandig events op poten zetten waardoor men ook in die regio’s kan buitenkomen en mensen ontmoeten.
 
Ook krijgen we soms de opmerking dat er te weinig aantrekkelijke mannen bijkomen (en dan gaat het niet louter over uiterlijk als ik de vrouwen mag geloven). En neen, het beheer weigert geen van die exemplaren ;-).
 
Ik zat onlangs zo wat te denken en misschien zagen jullie het in één van mijn laatste posts waarin ik aangaf dat delen van artikels op onze site hier kan helpen om onze groep wat meer exposure te geven daarbuiten. Onze groep op Facebook is een besloten groep ter bescherming van de privacy van onze leden, wat tegelijkertijd wil zeggen dat buitenstaanders geen idee hebben van wat daar gepost en gezegd wordt. Eigenlijk hebben we enkel onze website en onze andere sociale mediakanalen (instagram, twitter, google+,…) als link met de buitenwereld.
 
Maar mocht u zo af en toe een artikel van ons delen met de buitenwereld, als u bijvoorbeeld zo eens een mooi geschreven tekstje zou ontdekken bij ons dat u misschien zelfs ergens weet te raken of ontroeren. Wel, dan kan u dat delen. Onderaan onze artikels staat daar een knopje voor om artikels te delen met de buitenwereld, om de inhoud te tonen waarvoor we staan. 

share_influence.jpg
De knoppen in bovenstaand prentje zijn illustratief voor de knoppen die u vindt onder ieder van onze blog posts. Hierop klikken laat u toe dit op uw eigen wall te delen (eigen twitter, eigen tijdslijn op facebook, eigen google+ profiel, eigen tumblr profiel).

 
Dit geldt zeker ook voor de evenementen die u bij ons vindt, eigenlijk telt dit voor alles wat wij posten, behalve dan misschien de krantenknipsels die men elders ook kan vinden en wij hier enkel delen om een archief aan te leggen van interessante artikels, met bronvermeldingen en verwijzingen naar de originele links.

Een interessant evenement op de pagina gevonden? Deel gerust, indien men geïnteresseerd zou zijn bij het lezen van zoiets op uw tijdslijn, staat het die mensen vrij lid te worden bij ons.
 
Alvast bedankt, mocht u ooit op deze manier eens aan ons denken, zoals wij iedere dag aan jullie denken.
Hier kan u uitgebreid terugvinden op welke sociale media wij actief zijn. In een notedop komt het hier op neer: Verder kan u ons ook terugvinden op Instagram, Twitter, TumblrGoogle+, Youtube en zelfs op Linkedin. Als u ons volgt op één of meerdere van deze media, krijgt u ook als eerste onze artikels te lezen. Tip: deze komen onmiddellijk en dus ook automatisch online op deze media terwijl we op Facebook veel omzichtiger omspringen met de timing. Sommige van onze posts komen soms zelfs gewoon niet op Facebook, terwijl ze wel interessant leesvoer kunnen zijn voor u. Bedankt om onze artikels te “liken” en te “sharen” via deze media.
Groetjes,
 
Koen.

Wat als jij denkt aan jouw schoolgaande jeugd…




schoolrapporten.jpgLaatst hadden we nog eens een klein en besloten familiefeestje ter ere van de verjaardag van Bald Dog Junior. Mijn moeder had voor de verrassing eens een oud rapport van me bovengehaald ook al vraag ik haar dat liever niet te doen of er toch zeker voor te zorgen dat de kids die rapporten nooit te zien krijgen. Angstvallig, zoals Blauwbaard, probeer ik mijn kinderen af te schermen van bepaalde indrukken die ze zouden kunnen opdoen uit mijn schoolrapporten. De meest flatterende en complimenterende opmerkingen ga je er niet echt in vinden. En nochtans vallen deze niet helemaal te rijmen met wie ik nu ben, er gaan althans geen zaken doorschemeren die even “erg” waren als hoe ze daar vermeld staan.

Grotendeels ben ik veranderd maar als ik eerlijk ben? Eigenlijk ben ik grotendeels ook niet zo gek veel veranderd. Mijn gedrag laat soms nog steeds te wensen over, luiheid en speelsheid steken nog geregeld de kop op. Vaak herpak ik me dan wel goed, maar houd ik het niet zo heel lang vol. Misschien moeten de leerkrachten me inderdaad nog steeds hard aanpakken, zodat ik het zelf weer niet moet doen. Dat zou eigenlijk best gemakkelijk zijn, zo een paar leerkrachten in de kast voor noodgevallen (Break in case of emergency). “Ja, kom er maar uit. Den Bald Dog moet weer eens hard aangepakt worden”. Lomp ben ik soms ook nog, maar ik probeer te buigen op empathie en tact, ook al hadden de leerkrachten toen misschien wel gelijk. De opmerkingen die ik lees in mijn rapporten klinken hard, maar oh boy, wat heb ik me toen geamuseerd. En ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik nog eens door mijn rapporten ga. Wat een etter maar wat een tijd, wat een plezier, achter de schoolbanken. Leraren pesten, ruzie stoken, luidruchtig zijn, aandacht vragen,… Ja, inderdaad, misschien is er zo gek veel niet veranderd voor deze blogger :-).

Ik hoorde vroeger de leerkrachten me vaak zeggen dat ik heel goed begon aan mijn taken als student, maar dat de afwerking te wensen over liet. De details werden niet afgewerkt. De essentie van taken en toetsen was steeds goed, maar het maximum van de punten halen in die details… Neen, dat was een onhaalbare kaart. Nu werk ik ondertussen een kleine twintig jaar bij dezelfde werkgever en daar krijg ik in genuanceerde mate nog af en toe een paar van diezelfde dingen te horen. Soms ben je dan nog een beetje lomp. Het niet afwerken van details is vaak storend, ook al werkt je setup, ook al werkt de geïmplementeerde oplossing. Communicatie kan beter. Je kan zo onduidelijk zijn… Een kenmerkend zinnetje voor mij (en ja, daarop werd ik getest) is het volgende: “I really have to focus in order to… Oh, look, a bird….”

Ja, misschien is er au fond nog niet zo gek veel veranderd. Godzijdank is het plezier gebleven. Ik heb geweldige collega’s, schateren van het lachen is het met hen. De meest geweldige humor. En toch, als ik denk aan mijn schoolgaande jeugd…

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
oh heerlijke tijd was dat
ah, het deed m’n verstand zoveel deugd
dat ik mij wou verzuipen in bad
al die vriendelijke meesters
de zon op het plein
de leerlingen met bruine boekentas
ach, hoe licht was mijn hart in die tijd
hoezeer kon ik iedereen haten
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet de weemoed mij in het hart

ach, hoe leerzaam was heel die tijd
ik zou niet weten wat
tenzij die enorme rottrap van de leraar tekenen
die mij nooit tekenen gaf
en de proppen die ik mocht rapen van ’t plein
als ik dan ook
een klein kwartiertje vrij had
en de ferme greep van de prefect
waarbij de botten kraakten
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet ontroering mij in het hart

daar gaat de bel van ringeling
‘k Wou dat ik de lucht inging
rijen rijen twee aan twee
best van al gedwee
binnenstromen in de muf
muffe klas alwaar ik suf
zure zweters, dat doet deugd
’t lot van onze jeugd

als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
de glimlach op het gelaat
de selectie wie deugt en niet deugt
de ouders verdrietig en kwaad
ah, wij hebben geen kind om trots op te zijn
de kennissen : o wee, hun vragen doen pijn
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan zeg ik tegen m’n peuters
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet de vreugde mij in het hart

Raymond van het Groenewoud
Mijn schoolgaande jeugd

Je vindt geen peren onder een appelaar… Of toch?




Zucht. 12u26. Net terug op kantoor. Een uurtje geleden kreeg ik telefoon van mijn zoontje en gezien de gelijkenissen tussen hem en mij, zullen we hem hier best Junior noemen, Bald Dog Junior.

JR: “Papa?”
Me: “Hey Junior, wat is er?”
JR: “Mijn huiswerk, je weet wel, wat we gisteren samen voorbereid hebben?”
Me: “Ja, jongen, dat weet ik nog. Wat is daarmee?”
JR: “Wel, dat ligt nog op de keukentafel maar geen paniek, ik heb pas het laatste uur Nederlands.”
Me: “Wie zegt dat ik panikeer, jongen?”
JR: “Ja jij niet, ik wel een beetje.”
Me: “En nu?”
JR: “Ik weet het niet, ik heb het echt nodig voor mijn spreekbeurt.”
Me: “Goed, ik zal erom rijden, jongen. Maar jongen…?”
JR: “Ja, papa?”
Me: “Wil je aub de volgende keer netjes je ‘boekentas’ maken en alles controleren?”
JR: “Ja, papa.”

Altijd weer die “ja, papa”. Zucht.

Nu goed, onder een appelaar zal je zelden een peer vinden, tenzij de postbode ze daar liet vallen misschien. Waarmee ik wil zeggen dat het onvoorstelbaar is hoeveel trekken JR heeft van zijn oudje, een echt aardje naar zijn vaartje zoals de noorderburen dat zo mooi zeggen. JR is een fantastische jongeman, dat kan ook moeilijk anders, als je al zijn goede eigenschappen opsomt. Het is een beetje zoals in de spiegel kijken, toch zeker als je de spiegel van niet te dichtbij bekijkt. Want eens je dat wel doet, herken je andere zaken waar je minder gelukkig van wordt. Dan zie je dingen die een bepaald risico inhouden. Meestal sluit ik daarvoor instinctief de ogen en moet ik mezelf wat forceren om zijn valkuilen te zien. Diezelfde valkuilen die de mijne waren destijds. Dagdromen (al van in de kleuterklassen), geen zin hebben om te studeren, willen rebelleren, andere interesses hebben, beïnvloedbaar zijn, willen meelopen met de groep, de neiging tot verslaafd zijn aan multimedia. Of wacht, ben ik hier nu alle eigenschappen van iedere tiener aan het opsommen? Misschien wel. En toch meen ik mezelf harder dan een ander te herkennen in al die mindere eigenschappen van JR. Alleen wordt hij nu wel beter omringd dan kinderen van mijn generatie destijds. Dat komt vast en zeker goed. Denk ik. Hoop ik. Droom ik. Een utopie?

Mijn ander zoontje heeft ook zo van die eigenschappen die je mij kan toeschrijven en deze zijn wel specifieker geënt op zijn afkomst (mij dus). Ik noem hem hier graag Calimero. Calimero heeft enorm veel gelijkenissen met de bekende cartoonfiguur. “En jij bent groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk”. Deze jongen kan ieder recht of onrecht omplooien tot de grootste misdaad tegen zijn persoon. Hij heeft een overdreven rechtvaardigheidsgevoel tegenover zijn klasmaatjes, zijn broer, maar vooral tegenover zichzelf. Spreek aub niet over hem in de derde persoon bijvoorbeeld. Nimmer zal hij dit positief opnemen. Maar iemand helpen, daarvan wordt deze jongen werkelijk gelukkig. Tenzij hij ziet dat zijn broer hetzelfde niet wordt gevraagd. En voetballen, sporten en ravotten natuurlijk. Herkenbaar. Deze jongen is zeker geen peer te noemen. Voor deze jongen zie ik de valkuilen ook. Hij is nu elf en zit in het vijfde studiejaar. Hij heeft reeds een lange weg afgelegd – vergelijk het wat met Anger Management – en doet het meer dan prima op school nu maar ik houd mijn hart vast voor zijn tienerjaren. Want ergens vermoed ik dat zijn valkuilen nog groter zullen zijn dan die van zijn broer. Koffiedik kijken en bang afwachten. En hopen dat het goed komt.

En blijven herhalen, maar wat een fantastisch voetballertje, wat een geweldige bescheiden jongemannen, beleefd, de ene is een harde werker, de andere een romantische dromer, en oh jongens… Wat zijn ze knap ook, net hun vader destijds (over het nu zwijgen we beter – hihi). Die jongens slaan gegarandeerd de mooiste en liefste meisjes aan de haak. Zonder daar al te veel moeite voor te doen. Help, weer zo’n valkuil?

 

Is twijfel echt de waakhond van het inzicht?




Twijfel is een slechte raadgever, naar het schijnt. En er zijn ook andere uitdrukkingen rond twijfel…

Twijfel is het begin van wijsheid.
De moeilijkheid met de wereld is dat de dommen zelfverzekerd zijn en de verstandigen met twijfel vervuld.
Twijfel is de waakhond van het inzicht.
Hoe meer kennis, hoe meer twijfel.
Het beroerde is, dat de twijfel zich veel beter laat verdedigen dan de één of andere visie.
Twijfel is het einde van een kampioen.

Bovenstaande uitdrukkingen zijn slechts een greep uit talloze citaten van slimmere mensen dan mezelf. Ze geven duidelijk aan dat er pro en cons zijn aan twijfels en dat de slimme jongens uit de klas het misschien onderling zelfs niet eens geraken. Twijfel is mij niet vreemd, dus ik zou mezelf dan ook de positieve uitdrukkingen kunnen aanmeten op een slechte dag. Een dag waarop ik twijfel aan alles, aan mensen rondom me, aan mezelf. Een zwarte dag, een dag waarop alles niet gewoon lijkt te mislukken, maar het ook daadwerkelijk doet. Dan wil je de brui eraan geven, alles neerleggen en naar buiten wandelen. Wat in de regen gaan staan, misschien zelfs een potje huilen. Of gewoon je bed induiken.

Waar komt die twijfel (aan mezelf) vandaan en is het toeval dat dit nu net bijna altijd op een donderdag voorvalt? Mijn twijfels en slechte dagen bundelen zich doorgaans in een donderdag en/of een vrijdag. En toeval bestaat niet. Nu, volgens een collega van mij bestaat toeval wel want anders hadden ze daar toch geen woord voor uitgevonden zeker.  🙂 En daar valt geen speld tussen te krijgen. Neen, toeval is het niet, ik heb er al een tijdje last van. Steeds weer op vrijdag en vaak begint dat dan al op donderdag.

De reden ligt voor de hand. Ik ging mijn kinderen ten tijde van schrijven de volgende dag uitzwaaien, vrijdag. Aan mensen die zich niet zoveel kunnen voorstellen bij dat tweewekelijkse uitzwaaien: Stel je voor dat je kindje om de twee weken een week op kamp gaat. Ja, dat gevoel kent uw wel he? Het gesnotter? Wel, herhaal dat zo’n 26 keer per jaar ipv die zeldzame keren in de vakantieperiodes en weet dat het  zelden makkelijker wordt pakweg de eerste twee jaar. Godzijdank heb ik een nieuwe liefde, een schat van een dame die me ondersteunt. En een heel drukke agenda. Dat helpt ook. Vluchten mag wel niet eeuwig duren maar is soms noodzakelijk. En kan ook fun zijn. Vluchten in een etentje, een concertje, een avondje uit, wat weekendwerk. Zelfs op de bank zitten met twee verlicht een beetje.

Dat is de donkere kant van de medaille, er is ook altijd een ander kantje, godzijdank. Zo zit ik hier nu, vandaag exact een week later, met een extreem brede smile op mijn gezicht en gelukkig te tokkelen op dat toetsenbord van me. Geen vraag is mij teveel vandaag. Ik help iedereen met een knipoog, een glimlach en de kwinkslag krijg je er gratis bij. Flauwe moppen zijn alom aanwezig. Vanavond ga ik de kids namelijk oppikken en trappen we naar gewoonte het weekend op gang met frietjesavond en film! Ongetwijfeld en godzijdank gaat de film me sneller vervelen dan het gezelschap vanavond. Frietjes bakken en grapjes maken, de vorderingen in het “skaten” gadeslaan, kietelen, kietelen, ravotten en nog wat kietelen. En morgen een verjaardagsfeestje voor mijn rocking teenager! Oh yeah baby, ik kijk er naar uit!!!

Oja, om met een grappige noot af te sluiten: ik vond nog één leuke doch irrelevante uitdrukking (met het woord twijfel erin vervat) die ik per toeval tegenkwam tijdens mijn zoektocht naar uitdrukkingen rond twijfel:

Een vrouw kan zonder twijfel een geheim bewaren,
als haar maar niet verteld wordt dat het een geheim is.

LA VIE EN ROSE




Je hoort het wel wat vaker. Mannen en vrouwen in een relatie of in een huwelijk die klagen over hun partner. “Een ditje van hier, ..” “Een datje van daar …” “Was ik maar alleen, dan ….”

Als ik puur naar mezelf kijk, heb ik nooit aan de klaagmuur gestaan. Wat ik wel deed is als het even niet goed liep in de relatie was bij vriend binnen lopen om te ventileren, zonder mijn partner af te kraken. Daar had ik vrienden voor. Ondanks de dallekes bleef ik keer op keer geloven in een goede afloop, sloeg ik het advies van mijn vrienden steil hard achterover en bleef met dezelfde focus volop voor de liefde gaan.

Met heel veel engelengeduld is er veel tijd verstreken. Zoveel maanden later, na geduldig te wachten is er 1 ding veranderd. De relatie is niet meer, het wachten op iemand is weg gevallen. Dromen die je samen had zijn als een zeepbel uit elkaar gespat. De moeilijkste tijd van de dag na een breuk zijn de avonden. Avonden van stilte. Avonden zonder liefde volle berichten. In de week van de kinderen heb je nog afleiding door hun school, hobby’s of hun aandacht en liefde die je van hen krijgt. Dit blijft duren tot ze in hun bedje kruipen.

De week als de kinderen bij hun mama zijn, kom je na je dagtaak heel laat thuis. Te laat om de avond te breken met vrienden. Er is enkel de sofa en de televisie die je toe lachen. Lachen in de zin van “haha de meeste programma’s of films zijn al lang bezig” Uit armoede zet je een opgenomen film of programma op en gegarandeerd haal ik het einde niet om daarna in het holst van de nacht naar boven te trekken. De smartphone die vroeger roodgloeiend stond met tal van lieve berichtjes is nu een object waar je af en toe es naar kijkt. “vindt er me iemand leuk” “Heb ik bij het laatste dat ik heb gepost een reactie”

Wat ik vooral mis, zijn de slaapwel of de goeiemorgen berichtjes. Of zo af en toe n foto die je voor de rest van de dag een glimlach op je gezicht toverde en heel je dag goed maakte. Toch blijft het hartje branden. Branden van verlangen. Verlangen om terug van iemand te houden. Van iemand houden waarbij je vooral jezelf kan zijn. Door jezelf te zijn jezelf terug verder kan ontplooien en goed voelen. Want hoe zelfzeker ik ook oog. Hoe broos en afgeschermd mijn hartje van binnen tikt.

Dus koppeltjes
Doe water bij de wijn
Want single zijn is niet altijd fijn.