Hoeveel mogen mijn kinderen weten over mij?

‘Ik vroeg me deze morgen af of mijn kinderen die schrijfsels ooit zouden lezen… ‘. Het was niet mijn bedenking maar die van een andere writer deze morgen, die mij eigenlijk leidde naar andere vragen ‘Willen we dat eigenlijk wel? Hoeveel mogen kinderen van ons weten?’

Ik ken singles waarbij de kinderen totaal niks over hen weten. Ik begrijp hun keuze en veel hangt ook af van de leeftijd.

Mijn keuze is om er bewust wel over te communiceren met mijn kinderen. Mijn kinderen zijn 11 en bijna 14j, ze zijn het grootste deel van de tijd bij mij. Ze kennen me dus door en door en vangen wel eens een telefoongesprek op of zien een foto van een feestje of ze zien wel eens een man die gepland of ongepland op bezoek komt. Ik wil daarom open zijn tegen mijn kinderen omdat ik wil dat ze echt weten hoe het zit en ze zich geen vragen moeten stellen. Ik heb veel mannelijke vrienden en ik kom wel eens iemand toevallig tegen en dan doen we een terrasje of ik nam een goeie vriend mee op kerstavond naar mijn ouders. Mijn kinderen weten dat dit gewone vrienden zijn.




Ik had ook jaar een fwb en ze kennen hem. Ze wisten ook hoe het zat tussen ons… In de zin van een hele goeie vriend van mama die hier nooit gaat komen wonen. Belangrijk voor de gemoedsrust van mijn dochter die niet echt een man in mijn buurt kan verdragen. Verder zagen ze 1 man op die 2 jaar waarvan ze wel wisten dat er iets meer speelde dan enkel vriendschap.

Mijn zoon hoef ik geen blaasjes wijs te maken, die is wel mee met de draai en seks is een thema die bij mijn puber heel wat vragen oproept. Ik wil dat hij weet welke waarde ik daaraan hecht en dat seks enkel kan in een kader waar er respect, vertrouwen en toch wel liefde voor elkaar is. Hij weet dat ik een zotte doos ben als ik uitga maar dat ik grenzen heb 😉

Wat mijn dochter betreft schrok ik zelf van haar opmerking. Ik was deze week aan het praten over het thema van deze topic met een vriendin waarop mijn dochter zei “Jij hebt toch nog maar enkel seks gehad met papa?”. Toen dacht ik “Oefff veel vragen stel jij je nog niet 😅”. Blijkbaar communiceer ik toch nog subtiel genoeg met mijn kinderen 😉

Hoeveel mogen jou kinderen van je weten?

Wat als die fantastische partner fysieke beperkingen heeft?




Wat als je die fantastische partner leert kennen waarmee het klikt. Waar je mee kan lachen en uren praten maar jij als sportieveling weet dat samen genieten van sporten er niet zal inzitten omdat die partner dit omwille van gezondheidsredenen niet zal kunnen…

sea black and white landscape beach
Photo by Sabeel Ahammed on Pexels.com

Zelf onderga ik dagelijkse pijn had al operatie van hernialetsel doordat de huisarts me niet direct geloofde en me 9 maanden liet afzien heb ik onherstelbare schade opgelopen aan mijn zenuwen. Nu zit ik opnieuw in serieuze dip en heb uitval van mijn stapfunctie en hevige zenuwpijnen. Vorig jaar heeft MNR uitgewezen dat ik littekenweefsel heb daarop krijg ik soms ontstekingen en mijn enige optie nog pijnkliniek is. Dit heb ik toen geweigerd maar nu ik niet meer kan functioneren heb ik geen keuze meer. Nu start ik deze week met opnieuw epidurale inspuitingen en hierna gaan ze rechtstreekse elektrostimulatie doen op aangetaste zenuw… op hoop ban zegen! Ik ben nu 5 jaar ‘goed’ geweest en met de pijn heb ik leren leven. Ik was dolgelukkig dat ik weer kon stappen en … jaja dansen!!!

ambulance architecture building business
Photo by Pixabay on Pexels.com

Wie wil nu een partner die soms forfait moet geven op alle vlak? Kan jij ermee leven? Bij mij is dit een tijdelijk gegeven maar soms kom je iemand tegen waar het leven wel wat harder heeft toegeslagen.

Een jaar of 3 terug leerde ik iemand kennen op een after work. Ik viel bijna op zijn schoot toen ik een stap achteruit zette. Ja die knappe vent met die ondeugende ontwapende glimlach zat in een rolstoel… Hij was iemand waar je naartoe gezogen werd door zijn positieve uitstraling. Ik ben blijven praten ermee, voor mezelf was de houding niet ideaal met mijn rugklachten en hij nodigde me uit op zijn schoot te gaan zitten om te babbelen. Hij draaide wel af en toe met me rond op de maat van de muziek. Na een tijdje maakte ik de domme opmerking ‘als ik teveel weeg moet je het zeggen he’. Tja de reactie was dan ook ‘ik voel het niet, he’. Hij had op zijn 25ste, toen hij net was getrouwd een ongeluk gehad met de moto. Hij was verlamd aan beide benen en had zelfs een urinezak aan zijn rolstoel hangen… weliswaar goed verstopt.

assorted medication capsules
Photo by rawpixel.com on Pexels.com

Ik heb lange tijd aan hem gedacht en hij had me zo getriggerd in zijn ‘joie de vivre’ dat ik er inderdaad wel eens bij na heb gedacht of ik ermee zou kunnen leven. Ik denk van wel, al zou het een grote aanpassing zijn en wil ik wel leuke actieve dingen doen met mijn partner maar een goeie klik anders vind ik persoonlijk veel belangrijker misschien doordat ik zelf in momenten heel beperkt ben in mijn functioneren. Mij zou het niet tegenhouden ervoor te gaan zeker met hem in mijn achterhoofd…

 

Ben ik wel een goeie mama?

Wanneer mijn lichaam me (even) in de steek laat en het lijkt of mijn kinderen meer moeten zorgen voor mij dan ik voor hen… Dan word ik overspoeld door twijfels of ik wel een goeie mama ben.

Wanneer je thuis komt en de geur van pledge je al tegemoet komt… Je de living ingaat en je dochter met de stofvod in de weer ziet dan gaat mijn moederhart wat sneller slaan en als ze vervolgens een knuffel komt geven en je de lieve woorden hoort “ ik heb al het stof voor je afgedaan want je hebt zoveel pijn mama” dan schiet de moed je even vol.

De zoon die de afwas overneemt en zegt “rust nu maar even”.

Wanneer je kinderen de kersepitjes voor je warmen en een bord met lekkers voor je neus komen zetten als je in de zetel ligt.

Het doet me wat. Aan de ene kant ben ik ontzettend trots op ze. Hoe lief en bezorgd ze zijn en ik merk dat ze een goeie warme inborst hebben. Aan de andere kant is het knap lastig dat de rollen omgekeerd zijn. Ik ben hun mama, ik moet voor ze zorgen en niet omgekeerd, ik voel me zelfs schuldig en zwak.

Ik voel me vaak falen als mama. Soms loop ik wat kribbig doordat het druk is op het werk of slecht geslapen of een discussie met iemand die door je hoofd blijft spoken en dan zeg ik het ook wel ‘sorry als ik wat kort ben’. Zij hoeven niet te boeten voor iets waar ze niks kunnen aan veranderen.

Ook toen ik bij hun vader vertrok had ik dat enorme schuldgevoel. Ik had mijn kinderen hun gezin ontnomen. Toen mijn zoon me na de eerste week zei “Ik ben blij, ik heb mijn mama terug … jij lacht weer, je slaapt weer en je eet terug. Je ziet er terug gelukkig uit.” was dat efkes dubbel slikken aan de ontbijttafel om 7u …

maar dan besef je wel dat je de juiste beslissing nam en je kinderen meer voelen en zien dan je denkt.

Soms voel ik me een slechte mama maar dan bedenk ik me dat ik niet superwoman ben maar gewoon een mama met al haar fouten en gebreken. Ik doe ook maar mijn best…

Zelbewustwording… In balans zijn met jezelf

Iemand reikte me toevallig dit thema aan vorige week en ik vond het een dankbaar thema om bij stil te staan. Misschien was het wel het lot en is het geen toeval, het was wat ik nodig had na de chaos van de voorbije maanden. Ik was mezelf wat verloren. Ik was mezelf voorzichtig aan het openstellen maar het was een ongezonde situatie van aantrekken en afstoten. Ik tuimelde en duikelde en kreeg geen vaste grond meer onder mijn voeten. Ik was mentaal op aan het geraken in de grijze zone tussen de liefde en de leegte. Onzekerheid vreet aan mij en dit begon zich te uiten in fysieke klachten. Collega’s en vrienden begonnen hun bezorgdheid te uiten… terecht!

Ik was de balans in mijn leven even kwijt. Ik was vergeten wie ik ben en waar ik voor sta. Ik had mensen de energie uit mijn lijf laten zuigen en het laten vullen met frustratie en ontgoocheling. Ik wil altijd voor iedereen goed doen. Cijfer me graag weg in het belang voor anderen. Geef mensen de ruimte en de tijd.

Maar waarom vind ik mezelf niet de moeite om voorop te zetten? Waarom zet ik altijd zo snel een stap terug? Wat wil ik? Waarvoor sta ik? Wat vind ik de moeite waard om voor te vechten?

Kan ik dit allemaal wel voor mezelf alleen terug duidelijk maken?

Ik had geluk…

Ik kon efkes ontsnappen uit de dagelijkse sleur samen met 3 vriendinnen die me door en door kennen. Zij bepalen niet wat ik moet doen maar ze stellen me de juiste vragen. Ze laten me reflecteren over mezelf. Wat me vreugde schenkt en wat me verdriet doet en wat de balans is?

Ik heb veel balast overboord gegooid. Dingen die ik niet kan veranderen en me enkel energie kosten. Ik heb gekeken wat me de moeite waard is om er nog energie in te steken. Ik heb mijn focus opnieuw gelegd op wat me vreugde schenkt. Pas nu kan ik terug in relatie treden met anderen op een gezonde manier #ZEN

Single and money, money, money…

Het leven als single kan eenzaam zijn of rijkelijk gevuld maar rijkelijk gevuld wil ook vaak zeggen dat er heel wat centjes worden gespendeerd aan etentjes , feestjes, uitstapjes,… Centjes die we al nodig hebben om als single alleen de nutsvoorzieningen en huur te betalen die koppels kunnen splitten.

Zo mocht ik laatst ervaren dat ik geen reactie kreeg om samen te leggen voor cadeau via whatsapp en hoorde dan nadien dat de koppels wel samen hadden gelegd. Ze hadden uitgelegd per koppel… Hoezo per koppel??!!

Op reis gaan als single… Kost je een pak meer, ondanks je kleinere budget. Ik loste dit op door oproep te lanceren via een singlegroep van ‘Hé, wie heeft er zin om mee te gaan…’. Het was gelukkig een fantastische madam die ik ontmoette op de luchthaven. Er is voor alles een oplossing als je creatief bent 😅

In het jaar dat ik mijn voorbereidingen maakte om te vertrekken deed ik als het ware een proefproject en zette ik elke maand 1000€ opzij. Achteraf bekeken dekt dit helemaal de lading voor mijn vaste kosten niet maar ik mag niet klagen. Ik werk veel en heb ook veel flexi-jobs gedaan in het eerste jaar omdat ik geen behoefte had aan uitgaan en zo kon ik opnieuw een mooie reserve uitbouwen.

Het eerste jaar was achteraf bekeken de hel omdat ik zo emotioneel op mijn gat zat dat ik alles achterliet. Geld is voor mij nooit echt belangrijk geweest maar ik ben wel een noeste werker. Ik kom er wel… en zaai naar de zak die ik heb.

Mijn ex zei ooit ‘Als je vertrekt dan zorg ik dat je niks hebt, alles is hier van mij!’. Hij heeft woord gehouden… Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik leef met de meubels die een ander toebehoren en me warm aan de haard die een ander betaalde… (Hij wel dus). Bijna alles stond op de zaak … auto die ik privé zo goed als volledig had betaald maar zelfs met bankafschriften is dit voor een rechtbank nog steeds eigendom van de zaak… dus heb ik er geen energie ingestoken en van nul opnieuw begonnen.

Ook voor de alimentatie heeft hij me de loer gelapt om stukken voor te leggen dat hij minder inkomsten heeft dan mij. Hij, als zelfstandig die zichzelf een minimum laat uitbetalen door zijn vennootschap… De alimentatie die hij moet betalen is om bij te lachen of bij te huilen als je er belang aan hecht.

Veel mensen blijven ongelukkig samen voor het financiële en vormen samen een liefdeloze economische eenheid. Ik had ook wat angst in het begin want ik was wel veel luxe gewoon maar wat is mijn leven emotioneel rijk geworden!!!

Back to basic heb ik een pure rijkdom in mezelf gevonden die ik kwijt was.

Wat hebben we nog over voor de ‘ware’ liefde…???

Ik hoor heel vaak … ik verhuis niet meer en ik ga geen toegevingen meer doen, ik heb al te veel water bij mijn wijn moeten doen…





Ik heb het daar wat moeilijk mee. Ik vind de uitspraken kortzichtig en naïef en anderen denken dit dan waarschijnlijk van mij omdat ik wel nog veel over heb voor de persoon waarmee ik een klik voel.

Mijn nieuwe partner moet de gevolgen niet dragen van mijn eerdere ontgoochelingen. Ik vind dat elke relatie een nieuwe frisse start moet krijgen waar je een eerlijke kans geeft aan je nieuwe partner en de weg die je samen wil afleggen.

Als de weg nog met veel hindernissen is bezaaid van je vroegere ervaringen dan zal het zwaar worden.

Natuurlijk hebben we lessen getrokken uit vroegere ervaringen en hebben we gemerkt dat sommige dingen niet zo evident zijn maar… Liefde overwint in mijn ogen alles.

Ik heb apentoeren gedaan voor de man die me het gevoel gaf dat geen ander me ooit heeft gegeven. We woonden op 2 uur rijden van elkaar zonder files. We hebben heel vaak gekozen voor de formule ‘meet me halfway’. Zo moesten we ooit eens op een vrijdag allebei voor ons werk in Gent zijn. Na ons werk allebei naar Gent gereden waar we hotel hebben geboekt. Samen op het gemak aan de ontbijttafel op een weekdag! Ik heb gehuild van geluk en angst die ochtend onderweg naar mijn werk omdat er zich keuzes opdrongen. Door andere omstandigheden zijn onze levens helemaal uit elkaar gerukt geweest maar ik zou het direct opnieuw doen. Dat gevoel… als dat goed zit bestaan er enkel oplossingen en geen excuses.

Summer love




De eerste dag op hun zonnige bestemming en de strandwandeling van de 4 dames eindigde in de Tikki beachbar waar hij op een barkruk zat, de vrouwen massaal om hem heen. Hij genoot duidelijk van alle aandacht, hij lachte zijn gave spierwitte gebit bloot. Hij had een licht getande huid, een gespierd lijf wat net geen sixpack exposeerde, zijn haren in piekjes. Hij droeg een grijze korte trainingsbroek en zijn zonnebril zat in zijn donker bruine haren. Vivian had hem in het vizier en porde Poppy “200% mijn type en ik denk de jouwe ook!”. Poppy lachte, ze knipoogde naar Vivian “300% zeker weten mijn ding 😉”. Zijn blik kruiste die van Poppy maar ze draaide zich om en liet hem in de waan dat ook zij hem had opgemerkt. Het duurde dan ook niet lang voor hij aan de andere tafel net naast de hare ging staan met zijn vriend.

Poppy, ondertussen in haar nopjes, was aan de praat geraakt met 6 mannen en had het niet eens opgemerkt dat hij haar nabijheid had opgezocht. Haar sarcastische opmerkingen deden haar gezelschap een paar keer geweldig de wenkbrauwen fronsen en bij een laatste uithaal deed ze alsof ze vluchtte voor de gevolgen van haar woorden en verstopte ze zich al lachend achter de eerste rug die ze tegen het lijf liep…

Hij draaide zich om “Don’t do this to me…”. Ze keek in zijn hazelnootbruine ogen en ze kon nog net horen dat hij zei dat hij haar had opgemerkt van het eerste moment dat ze het terras had betreden en hij sinds dat moment zijn ogen amper van haar had kunnen afhouden. Ze geloofde er geen snars van en antwoordde lachend ‘Yeah right😉’. Haar vriendin stopte haar de volgende desperados toe en grapte “Jij blijft efkes hier staan zeker?”.

Hij vroeg hoe hij haar mocht noemen , hoe ze daar verzeild was geraakt en van welke dagelijkse bezigheid ze was gevlucht voor een dosis ontspanning. Ze zag zijn hele houding veranderen toen ze haar job beschreef. Ze vertelde vol passie over de jongeren die ze een warme thuis probeerde te bieden. Ze zag de zelfzekere beach boy veranderen naar een man met een zekere tristesse in zijn stem toen hij vertelde dat hij bewondering voor haar had. Hij vertrouwde haar toe dat hij als kind in een ‘foster family’ werd geplaatst omdat hij werd mishandeld door zijn stiefvader. Rare versiertruck? Ze twijfelde of ze hem kon geloven en als ze hem daar zo zag staan en ondanks de veranderingen in zijn houding en stem  bleef ze achterdochtig. Hij vertelde verder dat het systeem in zijn land voor kinderen in een problematische opvoedingssituatie niet zo goed was en je geluk moest hebben dat er een gezin voor je werd gevonden. Nog steeds wist ze niet goed wat ze ervan moest denken tot plots zijn vriend terug bij hen kwam staan.

Josh stelde Poppy en John aan elkaar voor. John bleek zijn halfbroer te zijn. Josh vertelde wat Poppy deed van werk en zei tegen John “I told her about my childhood”. John keek haar aan en zei “I’m ashamed of what my dad did to Josh…”. Het gesprek liep wat verder over de band tussen de halfbroers en John zei dat hij ontzettend trots was op Josh en wat Josh had bereikt in het leven. Poppy lachte “Inderdaad knappe beach boy”. John keek haar lachend aan en vroeg of Josh niet had verteld wat hij deed?! John vertelde dat Josh de CEO was van een concern die iedereen wel kent voor UK en Ierland. Opnieuw had Poppy grote twijfels en John moedigde haar aan zijn naam te googelen. Haar gsm had ze niet bij de hand en ze wilde zich gewoon amuseren en verder een losse babbel met hem slaan. Poppy zei dat het haar niet uitmaakte wat hij deed van werk als hij zich maar amuseerde in zijn job. Hij begon inderdaad ook heel gedreven te praten over zijn werk die duidelijk ook wel een passie was maar een heel andere leefwereld was dan de hare.

Het klikte wel en ze hadden dezelfde humor en bij haar zoveelste sarcastische uithaal sloeg hij zijn arm rond haar middel en trok haar tegen zich aan “I have to kiss you!”. Haar ogen fonkelden en ze keek hem bedenkelijk aan en met een ondeugende glimlach trok ze haar hoofd wat naar achter “Ooow really, do you?”. Hij versterkte zijn greep en corrigeerde zichzelf “May i kiss you?”. Ze sloeg haar armen om zijn hals, ze was als zachte klei in zijn handen en hij kuste haar … Nooit eerder had iemand zo lief gevraagd of hij haar mocht kussen.

Nadat ze haar de volgende dag met de zonnecrème had ingesmeerd, die hij haar had gegeven om haar toch tegen iets te beschermen in het leven ging ze uit nieuwsgierigheid toch eens naar Google. Haar mond viel open van verbazing want bij het ingeven van zijn voornaam en de eerste 2 van zijn achternaam kreeg ze zijn naam al. De klik op zijn naam bevestigde dat Josh wel degelijk de man was die het ondanks zijn zware jeugd tot een succesvol zakenman had geschopt. Ze klikte op 1 van de vele filmpjes … en ze besefte dat je mannen als Josh alleen in films of op vakantie tegen het goddelijke lijf liep en ze weer een mooie ervaring rijker was. Poppy begreep nu ook dat het grapje die hij maakte toen hij haar de zonnecrème gaf als bescherming wel degelijk een weerspiegeling van de zorgzame man was die in de kleine ontredderde jongen was ontstaan en die nu achter de façade van de big business man alias knappe beach boy leefde…

Tijger in het leven versus bange haas in de liefde #bindingsangst




De liefde… Het blijft voor mij een begrip waar ik geen grip op krijg en mee blijf worstelen. Als bange haas ga ik onbewust de uitdaging aan met die andere bange haas of laat ons de beestjes bij de relatietermen noemen namelijk bindingsangst meets bindingsangst.

Het klinkt absurd dat we aantrekken wat we uitstralen zonder ons daar echt bewust van te zijn. Ik zou dit zo graag tegenspreken maar mijn laatste ervaring laat me toch tot de conclusie komen dat dit klopt. Gevoelens, ik heb ze zelden of nooit en toch wist die persoon bij mij gevoelens te activeren waarvan ik het bestaan was vergeten. Ergens dacht ik op dat moment dat het tijd was om verder te gaan, dat het een teken was dat ik me terug kon openstellen voor een relatie. Alleen het bleek een bange haas te zijn en ergens loopt die combinatie van twee tere bange zielen goed tot op een bepaald punt. Het zit niet te dicht en ik krijg de ruimte en tijd om naar adem te happen en stilaan te wennen aan iemand die mijn leven en mijn gevoelswereld langzaam binnensluipt. Aan de andere kant ook het sluipend gevaar dat je de player in je leven laat. Of zie ik het verkeerd? Is ‘player’ wel de juiste woordkeuze voor de persoon die evenveel angsten en twijfels heeft als jij maar die op een andere manier de stabiliteit onder zijn voeten probeert te krijgen? Mannen houden in deze situatie meerdere opties open (is mijn ervaring) terwijl een vrouw haar hoofd dan probeert te clearen en alle voor- en nadelen begint te overwegen van die persoon in haar leven. Alles hangt in deze fase bij mij in de friendszone en daar voel ik me veilig en kan ik mijn gevoelens afschermen maar soms kun je ze niet ontkennen of negeren. Kan ik gewoon hopen dat ze verdwijnen…

Alles verandert de dag dat iemand tegen je over gevoelens praat… Gevoelens… gevoelig… gewoel in mijn hoofd… Ik word onrustig en nerveus… Ik vind het niet ‘het zalige vlindertjes gevoel’ maar de hel…

Ik word bang, heel bang maar hoe bang ik ook ben ik wil een zekerheid een bevestiging een signaal dat ik mijn angst kan loslaten en je vertrouwen… stap voor stap als de wankele pasjes van een baby die ook nood heeft aan stabiliteit en de vertrouwde armen in de buurt als vangnet. Niet de alles of niets maar toch een vorm van basis commitment en respect #basisveiligheid#basisvertrouwen.

Ik freak als iemand me in het begin dagelijks wil horen, laat staan zien maar een gewone berichtje ‘Hoe is het?’ een ‘gooooood morning’ of ‘slaapwel’… Dat is voor mij een kleine vorm van ‘ik geef om jou’ en ‘ik denk aan jou’. Meer hoeft dat niet te zijn… Ik hoef geen uitgebreide ‘in relatie’ status op facebook zodat iedereen het weet maar ik wil wel wat openheid en respect.

En ja de man met bindingsangst stelt je liever aan niemand voor en zegt na een gezellige dag ‘we zien wel wanneer het nog eens past’ en wil geen enkele vorm van commitment aangaan.

En de vrouw met bindingsangst gaat steevast voor die emotioneel onbeschikbare man, die weinig commitment verwacht, zet haar werk en haar huidige leven voor alles en krabbelt graag terug vanaf dat ze de kans ziet…

Ooooo soms voel ik me zo Julia Roberts in de film ‘Run away bride’. 🙈

En of het gegeven van bindingsangst nog niet genoeg is zitten we nog met storingen op de lijn… Mannen en vrouwen… We zouden van andere planeten komen en een andere taal spreken. Wie kent het boek niet ‘Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus’ en ik begin het ondertussen zo stilaan te geloven.

Dus spreek niet over gevoelens tegen vrouwen als je niet weet wat je wil en ga niet aantrekken en afstoten, het is zo vermoeiend. Zeg niet dat je ze mist als je geen tijd voor ze vrij kan maken. Praat een duidelijke taal tegen vrouwen want in de mist van die grijze zone gaan ze flippen. Duidelijk communicatie is zo belangrijk en als misverstanden ontstaan wordt de afstand steeds groter maar ook de frustratie.

Soms moeten we durven zeggen wat we voelen en ik weet dat dit ook voor mij een hele moeilijke opgave is. Ik ben in vele zaken een halve man wat me een multi-complex beestje maakt.

Khalil Gibran omschrijft het mooi ‘ Tussen wat wordt gezegd en niet bedoeld en wat wordt bedoeld en niet gezegd gaat de meeste liefde verloren’.

Soms spreek ik woorden uit en voel ik mijn hart die wat anders wil uitschreeuwen maar mijn afweermechanismen zijn te sterk ontwikkeld. Als ze hun kans zien; voeren ze de adrenaline op en gaan ze heftig te keer omdat alles wat te dicht komt me zwak maakt.

Mensen noemen me vaak sterk maar eigenlijk ben ik bang, bang van de liefde, bang om te voelen, bang om kwetsbaar te zijn, bang om mijn comfortzone te verlaten, bang van mezelf omdat ik soms zo gevoelloos ben…

Als je een vrouw tegen het lijf loopt met bindingangst, denk dan eens aan deze quote en of je ook van haar kan houden in haar slechtste dagen…

‘Love me when i least deserve it, because that’s when i really need it’. Sla op deze momenten je armen om haar heen want haar angst komt uit een verleden waar ze altijd eenzaam is geweest.

Ik blijf geloven dat ik op een dag iemand tegen het lijf ga lopen die me zal begrijpen als ik wild om me heen sla en die de kracht zal hebben me te omarmen en tot rust zal brengen, ook als ik hevig schreeuw dat ik alleen wil zijn…

Grrraaauuuuwwwtch…




Iedereen heeft het wel, een dier waarmee hij zich wel eens gaat associëren… Ik heb het nogal voor tijgerprints.

Vroeger was ik meer een katje en ik danste 15 jaar als ‘snoezepoes’ met een poppie in de hand de wereld rond. Ik was lenig en gracieus maar ook krachtig en veerkrachtig.

Mijn jeugd was niet het rozegeur en maneschijn verhaal maar als kat heb je 9 levens en ben je taai…

De drank was de duivel die mijn leven haast elke avond in een hel deed veranderen. Ik was al bang als ik de poort omhoog hoorde gaan om wat zou volgen. Ruzie en aandacht opeisen en als wij probeerden hem te negeren ging hij wel zorgen dat we naar hem keken in plaats van naar de TV en ging de elektriciteit wel eens uit…

Bij bezoek werd ik steevast vernederd en ontelbare keren mocht ik horen dat ik niks kon en niks was en nooit iemand zou worden…

Wat heb ik me als kind geschaamd voor mijn leefwereld thuis en hoe pijnlijk was het om bij vriendjes te gaan spelen en daar een papa te zien die gek met hen deed en lief was. Jaloers op maandag om te horen wat anderen in het weekend hadden gedaan of na een vakantie… Velen vertelden enthousiast over een leuke reis of uitstapjes. Ik had de boel proberen te beredderen en had voor mijn kleine broertje gezorgd terwijl mama ging werken om alles recht te houden.

Of de beelden die ik moest verwerken als 6-jarige die zijn vader strontzat zag afkomen met zijn fiets en gezicht vol bloed omdat hij in de gracht was beland en zijn wenkbrauw afhangde die vervolgens zonder verdoving werd genaaid.

Buren die vragen stelden als ik buiten aan het spelen was en ik die niet goed wist wat ik mocht antwoorden… ik vond dat verschrikkelijk moeilijk.

Maar ik werd ouder en evolueerde door de jaren van kat naar tijger. Ik werd groter en krachtiger en ik liet me niet meer doen. Ik gaf weerwoord, klauwde terug en kwam voor mezelf op. Uiteindelijk vroeg mijn moeder de scheiding aan toen ik 17 was. Ik weet nog dat ik naar ‘Ms doubtfire’ keek toen hij de papieren in handen kreeg, wat was ik gelukkig en opgelucht dat mijn moeder eindelijk de kracht had gevonden. Alleen vond ik het veel te laat, mijn jeugd kreeg ik niet meer terug.

Mijn vader keerde zich nog meer tegen mij en ik was degene in zijn ogen die mijn moeder hiertoe had aangezet. Op een dag escaleerde het en smeet hij mijn combats buiten en schreeuwde hij ‘je kunt je schoenen volgen!’ …

Hij moest er eigenlijk al uit zijn op dat moment maar mijn moeder was opnieuw te braaf. Ik moest op dat moment hard zijn en nam de beslissing mijn schoenen te volgen en pas terug te keren als hij effectief weg was. Ik kon bij een vriend van de familie terecht en een goeie week later kon ik terug naar huis waar ik eindelijk kon ‘thuis’ komen.

Ik stopte kort erna met school en had geen diploma. Op dat moment kon ik niet meer… ik had tijd nodig en ging 2 jaar werken in de fabriek maar ik wist op een dag bewijs ik die vent dat ik zoveel meer waard ben!

Ik heb het gedaan… Stapsgewijs want veel zelfvertrouwen had ik niet. Ik behaalde eerst 2 diploma’s A2 later behaalde ik nog mijn A1.

Werken en studeren het is niet altijd evident geweest maar ik ben een tijger en eens mijn doel in het vizier laat ik niet los.

Laatst zei iemand mij ‘Ik weet nu wie je vader is. Ken jullie allebei al zolang en ik wist dat niet. Hij is trots op jou.’ Dan denk ik fijn voor die vent maar ik heb geen vader.

Mijn beste vriendin zegt soms ‘ik ben een kieken hè, maar ik ben altijd als een kuikentje gekweekt geweest’.

Er zit iets van waarheid in…

Ik voel me tijger, ik heb gestreden voor mijn strepen.

Welk dier associeer jij met jezelf en ligt die ook in lijn met je opvoeding?

Roddels en wilde verhalen




Ik ben geen fan van roddels en achterklap en als ik al iets opvang leg ik dingen liever stil en als ze toch mijn zinnen prikkelen en ik er het fijne van wil weten ga ik checken bij de bron. Meestal pols ik ook maar als het mijn eigen wat aangaat. Ik steek mijn neus niet in anderen hun zaken en wil er ook geen in de mijne.

Soms beseffen mensen de draagwijdte niet van een roddel en hoeveel schade je anderen ermee kan berokkenen. Het absurde is dan nog dat iedereen er zijn eigen draai aan gaat geven. Doe maar eens een rondje met 10 mensen en laat een zin of verhaal doorgaan en laat die 10de maar eens zeggen wat die hoorde aan de persoon die de zin startte…

Vergeet ook niet dat elk verhaal 2 kanten heeft. Beoordeel mensen niet op 1 versie maar luister ook eens naar het andere verhaal. Elk heeft zijn beleving van de dingen en zijn manier van reageren vanuit een bepaalde ervaring of denkkader.

Wees lief voor elkaar en denk 2 keer na. Geloof enkel wat je zelf zag en laat je niet verleiden … Weinig mensen zijn echt te vertrouwen en niet omdat ze slecht zijn maar gewoon omdat hun tongetje veel te graag gaat roddelen 😉

Ik wou deze even in de ether smijten omdat in groepen als deze toch wel veel over de tongen gaat en ik merk dat het vaak voor frustratie zorgt…

We zijn er allemaal niet vrij van, maar laat ons 2 keer nadenken voor we iets verder vertellen… Word ik er beter van? Kwets ik er iemand mee?

Wat zijn jullie ervaringen? Laat je je ook zo snel verleiden?