Grrraaauuuuwwwtch…




Iedereen heeft het wel, een dier waarmee hij zich wel eens gaat associëren… Ik heb het nogal voor tijgerprints.

Vroeger was ik meer een katje en ik danste 15 jaar als ‘snoezepoes’ met een poppie in de hand de wereld rond. Ik was lenig en gracieus maar ook krachtig en veerkrachtig.

Mijn jeugd was niet het rozegeur en maneschijn verhaal maar als kat heb je 9 levens en ben je taai…

De drank was de duivel die mijn leven haast elke avond in een hel deed veranderen. Ik was al bang als ik de poort omhoog hoorde gaan om wat zou volgen. Ruzie en aandacht opeisen en als wij probeerden hem te negeren ging hij wel zorgen dat we naar hem keken in plaats van naar de TV en ging de elektriciteit wel eens uit…

Bij bezoek werd ik steevast vernederd en ontelbare keren mocht ik horen dat ik niks kon en niks was en nooit iemand zou worden…

Wat heb ik me als kind geschaamd voor mijn leefwereld thuis en hoe pijnlijk was het om bij vriendjes te gaan spelen en daar een papa te zien die gek met hen deed en lief was. Jaloers op maandag om te horen wat anderen in het weekend hadden gedaan of na een vakantie… Velen vertelden enthousiast over een leuke reis of uitstapjes. Ik had de boel proberen te beredderen en had voor mijn kleine broertje gezorgd terwijl mama ging werken om alles recht te houden.

Of de beelden die ik moest verwerken als 6-jarige die zijn vader strontzat zag afkomen met zijn fiets en gezicht vol bloed omdat hij in de gracht was beland en zijn wenkbrauw afhangde die vervolgens zonder verdoving werd genaaid.

Buren die vragen stelden als ik buiten aan het spelen was en ik die niet goed wist wat ik mocht antwoorden… ik vond dat verschrikkelijk moeilijk.

Maar ik werd ouder en evolueerde door de jaren van kat naar tijger. Ik werd groter en krachtiger en ik liet me niet meer doen. Ik gaf weerwoord, klauwde terug en kwam voor mezelf op. Uiteindelijk vroeg mijn moeder de scheiding aan toen ik 17 was. Ik weet nog dat ik naar ‘Ms doubtfire’ keek toen hij de papieren in handen kreeg, wat was ik gelukkig en opgelucht dat mijn moeder eindelijk de kracht had gevonden. Alleen vond ik het veel te laat, mijn jeugd kreeg ik niet meer terug.

Mijn vader keerde zich nog meer tegen mij en ik was degene in zijn ogen die mijn moeder hiertoe had aangezet. Op een dag escaleerde het en smeet hij mijn combats buiten en schreeuwde hij ‘je kunt je schoenen volgen!’ …

Hij moest er eigenlijk al uit zijn op dat moment maar mijn moeder was opnieuw te braaf. Ik moest op dat moment hard zijn en nam de beslissing mijn schoenen te volgen en pas terug te keren als hij effectief weg was. Ik kon bij een vriend van de familie terecht en een goeie week later kon ik terug naar huis waar ik eindelijk kon ‘thuis’ komen.

Ik stopte kort erna met school en had geen diploma. Op dat moment kon ik niet meer… ik had tijd nodig en ging 2 jaar werken in de fabriek maar ik wist op een dag bewijs ik die vent dat ik zoveel meer waard ben!

Ik heb het gedaan… Stapsgewijs want veel zelfvertrouwen had ik niet. Ik behaalde eerst 2 diploma’s A2 later behaalde ik nog mijn A1.

Werken en studeren het is niet altijd evident geweest maar ik ben een tijger en eens mijn doel in het vizier laat ik niet los.

Laatst zei iemand mij ‘Ik weet nu wie je vader is. Ken jullie allebei al zolang en ik wist dat niet. Hij is trots op jou.’ Dan denk ik fijn voor die vent maar ik heb geen vader.

Mijn beste vriendin zegt soms ‘ik ben een kieken hè, maar ik ben altijd als een kuikentje gekweekt geweest’.

Er zit iets van waarheid in…

Ik voel me tijger, ik heb gestreden voor mijn strepen.

Welk dier associeer jij met jezelf en ligt die ook in lijn met je opvoeding?

Roddels en wilde verhalen




Ik ben geen fan van roddels en achterklap en als ik al iets opvang leg ik dingen liever stil en als ze toch mijn zinnen prikkelen en ik er het fijne van wil weten ga ik checken bij de bron. Meestal pols ik ook maar als het mijn eigen wat aangaat. Ik steek mijn neus niet in anderen hun zaken en wil er ook geen in de mijne.

Soms beseffen mensen de draagwijdte niet van een roddel en hoeveel schade je anderen ermee kan berokkenen. Het absurde is dan nog dat iedereen er zijn eigen draai aan gaat geven. Doe maar eens een rondje met 10 mensen en laat een zin of verhaal doorgaan en laat die 10de maar eens zeggen wat die hoorde aan de persoon die de zin startte…

Vergeet ook niet dat elk verhaal 2 kanten heeft. Beoordeel mensen niet op 1 versie maar luister ook eens naar het andere verhaal. Elk heeft zijn beleving van de dingen en zijn manier van reageren vanuit een bepaalde ervaring of denkkader.

Wees lief voor elkaar en denk 2 keer na. Geloof enkel wat je zelf zag en laat je niet verleiden … Weinig mensen zijn echt te vertrouwen en niet omdat ze slecht zijn maar gewoon omdat hun tongetje veel te graag gaat roddelen 😉

Ik wou deze even in de ether smijten omdat in groepen als deze toch wel veel over de tongen gaat en ik merk dat het vaak voor frustratie zorgt…

We zijn er allemaal niet vrij van, maar laat ons 2 keer nadenken voor we iets verder vertellen… Word ik er beter van? Kwets ik er iemand mee?

Wat zijn jullie ervaringen? Laat je je ook zo snel verleiden?

Gescheiden feestjes




Deze morgen kwam ik al zingend de kamer binnen. ‘Happy B-day to you, in de wei staat een koe en die koe zegt i love you happy B-day to you…’. Een vrolijke snoet en 2 armen om me heen “Dank je, jij bent zo lief” … Mijn hart brak in duizend stukken en ik voelde een krop in mijn keel want ik hoopte voor haar dat ze dit mooie moment met haar mama had kunnen delen. Deze avond is ze gelukkig bij haar mama.
Ik dacht aan mijn eigen dochter die op dezelfde dag als haar papa jarig is en hoeveel pijn het haar vorig jaar deed dat hij niet eens belde maar enkel reageerde op het berichtje van mijn zoon die ‘gelukkige verjaardag’ stuurde ‘danke en ook een gelukkige verjaardag voor zusje, ik zie jullie morgen wel’. Ik stelde mijn dochter nog voor hem op te bellen voor hun verjaardag maar ze reageerde terecht dat dit zijn taak was alles papa, dat zij het kind was. Ik weet nog dat er toen door mijn hoofd ging ‘idd schatje jij bent het kind, zijn kind maar momenteel kind van de rekening’.
Het katapulteerde me ook terug naar het moment van de eerste feestdagen na de breuk waarop de kinderen verkozen om de avonden bij mij door te brengen en de dagen overdag bij de familie van hun papa maar hij dit halsstarrig weigerde in de hoop mij te raken maar ik mijn zoon zag breken. Mijn zoon verstopte zich in mijn bed en wou eerst niet mee met zijn vader en ik dwong hem voor de lieve vrede. Uren heb ik zitten wenen op de leuning van mijn zetel en een jaar heeft mijn zoon me dit doorgestoken.
Ik gaf mijn ex vorig jaar de kans om de kinderen op Vaderdag te hebben en ik wist dat hij het weekend erop naar graspop wou gaan. Hij had deze kans dankbaar moeten aannemen maar hij weigerde omdat hij dacht dat dit beter zou uitkomen voor mij. De kinderen waren hier niet goed van en onze dochter weigerde haar cadeau die ze gemaakt had op school te geven. Dit jaar nam hij mijn aanbod gelukkig wel aan. Ook al zorgt dit voor mij voor een extra puzzel in mijn werkschema maar ik weet dat mijn kinderen belang hechten aan die dagen.
Ik dacht ook vooruit naar volgend jaar, dan doet onze dochter haar plechtige communie. Ondertussen is zijn strijd tegen mij met de kinderen als inzet afgezwakt en kunnen we al rustig praten. Volgens de regeling is ze bij mij die dag maar ergens wil ik hem ook die dag niet ontnemen. Ik wil mijn dochter de kans geven om dit moment in haar leven waar ze nu al naar uitkijkt te vieren zoals zij dit wil. Ik weet dat ze het fijn zou vinden dat haar meter er bij is, die de zus is van mijn ex en haar nichtjes en opa en moemoe…
Ik leef niet op voet van oorlog met mijn ex-schoonfamilie ben ook meter van de dochter van zijn zus. Ik loop hun deur niet plat maar praat tegen hen als ik ze tegen het lijf loop.
Uit liefde voor mijn kind wil ik deze dag graag samen vieren maar…
Hoe zijn jullie ervaringen hiermee?

Single en Seks




 

Damn elk beestje heeft toch wel zijn lusten en driften. Ook als single heb ik wel eens ferm goesting en de drang om deze honger te stillen… Tja wat nu als mijn hormonen weer eens op hol slaan na een dagje stress op het werk en ik wel efkes nood heb aan ontladen maar… No man in the house 🤔

Toys, fwb, ONS????

Toen ik bij mijn ex vertrok was zijn wraak dan ook zoet en had hij al mijn toys en trillende vriendjes doen verdwijnen met de noorderzon. Goed materiaal kost toch wat centen en dit loste ik simpel op door een housewarming party te doen met demo van loveware. Het was een zinnenprikkelende avond met trillende en tintelende dingen van speeltjes tot lingerie. Ik nodigde vooral mijn ruimdenkende vriendinnen uit en de sensationele sfeer zorgde voor een uitstekende verkoop en ipv 8% op de verkoop kreeg ik er 10% 😉 Voila, well done Poppy en zo kon ik mijn nachttafel toch wat vullen met fun factorystuff.

Niet iedereen heeft het voor seksspeeltjes en sommige willen enkel ‘the real stuff’ of de combinatie 😉

Persoonlijk heb ik het niet voor ‘one night stands’ omdat ik het emotioneel niet zo kunnen en ik denk dat die vluchtige toestanden toch zelden tot goeie seks leiden en ik dan liever geen seks dan slechte heb. Een vriendin van mij zegt liever slechte dan geen dus ook hierin verschillen meningen 😉.

Zelf geef ik dan de voorkeur aan een ‘friend with benefits’ gewoon omdat ik een klik moet voelen met iemand om me helemaal te kunnen laten gaan. Zalig toch iemand die de inhoud van je nachttafel weet te hanteren en die weet wat je lekker vind.
Ondertussen weet ik dat ik wel geruime tijd zonder de real stuff kan en van geluk mag spreken dat batterijen ondertussen vervangen zijn door een magnetisch oplaadsysteem die zelfs over USB-uitgang beschikt 😅

Hoe houden jullie de frustratiedrempel onder controle?
Gaan jullie dan voor een fwb of ONS?
Of hoe dat libido onder controle houden zonder kattig te worden?
Hoelang kan een mens zonder seks?

Liefdesverdriet




We hebben er allemaal wel eens mee te maken of het nu na een relatie is of een onbeantwoorde liefde( al is dat laatste soms gewoon een bittere ontgoocheling).

Gisteren had ik eentje van 19jaar, die zijn traantjes liet vloeien en lag te snikken in mijn armen … en mijn eigen hart brak mee. Ik herkende zijn gevoel van pijn, de steek in zijn hart , de machteloosheid omdat de ander niet meer verder wil… Hoe hij kost wat koste haar stem nog wilde horen en de hoop haar nog op andere gedachten te brengen.

Heel mooi hoe hij haar nog een bos bloemen is gaan brengen om haar te bedanken voor de fijne tijd samen maar anderzijds ook hoopvol, dat de pijn in zijn ogen haar nog ging doen bezwijken.
De lijst van vragen over zichzelf werd eindeloos… “Waarom ben ik niet goed genoeg? Ben ik zo fout bezig? Waarom geeft ze me geen kansen meer? Ik weet dat ik niet perfect ben maar ik wil rekening houden met haar.”
Ik kon alleen zijn luisterend oor zijn, de schouder om op te huilen en de armen om in te schuilen.

Liefdesverdriet… Als puber had ik zelf nooit veel last van liefdesverdriet. Ik was het vaak die het al snel moe was of me ging ergeren aan mijn vriendje. Maar…. 2jaar heb ik gehuild om ‘mijn ware liefde’ , man ik heb afgezien, 2 jaar van stille hoop omdat hij ook lieve berichtjes bleef sturen, 2jaar om los te komen van iemand die bleef aan me trekken maar uiteindelijk nooit de stap ging zetten. Na 3 pogingen om alle contact te verbreken is het me eindelijk gelukt.
Veel liefdesverdriet heb ik gelukkig niet gehad maar die ene keer was het wel verschrikkelijk hard…

Hoe gaan jullie om met dit verdriet? En hoe goed gaan jullie om met het loslaten?
Loslaten is ook een vorm van graag zien… Al is dit een heel lastige vorm en soms een proces van lange adem met vallen en opstaan.
Nog mensen die er zoals ik 2 jaar overdoen?

To all the single Ladies, to all the single ladies…




Als single lady in een geëmancipeerde wereld #Yeah right

Vaak zitten we als vrouw met de handen in het haar als we zware klusjes moeten doen en stielmannen kosten al snel handen vol geld…

Ik mag dan nog niet klagen. Ik ken wel de basis van vele zaken en kan wel zelf mijn lampen ophangen en aansluiten, kranen vervangen, behangen, schilderen, kasten opzetten en dergelijke…

Zo kreeg ik enkele maanden geleden een klacht van de buren voor vocht. Drie mannen kwamen ter plaatse van de expertise… “Madam uw silicone is helemaal kapot geen twijfel mogelijk dit is de oorzaak!”. Mijn silicone was inderdaad niet zo intact meer, maar om zoveel vocht te veroorzaken… Ik had mijn twijfels, nu ja zij zijn ten slotte de experten.
Ik dus op zaterdag om een bus silicone en dit in orde gebracht. Na 6 maanden krijg ik de 3 lieve heren opnieuw over de vloer want de buren nog steeds veel last van vocht. Hun muur schijnt kletsnat te staan. Als we in mijn badkamer staan vragen ze “wanneer heb je dit laten herstellen?”.Ik deel hen mee dat ik dit enkele dagen erna herstelde…
‘Jij, mevrouw? Heb jij dit zelf gedaan?’. Ik trots: ‘ja zelf gedaan’.
‘Mevrouw daarvoor had je toch wel beter een vent in huis gehaald! Dit is het slechtste wat ik ooit zag en het staat helemaal open en daarbij silicone koop je niet bij gamma, brico of hubo. Schaf dan op zijn minst kwaliteit aan!!!’. 😱😱😱
De arrogantie droop van zijn gezicht…
Daar stond ik dan…
Ik belde direct mijn sanitair die net in de buurt was en er binnen de 10min stond. Hij wist me gerust te stellen dat dit best ok was gedaan en dit wel dicht was… Hij vermoedde eerder lek aan afvoer of aanvoer maar zei dat het dan muf moest ruiken bij mij wat niet het geval was 🤔
Mijn stiefbroer kwam enkele dagen later en ook hij wist te vertellen dat dit niet de oorzaak kon zijn en mijn silicone wel correct afdichte. Hij merkte als dakwerker wel op dat alle voegsel uut de muur van de buren was verdwenen. Hij brak vorig weekend de wand open van mijn bad… alles droog onder mijn bad!!!!!
De buren kregen ondertussen onterecht 1700€ uitbetaald en ik als alleenstaande vrouw een portie arrogantie en denegrerende blikken.
Mijn verzekeraar kwam net langs… schaamde zich dood. Het geld kregen de buren dus mooi cadeau want het vocht komt wel degelijk van hun eigen gevel 😏 en de verzekering kan dit geld niet terug vorderen.
Ik moet het stellen met een ‘tja, jij hebt geen schade’ … euhhhh ja toch wel de wand van mijn bad en ik wil een ‘emotionele rechtzetting!’…

We zijn eens benieuwd…
Wat is jullie ervaring in onze zo geëmancipeerde samenleving?

Happy Single




Waarom kan mijn omgeving niet begrijpen dat een leven als single ook een gelukkig leven kan zijn?
Niet iedereen heeft direct nood aan een nieuwe partner en sommige mensen bouwen hun leven zo uit dat er plots weinig ruimte over is voor een partner…

Yesssss vrijdagavond … Nog eens met de vriendinnen op stap, maar hoelang gaat het nu weer duren eer er een spervuur van vragen op me afkomt?
Na de chinchin op onze volgende reis begon het al… “En vertel eens hoe zit het in de liefde? Nog niemand gevonden die je onderuit haalt? We gaan wij eens ene zoeken voor jou…” Toen kwam ergens wel het grappige deel van ‘hij mag niet te ver wonen, hij moet je nog af en toe met ons op stap laten gaan en onze weekendjes en op reis laten gaan met ons, hij moet ook tegen een stevig feestje kunnen en nen leutemaker hé’…
Anders niet veel eisen hoor 😅

Kom je op familiefeest dan begint het opnieuw. Mijn neef, die heeft in zijn gsm zeker wel de vent van mijn leven staan en elke vriend die single is duwt hij onder mijn neus en ondertussen… “Alé, hoe kan dat nu eigenlijk, dat jij nog altijd single bent? Ge zijt gij nu toch ook niet lelijk om te zeggen en ge gaat me nu toch niet zeggen dat je geen keure hebt?” “Euhhh … dank je kozentje, heb je ook graag”.

En mijn ma zegt het nog anders “Straks ben je oud en lelijk en wil niemand je nog en zit je daar eenzaam op je oude dag”.
Tja liever alleen op mijn oude dag dan eenzaam met twee, denk ik dan.

Nog mensen die het als een ergernis ervaren en het willen uitschreeuwen dat het leven als single best OK is??!!

Hoe kan ik het kaf van het koren scheiden?




Een mooie vraag die ik deze week kreeg van iemand die pas terug single is. Ze had me wat geobserveerd die avond en was wat onder de indruk van hoe ik reageerde op de aandacht van mannen met een gezonde natuurlijke flow van afstand-nabijheid.

Ondertussen ben ik zelf bijna 2jaar single en ik heb er inderdaad wel wat mijn draai in gevonden. In het begin was ik totaal niet klaar voor een nieuwe relatie en hield ik hoe dan ook subtiel de boot af. Ik heb altijd al veel aandacht gehad en hierdoor toch altijd al een gezonde buffer gehad maar nu was ik plots na 17jaar terug een vrije frêle vlinder in een heel ander tijdperk en levensfase. Ik had ook tijd nodig voor mezelf en misschien is dit wel mijn leerschool en redding hierin geweest om ook als vrouw van 40 niet in te gaan op de sneaky avances van mannen met enkel het doel je tussen de lakens te krijgen. Want geef toe we genieten toch allemaal wel van de aandacht die we krijgen en soms zou ons hart toch eens een sprongetje maken, al heb ik dan een hoofd die op fullspeed schreeuwt ‘watch out baby!!!!’. Massaal waren de lieve berichtjes en de charmeurs buiten de deur van ‘happy single’ tot ‘loyal family man’ en jaja zelfs in alle leeftijden van prille 20’er tot mannen halfweg de 50…
Single @ 40 is magic but full of poison!!!

Hoe je het ook draait of keert, velen hadden maar één doel… SEKS!!!

Zelf kan ik geen pasklaar antwoord bieden. Ik vind het zelf nog altijd iets heel moeilijks. Ik ben zelf iemand die veel tijd nodig heeft en niet snel met iemand tussen de lakens duikt. Mannen die daarop uit zijn moeten toch wel enkele maanden geduld met me kunnen opbrengen. Dit zorgt al voor een mooie afvallingskoers bij de zoektocht naar de code om mijn slotje te openen.

Ik leef vanuit mijn hart en gevoel maar als het om de liefde gaat ben ik heel rationeel en doordacht. Ik laat mensen maar geleidelijk aan toe en ben dan nog heel behoedzaam en alert. Is dit een goeie manier om het kaf van het koren te scheiden of blaas ik hiermee zo hard dat er zelfs geen koren meer te bespeuren is?

En wat als je wat spontaner in het leven staat en wat minder geremd bent?
Hoe merk je dan als iemand echt interesse heeft?

Mine, yours , ours #KIDS!!!!




En plots blijk ik plusouder te zijn…

Je leert een fantastische partner kennen maar ook die heeft een energiek pakketje mee van kleine of grote kids. Kids die hun plekje opeisen in de nieuwe relatie en die een deel van de energie en tijd van de partner vragen. Sommige zijn enkel aanwezig om de 2 weken in het weekend, de andere kinderen zijn er altijd of er is een flexibele regeling.
Hoe je het draait of keert een grote puzzele en zoeken naar een gezond evenwicht.

Je hebt zelf al dan niet eigen kinderen of misschien nog een onvervulde kinderwens. Wie zelf kinderen heeft , heeft ook een opvoedingskader met waarden en normen. De ene ouder is streng de ander wat minder.

Het is een situatie die vaak voor wrevel zorgt. Het verschil in opvoedingspatronen, een partner die jouw kind wijst op zijn negatief gedrag of een uitgesproken mening heeft over jouw aanpak. Of omgekeerd jij die je bedenkingen hebt bij de opvoeding of aanpak van de ander.

Ik weet voor mezelf dat ik de klik met mijn kinderen en nieuwe partner heel belangrijk vind en het liefst iemand met kinderen in mijn leven heb, die begrijpt waarom ik bepaalde beslissingen neem.

Mensen die hier reeds ervaring mee hebben? Hoe gaan jullie hiermee om? Kan je verdragen dat een ander jouw kind aanspreekt op gedrag? Zou je jouw vervulde kinderwens nog bijstellen om je nieuwe partner tevreden te stellen?

nutsy.jpg