MAND VOL FRUIT

Stel je voor, een rijk gevulde fruitmand. Allerhande verschillende soorten vruchten op één gestapeld in een rieten mandje. Het is een smeltkroes van diverse kleuren. “Groen, rood, geel, paars, bruin” noem maar op.
Toch heeft elke soort vrucht zijn eigen kenmerken. Zijn eigen smaak alsook zijn eigen textuur.

Eigenlijk is onze samenleving één grote fruitmand. De ene persoon al wat uitnodigender dan de andere. Tot je de andere beter leert kennen en zelf ondervindt dat hij/zij meer te bieden heeft dan ze laten uitschijnen.

De appeltjes en de peren vormen de grootste groep onder ons. Mensen die niet opvallen in de menigte. Maar toch veelzijdig kunnen zijn in tal van bereidingen en toch elk zijn eigen smaak hebben.

De fragiele onder ons zijn de framboosjes. Zo frêle, zo kwetsbaar. Maar eenmaal aan ze verknocht, wil je niks anders meer.

Het leven is voor de aardbeien onder ons veel gemakkelijker om door te wandelen. Het is een populaire vrucht die zelfs in haar volledige puurheid onweerstaanbaar is. Ze is zo veelzijdig dat ze met elke vrucht of gerecht kan gecombineerd worden. Zelfs de chocolade en de ijscréme zijn verzot op haar.

De perzik met haar zacht fluwelen buitenkant. Je zou haast vallen voor haar aaibaarheidsfactor. Toch bedriegt de schijn. Eens je haar leert kennen merk je dat ze een stevig persoontje is met een pit als steen.

De bananen en de kiwi’s zijn zij waarbij je dieper moet gaan om ze te leren kennen. Eens hun schil afgeworpen weet je welk vruchtvlees je in de kuip hebt.

De ananas oogt grillig en bombastisch. Toch heeft ze een zoete binnenkant van goud.

Zelf behoor ik tot de familie van de citrusvruchten. Welbepaald een limoen.

Op mijn schil zijn er littekens zichtbaar uit een verleden. Waarbij ik een voorgaand gerecht extra friste en scherpte moest bieden. Soms snijdt men partjes uit me. Om hun leven te infuseren en meer diepgang te geven aan hun cocktail. Heel af en toe persen ze me volledig uit. Waardoor de energie in me volledig verdwenen is.

Toch voel ik me op mijn plaats in de overvolle fruitmand. In harmonie met elk andere vruchtensoort.

Dromend om ook voor één keer de hoofdrol op te eisen in een gerecht of een dessert. Waarbij mijn frisse en scherpe smaak als het ware een wederkerend gegeven mag wezen.

Want elk stukje fruit heeft zijn eigen waarde en wil naar zijn/haar eigen waarde geschat worden

UH-OH: heb je een goede relatie, dan word je dikker (Flair ea…)

Bron

Zijn je partner en jij couple goals all the way? Dan wegen jullie ongetwijfeld enkele kilootjes meer dan de dag waarop je elkaar leerde kennen. Onderzoek wijst namelijk uit dat je dikker wordt in een gelukkige relatie. Damned!





Al die romantische etentjes op restaurants en de vele gezellige avonden met een zak chips voor de tv eisen genadeloos hun tol. Mensen die in een goede relatie zitten, wegen namelijk meer doen toen ze single waren. Dat is de harde conclusie van een nieuw Amerikaans onderzoek.

Extra laagje
De American Psychological Association wilde twee theorieën onderzoeken: blijf je in een gelukkige relatie op hetzelfde gewicht omdat je geen last hebt van stress en verdriet en de bijbehorende vreetbuien. Of kweek je in een goede relatie net wel een extra laagje omdat je van ‘t straat bent en geen indruk meer hoeft te maken op je partner.

Kilo’s
Ze bestudeerden gedurende vier jaar 169 pasgetrouwde koppeltjes. Ze letten op hoe tevreden de koppels waren met elkaar, hoeveel stress ze hadden in hun relatie en of er veranderingen waren in het gewicht. Wat bleek nu? De meest gelukkige stelletjes kwamen ook het meeste aantal kilo’s bij.

Gemak
De verklaring is simpel. In een relatie voelen mensen zich op hun gemak. Ze hebben niet meer constant die druk om er piekfijn uit te zien, want ‘de buit’ is binnen. Ze voelen minder de nood om elke week naar de fitness te gaan om een killerbody te behouden en ze geven veel liever voorrang aan een avondje bingewatchen met het polleke van hun lief in de ene hand en een grote zak chips in de andere hand. Zetel, here we come!

En als je de Flair niet gelooft… Hier heb je nog een ander artikel:

seksonderzoek.be:

Ben je gelukkig met je geliefde? Hopelijk wel. Pas jij nog in de broeken uit de begintijd van jullie relatie? Waarschijnlijk niet. Maar dat is een goed teken!

Volgens onderzoek word je in een gelukkige relatie namelijk écht dikker.Wanneer de liefde serieuze vormen begint aan te nemen, doet je lichaam dat ook. De ‘mythe’ dat je van een relatie dikker wordt, is een harde waarheid. Het is niet de liefde op zich die je doet verdikken, maar wel de opeenstapeling van factoren die bij een relatie komen kijken die zwaar doorweegt.

Gedurende vier jaar werden 169 pasgetrouwde stelletjes gevolgd. Er werd gelet op veranderingen in lengte, gewicht, de mate van tevredenheid over het huwelijk en hoeveel stress de stelletjes ervoeren.
Dikker worden

Twee verschillende theorieën werden onderzocht. De eerste: in een gelukkige relatie kom je niet aan omdat je geen last hebt van vreetbuien door stress en verdriet. Theorie twee: in een goede relatie kom je juist aan. Je bent namelijk al onder de pannen en hoeft op niemand meer indruk te maken.

Lees meer….

Waar vrouwen dik van worden

Gelukkige relatie: 46 procent
Zwangerschap: 30 procent
Ongelukkige relatie: 28 procent
Carrière: 27 procent
Het moederschap: 8 procent
Werkloosheid: 20 procent
Huwelijk: 15 procent
Vrijgezellenleven: 14 procent
Relatiebreuk: 14 procent
Verhuizen: 12 procent
Waar vrouwen van afvallen
Breuk met een partner: 27 procent
Vrijgezellenleven: 24 procent
Een ongelukkige relatie: 21 procent
Een nieuwe partner: 19 procent
Carrière: 17 procent
Huwelijk: 17 procent

 

Brainwash.nl: Hoe deze maatschappij eenzame individuen creëert

Bron

Paul Verhaeghe is psychoanalyticus en hoogleraar psychodiagnostiek aan de universiteit van Gent. De afgelopen decennia heeft hij zijn vakgebied drastisch zien veranderen. ‘Elke maatschappij creëert zijn eigen aandoeningen. Een samenleving die steunt op individualisering en competitiedrift ziet een stijging in mensen die kampen met sociale angst en depressies.’

Wat is er precies veranderd?

‘Grosso modo kun je zeggen dat er een volledige verschuiving is gekomen op het vlak van de stoornissen, van de klachten waar mensen mee kampen. Ik ben opgeleid in een tijd waarin we ervan uitgingen dat psychiatrische stoornissen een gevolg waren van een al te gefrustreerde opvoeding op het gebied van seksualiteit, man en vrouw-verhoudingen, een al te autoritaire omgeving, dat soort zaken. Dan ontwikkelde je klachten als hysterie, dwangneurosen en allerlei fobieën.’

‘Vanaf het begin van deze eeuw veranderde dat, kregen we een stortvloed aan persoonlijkheidsstoornissen. Dat is iets anders dan de klassieke neurosen. We kregen ook een ander behandelmodel. De nadruk kwam te liggen op een soort verplichte psychotherapie, waarmee we mensen probeerden te helpen om hun persoonlijkheid weer op een rijtje te krijgen en hun impulsen te controleren.’

‘Een andere, nog belangrijkere verandering, is dat er een enorme stijging kwam op het vlak van angst en depressie, en dat die anders waren dan voorheen. Dat opende mijn ogen. Zo’n twintig jaar geleden werkte ik mee aan een onderzoek naar mensen met een depressie. We wilden weten wat de context van die depressies was. We hadden daar wel verwachtingen over, die gebaseerd waren op de klassieke theorie: gezinstoestand, seksuele problematiek, dat soort zaken. Wat bleek? In een significant aantal gevallen werd de depressie veroorzaakt door arbeidsomstandigheden, door de situatie op de werkvloer. Toen ben ik het verband beginnen te leggen tussen een veranderde maatschappelijke omgeving, veranderende mentale stoornissen en een veranderend behandelmodel.’

Elke maatschappij creëert zijn eigen stoornissen?

‘Elke samenleving creëert zijn eigen aandoeningen. Dat is onvermijdelijk. Een maatschappij schuift een eigen ideaal naar voren. Zo ziet de ideale man eruit, zo de ideale vrouw, zo ziet de ideale relatie eruit, noem maar op. Dat betekent dat elke maatschappij volgens diezelfde principes ook afwijkingen gaat definiëren. Er zal een groep zijn die niet aan het ideaal voldoet. Ook dat is onvermijdelijk. En het gaat nog verder. De maatschappij zal ook haar leden gaan opvoeden, in de brede zin van het woord, naar dat ideaal toe. Daarmee wordt zo’n ideaal ook een self fulfilling prophecy.’

Wat is het huidige ideaal?

‘Dat is onderdeel van een ruimere ontwikkeling. Sinds de jaren 60, 70 van de vorige eeuw is er sprake van een toenemende mate van individualisering. Dat was in eerste instantie een heel gunstige evolutie. De maatschappij van voor 1960 was extreem verzuild. Iedereen moest tot een bepaalde groep behoren en je diende je conform die groep te gedragen. Daar zijn we tegen in opstand gekomen met z’n allen. Denk aan de anti-autoritaire opvoeding, emancipatie, seksuele vrijheid, bevrijdingstheologie, de protesten van mei ’68.’

‘Dat zijn allemaal aspecten van een ruimere beweging die opkwam voor het individu, voor individuele rechten, voor het individuele verlangen. Heel terecht, want die traditionele maatschappij, daar wil je echt niet naartoe terug. Maar we zijn erin doorgeslagen. Een halve eeuw later bevinden we ons aan de andere kant van het spectrum. We zijn niet meer zozeer individu, maar heel eenzame individuen. We mogen dan 240 vrienden op Facebook hebben en een heel sterk sociaal netwerk, toch voelen we ons erg eenzaam. En ja, dat draagt hij aan het ontstaan van die stoornissen, zeker als het gaat om depressie en angst.’

“Een samenleving die steunt op individualisering en competitiedrift ziet een stijging in mensen die kampen met sociale angst en depressies.”

Waar komt die eenzaamheid vandaan?

‘Die eenzaamheid is een effect van de veralgemeende, verplichte competitie in onze samenleving. We zijn zo met andere mensen in competitie gekomen, dat de ander ervaren wordt als iemand die je nooit helemaal zult kunnen vertrouwen. We hebben het idee dat we continue moeten opletten, omdat die ander van ons zal profiteren. In zo’n maatschappelijk klimaat functioneert iedereen in zijn eentje, het sociaal vertrouwen is heel laag geworden. Het onvermijdelijke gevolg daarvan is eenzaamheid.’

Competitie, dus.

‘Ja. Het gerechtvaardigd streven naar individualisering is op een gegeven moment gekoppeld aan een competitief streven dat vanuit het bedrijfsleven de maatschappij in is gekomen. Dat bovendien uitgaat van the winner takes it all. Het is een zero-sum game. Er is niets mis met competitie, maar als het betekent dat er maar een iemand kan winnen en dat de ander sowieso verliest, dan ondergraaft dat de natuurlijke verbondenheid tussen mensen. De mens is van nature én een competitief wezen én een sociaal wezen. Wat het neoliberalisme heeft gedaan, is dat eerste aspect benadrukken en het tweede ontkennen. Die combinatie van individualisering en competitiedrift heeft ons de das omgedaan.’

‘Er is een mooi onderzoek dat ik hier graag wil noemen. In de jaren 50 heeft de Turks-Amerikaanse psycholoog Muzafer Sherif een experiment gedaan met elfjarige jongens. Zij werden in twee groepen gedropt in een natuurpark in Oklahoma, Amerika. Ze mochten alles doen wat ze wilden, mits de veiligheid maar niet in het geding kwam. Het doet denken aan het boek Lord of the Flies, van William Golding. De onderzoekers waren benieuwd wat er zou gebeuren als de twee groepen jongens met elkaar in contact zouden komen. En wat bleek? Ze werkten in eerste instantie heel goed samen. Pas nadat het experiment werd gemanipuleerd door de onderzoekers, lukte het om de groepen tegen elkaar op te zetten. Daar was flink wat werk voor nodig, onder andere een competitief element waarvan de resultaten gemanipuleerd werden naar een zero-sum game.’

Wanneer is de koppeling tussen individualisering en competitie ontstaan?

‘Het is niet zo dat een kwade genius dat heeft uitgedacht. Dat is stap voor stap gegaan, ook het verleggen van die competitie naar domeinen buiten de industrie. Het begon met het Amerikaanse energiebedrijf Enron. Daar werd gedacht dat competitie tussen werknemers, de productiviteit en daarmee de winst van het bedrijf zou vergroten. Als je kunt zien hoeveel een collega produceert en dat vergelijkt met jouw eigen output, dan zal dat de productiviteit vergroten, zo was het idee. Dat bleek inderdaad het geval, maar het effect was minder groot dan verwacht. En dus werd er een nieuwe factor ingebracht: de factor angst. Dan wordt het minder moreel. Er werd een jaarlijkse rangschikking ingevoerd en één op de vijf mensen, zij die het minst hadden geproduceerd, werd ontslagen.’

‘Wat er vervolgens gebeurde was dat mensen cijfers gingen vervalsen, om beter voor de dag te komen. Er ontstond paranoia op de werkvloer. Het gaat immers om je boterham. Als jij minder produceert dan je buurman, ben jij het die je baan verliest. Probeer dan maar eens samen te werken. Einde verhaal ging Enron failliet. En dan zul je misschien denken dat we daar een les uit geleerd hebben, maar dat blijkt niet het geval. Het Enron-model werd niet alleen de standaard voor veel bedrijven, maar besmette ook het onderwijs. Je volgt geen opleiding meer in het kader van zoiets als Bildung, maar in het kader van professioneel succes.’

‘Iedereen werd ondernemer-van-zichzelf, verantwoordelijk voor zijn eigen succes. De competitie bleef niet beperkt tot onderwijs en arbeidsmarkt, maar breidde zich verder uit over het maatschappelijk leven. Zo is ook de zorg ondertussen een product geworden. Met als gevolg dat een verpleegkundige afgemeten wordt aan het aantal minuten dat hij of zij nodig heeft om een bejaarde man te wassen. Dan zitten we heel ver verwijderd van een menselijke samenleving.’

En zo ontstaat een klimaat voor depressie en angst?

‘Het is belangrijk om te weten dat de belangrijkste angst tegenwoordig sociale angst is. De klassieke fobieën, zoals spinnenfobie en vliegangst, die zie je nog wel, maar de meest voorkomende angst is sociale angst. De angst voor de ander. Ik vermoed, maar dat kan ik nooit bewijzen, dat daar ook de toename in diagnose autisme vandaan komt. Dat zijn mensen die zich terugtrekken uit het sociaal verkeer. Die sociale angst is opvallend.’

‘Nederland en België zijn twee van de meest veilige landen ter wereld. En toch zijn we bang voor de ander. En dat gaat veel verder dan bang zijn voor bijvoorbeeld migranten. De angst voor de ander is een basisgevoel geworden in deze competitieve maatschappij. We maken die angst hanteerbaar door hem toe te schrijven aan een bepaalde groep. Dan is oud bang voor jong, vrouwen voor mannen en omgekeerd, autochtoon bang voor allochtoon. Dat is een manier om die angst te kanaliseren. Maar de angst zit veel dieper.’

Wat is de onderliggende angst?

‘De grootste bedreiging wordt ervaren op het gebied van sociale rangorde. We zijn continue aan het vergelijken. Niet alleen met anderen, maar ook met onszelf. ‘Hoeveel likes heb ik op Facebook gekregen voor mijn vakantiefoto’s van dit jaar? Hoeveel waren het er vorig jaar? Oei, het zijn er minder.’ Men gaat zelfs met zichzelf in competitie treden, hoe gek dat ook moge klinken. We genieten ons te pletter, en eigenlijk is niemand nog tevreden, heb ik wel eens gezegd.’

‘We zetten ons geluk continu af tegen dat van een ander. Ook zijn we de laatste twintig jaar geobsedeerd geraakt met succes. Dat succes moet zich dan bij voorkeur materieel uitdrukken, en materieel is hier financieel. Vanaf het moment dat geld het criterium voor geluk of het goede leven wordt, dan is het nooit genoeg, omdat er geen intrinsiek criterium is. Dat laten Robert en Edward Skidelsky ook mooi zien in Hoeveel is genoeg? Wanneer is genoeg genoeg als het om geld gaat? Nooit. Als dat je levensdoel is, heb je de beste remedie voor ongeluk.’

Op zoek naar intrinsieke motivatie, dus?

‘Fundamenteler nog, we moeten een aantal organisaties, van arbeids- tot bredere maatschappelijke organisaties, weer gaan definiëren in termen van samenwerking in plaats van competitie. Ik heb het dan over autonomie in verbondenheid. Je met anderen verbinden zonder je autonomie te verliezen. Nadat de onderzoekers van Sherif de elfjarige jongens tegen elkaar opgezet hadden, probeerden ze de groepen weer bij elkaar te brengen. Samen film kijken of een maaltijd delen bleek niet genoeg; de vooroordelen over de ander bleven bestaan.’

‘Toen de onderzoekers de gemeenschappelijke watertoevoer naar de kampen blokkeerden, was er wel succes. In de samenwerking om het gedeelde probleem op te lossen, werd het positieve contact tussen de groepen hersteld. En problemen zijn er tegenwoordig voldoende: luchtverontreiniging, files, werkloosheid, kinderopvang, ga zo maar door. Er zijn genoeg lokale initiatieven die mensen samenbrengen. Als je mij vraagt wat je als individu kunt doen, dan zeg ik: ‘Verbind je met anderen.’

Bron

Spaghetti Nights

Verslagje van de spaghetti avond bij mij thuis, voorbije zaterdag……..
Als het stil is aan tafel… Ja, dan is mijn avond geslaagd…
Als er voor de rest van de avond gelachen, gepraat, gedronken wordt, nieuwe vriendschappen ontstaan, dan ben ik een nóg gelukkiger man…

Ongeveer anderhalve maand geleden kwam er een oproepje van de beheerders naar een beetje ‘actieve medewerking’, wat dat ook moge zijn 😀, van activiteiten voor singles. Als we ideeën hadden…

 

Wat dus bij mij ontstond als een ‘crazy idea’, ‘laat me eens een mini-eventje doen’, groeide dus blijkbaar uit tot een leegkoop in de winkels van spaghetti. Het deed me plezier dat ‘mijn groepje’ redelijk snel volzet was, het deed/doet me eveneens plezier dat er veel mensen het idee genegen waren en zelf ook een spaghetti avondje organiseerden. Ik schat een 30-tal groepjes, aan gemiddeld misschien 6 personen… Een 200-tal mensen verlaten dus hun vertrouwde scherm, omgeving en komen buiten, leren nieuwe mensen kennen…

Vorige zaterdag begon bij mij misschien een beetje schuchter, met de eerste 2 dames die binnen kwamen. De schattigste van de 2 reeds aanwezigen kreeg vooral wat aandacht, ja Arthur dus 😁, maar de sfeer kwam vrij snel wat losser. Er werd apero gedronken, nog mensen kwamen er bij, er werd gelachen, en nog meer milliliters gedronken, de tongen kwamen al een beetje losser…
Terwijl de spaghetti saus stond te pruttelen in de oven werd na een tijdje een ‘voorstelronde’ gedaan. Zo wisten we uiteindelijk toch alle namen 😀 maar ook een beetje wat we graag doen, wat ons bezig houd…
De samenwerkende vennootschap die ontstond tijdens het serveren was mooi om zien, de stilte bij het verorberen was voor mij persoonlijk heel leuk om te horen 😀, de centimeters drank werden blijkbaar groter en groter 😂.
Diezelfde samenwerking kwam tevoorschijn bij het afruimen terwijl ik het dessert begon te, euh, bricoleren 😂. Opnieuw helpende handen… 👍🙏

Het eten was misschien niet perfect, de aanwezigheid van nieuwe, positieve mensen deed me veel deugd. En uiteindelijk draait het daar om…
Mensen met bagage, met een verhaal, met ervaringen…het interesseert en boeit me gewoon en ik vind het heel leuk om ‘(on)bekenden’ samen te brengen zodat er interactie ontstaat…

Bedankt iedereen voor de attenties, om mijn kookkunsten te durven trotseren, te helpen en er een leuke en gezellige avond van te maken. Hopelijk tot snel nog eens…
De aanwezige toppers waren: Kathleen, Michèle, Sophie, Ellen, Christel, Nancy, Werner, Patrick, Stefan, Peter

Prins Carnaval

Iets voor middernacht kwam het dak helemaal naar beneden op mijn hoofd en het stof hangt nog in mijn kleren, figuurlijk dan. Ik stond op het punt slapen te gaan toen ik me realiseerde dat mijn lieftallig vrouwtje nog niet thuis was. Ze was iets gaan drinken met wat vriendinnen. Haar telefoon gaf geen gehoor, wellicht amuseerde ze zich kostelijk. Blij voor haar.

Wat ik toen deed, had ik beter niet gedaan. Of misschien net toch wel. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Het was niet ok, maar het bracht me uiteindelijk wel besef. Wat er me toe dreef, was wellicht dat onbehaaglijk gevoel van wantrouwen dat al enkele jaren de kop op stak in onze relatie. Het gemis aan oprechte liefde, het gevoel dat de zeepbel uit elkaar spatte aan zo’n tergend traag tempo dat het geheel eigenlijk niet eens zo absurd en fout klonk. Berusting en gewenning traden op en er was occasioneel eens seks. Slechte, passieloze, liefdeloze en lege seks, toegegeven maar wel seks. Ik blijf uiteindelijk een man, niet? Nu, een lang verhaal kort, ik checkte de locatie van mijn vrouw via een handige feature op onze gelinkte smartphones. Altijd handig als je elkaar of gewoon je smartphone kwijt bent. Nooit installeer ik allicht nog zo’n app.

Ik ontdekte dat ze bijna thuis was, slechts 500 meter van ons huis verwijderd. Maar zo bleef het ook de hele tijd, 500 meter van huis verwijderd, geen beweging. Ik ging kapot aan achterdocht, nam mijn sleutels en ging op stap. De reservesleutel van de wagen op zak. Eigenlijk wist ik heel goed wat ik kon verwachten en wat ik toen deed. 500 meter verder vond ik inderdaad onze wagen terug voor een huis, leeg. Geen spoor van mijn vrouwtje. Goedgelovig en naïef ben ik zeker maar noem me een halfzachte mongool en het plat van mijn hand vindt je kaak wel, wees gerust. Ik opende de wagen met de reservesleutel en parkeerde de wagen een eindje verderop, uit het zicht. Ik ging huiswaarts. Ik wist wat ik wist. Het deed pijn toen de zeepbel uiteindelijk stuk spatte, heel veel pijn. Ik ging slapen.

Nuja, slapen, dat lukte me niet echt. Woelen, dat wel. Enkele luttele uren later, ik wil me niet voorstellen hoe lekker dat feestje wel niet was, kwam ze thuis. Paniek. Ze kon niet binnen (sleutels lagen nog in de wagen). De kids en ik lagen te slapen, wist zij veel. De auto was gestolen. Aanbellen durfde ze niet, dus stond ze maar wat te roepen aan het open raam van onze slaapkamer. Ik negeerde haar. Blijkbaar kon ze mijn oudste zoon wekken die haar binnen liet. Ze kwam me wekken en deed me het verhaal hoe de wagen werd gestolen toen zij en haar vriendin nog iets aan het drinken waren in een cafeetje om de hoek. Vreemd, want dat cafeetje lag nog enkele kilometers verder dan de plek waar ik de wagen terug vond. Hoogst merkwaardig verhaal maar ik deed alsof mijn neus bloedde en trok mijn kleren aan. Toen ze me vroeg wat we gingen doen, zei ik dat we naar die plek gingen wandelen want misschien had ze het verkeerd gezien en stond de wagen er toch. Tenslotte moesten we toch de politie bellen indien de wagen echt was gestolen, niet?

De hele weg naar de wagen bleef ze maar verzinsels vertellen tot ik haar ermee confronteerde. Lijkbleek trok ze weg. Bedrog. Met prins Carnaval. Prins Carnaval Marginal, een gast zonder toekomst, een gast die ik nu nog steeds met plezier in elkaar zou timmeren. Terwijl ik hem eigenlijk dankbaar hoor te zijn. Dubbel. Ik denk dat daar en dan mijn relatie eindigde. Voor mij althans. Voor haar was de relatie reeds lang voorbij. Alleen had ze nooit de moed gehad of het lef gevonden om daar gevolg aan te geven.

We zijn allen slachtoffer én dader, vermoed ik. Ik ben zelf geen heilige maar die nacht voelde ik me net een tikkeltje meer slachtoffer dan dader.

Build me up

Wij mensen, kan je vergelijken met huizen. Elk huis heeft zijn eigen persoonlijkheid. Hun eigen verhaal, haar eigen verdriet en haar eigen dromen.

 





Allen gebouwd uit liefde van twee personen. Opgetrokken uit normen en waarden dat ze hebben meegekregen. Ingericht door hun eigen karakter en ervaringen.

Het is niet enkel de buitenkant dat de weerspiegeling is van hoe het er van binnen uitziet. Vaak worden we afgerekend door verkeerde intercepties.

Zo is mijn huis momenteel verborgen door verwilderde rozenstruiken. Rozenstruiken die in het verleden werden geplant uit liefde. Liefde die de tuin voor het huisje deed opfleuren en waar ook de buitenwereld kon van genieten. De oprit, de weg naar het hart van het huis, werd geplaveid met herinneringen, ligt er de dag van vandaag hobbelig en niet onderhouden bij.

Dan de woning zelf, die staat er vervallen bij. Sporen van een woelige periode zijn heel zichtbaar. Een voordeur die amper opengaat, waaraan je stevig moet trekken. Die schurend over de vloer sleept. Ramen die volledig zijn ingeslagen. Waar de wind te pas en te onpas vrij spel heeft en de warmte die er ooit was veranderde in vochtige kilte. Binnen in het huis zijn de sporen nog meer zichtbaar. De vloer ligt her en der bedekt met scherven van de ingeslagen ramen. Muren die getuige zijn van voorgaande taferelen. Maar stilzwijgend met de tijd meegaan.

Zoals veel vervallen woningen, hoopt deze woning, dat er iemand toch de schoonheid door al dat verval ziet. Er tijd wil investeren om met veel tijd en geduld de woning te renoveren en er terug een thuis van te maken. Waar de liefde de kamers vult met warmte. De oprit plaveit met nieuwe, mooie herinneringen. De tuin onder handen neemt. Waar men daarna tot rust komt en er honderden vlinders mogen wonen.

Laat ieder vervallen huisje een bouwheer/vrouw vinden. Die het met haar/zijn eigen toetsen in de volledige glorie hersteld

Niet getest door de redactie! Maar als het in de Flair staat…

Dit artikel vonden we bij Flair. Het is een wat ouder artikel, uit 2015. Misschien zijn bepaalde dingen reeds voorbij gestreefd en weten jullie betere alternatieven en zijn er ‘sappige’ anekdotes die je met plezier deelt.

Endulge yourselves. ’t is tenslotte bijna Naughty Friday!

Flair: Spannende seksapps voor singles

Als het op de zoektocht naar een bedpartner of inspiratie voor sensuele spelletjes en standjes aankomt, kunnen we allemaal wel een beetje hulp gebruiken. Thank god voor de overvloed aan seksapps die anno 2015 beschikbaar zijn. Downloaden en genieten maar!

Voor de singles:

  • Blendr:

Blendr

Blendr is voor singles die heel openlijk op zoek zijn naar losse seks. Deze app vraagt namelijk toegang tot al je informatie én vrienden op Facebook. Zo word je dan gelinkt aan mensen die in dezelfde postcode wonen en eveneens op zoek zijn naar een avontuurtje. Hoe meer info je over jezelf ingeeft, hoe meer info over anderen aan jou wordt getoond. Voor als je helemaal open en blootwil gaan dus.

Download de app voor Android of iPhone!

  • Pure:

Pure

Pure is de ideale app voor die momenten waarop de nood plots wel héél hoogis. Je stuurt een request uit waarin je aangeeft of je een vrouw of man zoekt en waar je zou willen afspreken, waarop dan enkele mogelijke matches worden voorgesteld. Snel beslissen is de boodschap, want jouw bootycall blijft slechts één uurtje op het overzicht staan. Daarna verdwijnen je foto en taglinevolledig, waardoor je privacy toch wat beschermd blijft.

Download de app voor Android of iPhone!

  • SexyVibes:   

Sexy Vibes

Je raadt het al: met deze gratis app kan je je smartphone als vibratorgebruiken. Om het helemaal kinky te maken, kan de app ook bediend worden vanop een afstand door een speelkameraadje dat je hebt leren kennen op de app. Misschien toch liefst een oude smartphone gebruiken en niet het toestel dat je geregeld in de buurt van je mond houdt. Gewoon een ideetje.

Download de app voor Android! (niet verkrijgbaar voor iPhone)

  • Down:

Down app

Het principe is simpel: get down or get a dateNet als op Tinder is het de bedoeling dat je door mogelijke matches swipet, maar er zijn twee verschillen. Zo zijn de gezichten die op je scherm verschijnen je meestal niet helemaal onbekend, het zijn namelijk je Facebookvrienden of vrienden van Facebookvrienden. Daarnaast swipe je niet naar links en rechts. Op Down sleep je de foto naar boven als je een date wilt en naar beneden als je de persoon in kwestie gewoon eens wil doen. Geen vervelende misverstanden zoals op Tinder dus, we like!

Download de app voor Android of iPhone!

Bron

De redenen waarom we ‘defrienden’ op Facebook

Onderaan vind je het artikel met redenen waarom. Dit zijn ze, met wat eigen aanvullingen.

  1. Opschepperig gedrag
  2. Overdreven romantische posts
  3. Eindeloze updates
  4. Irritante posts
  5. Ongepaste foto’s
  6. Te persoonlijke posts
  7. Jaloers op vakantiekliekjes
  8. Taalfouten
  9. Gewoon, zin om te kuisen. En goed ook 🙂
  10. Ik ken die persoon eigenlijk niet
  11. Ik had ooit een oogje op hem/haar, ’t is over (of ik ben niet langer single)
  12. Achterdocht
  13. Gewoon mijn privacy beter beheren
  14. Kwetsende boodschappen (bvb racisme, seksisme, …)
  15. Andere?

Enkele artikels:

De redenen waarom we ‘defrienden’ op Facebook

Opschepperig gedrag, overdreven romantische posts en eindeloze updates zijn de voornaamste redenen waarom we contacten verwijderen op de sociaalnetwerksite Facebook, dat blijkt uit cijfers van een Britse rondvraag.

Opscheppen is de voornaamste reden waarom we iemand verwijderen uit onze vriendenlijst, 68 procent van de 820 ondervraagde mensen heeft dit al gedaan. 61 procent zegt dat ze gek worden van romantische berichten en publieke liefdesverklaringen op Facebook.

Andere redenen om te ontvrienden zijn te veel updates, irritante posts en ongepaste foto’s. Meer dan een kwart van de gebruikers stoot al op te persoonlijke posts. 11 procent van de leden had ook al iemand verwijderd omdat ze jaloers waren op hun vakanties. Met taalfouten of foute woorden kun je ook virtuele vrienden zo irriteren dat ze je deleten, meer dan de helft heeft ook al iemand gedelete omdat ze die in de echte wereld niet wilden zien.

Een anonieme deelnemer zei: “Facebook is een geweldige manier om in contact te blijven maar sommige mensen kennen hun grenzen niet. Sommigen delen te veel, ik heb al mensen geblokkeerd die te veel intieme informatie over hun seksleven online hadden gezet. En natuurlijk kennen we allemaal iemand die eindeloos doorgaat over hoe geweldig hun partner is en hoe verliefd ze zijn. Waarom zeggen ze dit hun geliefde niet persoonlijk?”

Bron

Ontvrienden: wie vliegt als eerste en hoe reageert ie emotioneel?

Ben jij al eens ontvriend geweest op Facebook en had je geen idee waarom? Dan komt het onderzoek van doctoraatstudent Christopher Sibona waarschijnlijk als geroepen. Hij zocht immers uit welke soort Facebookvrienden we het eerst unfrienden en waarom, en hoe we daar emotioneel op reageren.

Zowel het eerste als het tweede deel van zijn onderzoek is gebaseerd op een enquête via Twitter bij 1.077 personen. En wat bleek? Vrienden uit de middelbare school zijn de eersten die we verwijderen op Facebook. De voornaamste reden hiervoor zijn hun politieke en religieuze overtuigingen.

Met op te groeien, zijn hun meningen immers sterker geworden, en bijgevolg vaak beledigend. Daarnaast escaleren discussies via sociale media veel sneller dan in het gewone leven, en dat lokt ons blijkbaar naar het defriend-knopje. Een andere belangrijke reden om vrienden uit onze middelbare schooltijd van Facebook te gooien zijn eenvoudigweg “oninteressante statusupdates”, aldus Sibona.

Op nummer twee staat het niet verder bepaalde ‘andere’, gevolgd door vrienden van vrienden op plaats drie en collega’s op vier. Belangrijk om te weten bij collega’s is dat niet hun updates op Facebook de doorslag geeft om over te gaan tot de ontvriending, maar wel hun gedrag in het echte leven. Vrienden via gemeenschappelijke interesses (hobby’s) sluiten de top vijf af.

Waarom ontvrienden we?

Hiervoor verwijst Sibona naar een studie die hij eerder voerde in 2010. Deze vier redenen kwamen toen naar voor:

  1. Onbelangrijke updates op regelmatige basis.
  2. Polariserende statusupdates over politiek of religie.
  3. Ongepaste posts die seksistisch of racistisch zijn. En verrassing, verrassing…
  4. Saaie updates over het dagelijkse leven, zoals over kinderen, eten, echtgenoten,….
In tegenstelling tot wat we zouden verwachten, defrienden we bovendien eerder personen met wie we ooit een hechte vriendschap hadden dan kennissen.

Emoties bij defriending

In het tweede deel van zijn onderzoek, ondervroeg Sibona zijn 1.077 medewerkers over hoe zij zich voelden wanneer ze ongewild een Facebookvriend armer waren geworden. Daaruit kwamen deze emotionele reacties naar voor:

  • Ik was verrast.
  • Ik zat ermee in.
  • Ik kon erom lachen.
  • Het maakte mij droevig.
De manier waarop we reageren hangt natuurlijk af van hoe sterk of zwak onze band met die personen in het echte leven is. “Wanneer je beste vriend je unfriendt, zal dat je harder raken en zal je droeviger zijn”, legt Sibona uit. “Hoe close we zijn met iemand, heeft dan ook het meeste invloed op onze emoties.”

Daarnaast speelt ook de manier waarop we zelf onze vriendenlijst controleren, een rol. Met andere woorden: iemand die daar obsessief mee bezig is, zal sterkere emoties ervaren.

Gevolgen in echte leven

Mensen mogen dan wel denken dat sociale media “gewoon voor de fun” zijn, “wat daar gebeurt, kan wel degelijk gevolgen hebben in het echte leven”, beweert Sibona. Veertig procent van de ondervraagde mensen gaf immers toe dat ze de personen die hun hebben ontvriend op Facebook, zouden negeren in het echte leven. 50 procent zou dat niet doen, en de overige 10 procent moest het antwoord schuldig blijven. Wel opvallend: vrouwen zijn eerder geneigd om contact te vermijden in real life dan mannen.

De manier waarop we reageren in het echte leven, en iemand die ons heeft ontvriend al dan niet zullen negeren, hangt volgens Sibona af van de volgende 6 factoren:

  • Hebben de personen er samen over gepraat nadat het was gebeurd?
  • Hoe emotioneel was de reactie op de ontvriending?
  • Denkt de ontvriende persoon dat de actie te maken heeft met zijn offline gedrag?
  • Hoe groot is de geografische afstand tussen de twee personen?
  • Is de beschadigde relatie besproken vooraleer de ontvriending plaatsvond?
  • Hoe hoog schatte de persoon hun relatie in voor de ontvriending?

Bron

Seksuoloog Wim Slabbinck: “Masturberen kan je dag mooier maken, ook als je met een burn-out zit” (Nina – HLN)

Dat Eva Daeleman met een burn-out gekampt heeft, is al een tijdje geweten. Nu schrijft de blondine in haar nieuwste boek dat ze de opdracht kreeg van haar healer om elke dag te masturberen. Wablieft? Hebt u zich net als ik verslikt in een kopje koffie? Nergens voor nodig, zegt seksuoloog Wim Slabbinck. “Ik begrijp volledig waar dit advies vandaan komt.”

‘Omdat het kan’, het nieuwste boek van Eva Daeleman, ligt in de rekken. En er is één passage die op veel reactie kan rekenen: die waarin de voormalige radiopresentatrice openhartig neerpent dat ze pas op haar 25e haar eerste orgasme kreeg. En dat na een aansporing van haar osteopaat en chiropractor.
“Midden in mijn burn-out bezocht ik een healer”, schrijft de yogi. “Hij gaf me de opdracht om dagelijks te masturberen. Hij zei dat ook gewoon koeltjes en ik wist niet waar ik het had.” En eerlijk gezegd: dat advies laat in eerste instantie ook onze oren flapperen, al is dat nergens voor nodig, beweert Wim Slabbinck.

Zelfvertrouwen

“Eerst en vooral: dit advies werkt niet voor iedereen, omdat sommigen er simpelweg niet voor openstaan. Maar zelfbevrediging kan wél zeer zinvol zijn. Het is niet alleen goed voor je hart, je immuunsysteem en een betere nachtrust, het is ook een goede stress reliever. Jezelf strelen is een soort fysieke activiteit en mentale oefening waarbij je even alle zorgen loslaat. Het geeft je een goed gevoel, iets wat je dag mooier kan maken, ook als je met een burn-out zit. Bovendien hebben mensen die geregeld vrijen of masturberen de uren na het orgasme ook vaak minder stress, dus dat betekent dat je de rest van de dag ook beter doorstaat”, legt hij uit.

Maar het liefhebben van jezelf is ook méér dan simpelweg een solo-verwennerijmoment. “Eigenlijk zeg je tegen jezelf dat je mag genieten van jezelf, dat je het leuk mag vinden. Een belangrijk component om je zelfvertrouwen op te bouwen.”

Taboe

“Na een paar weken dagelijks trainen kwam ik tot een hoogtepunt, een aanval van seksuele energie die alle dammen leek te verpulveren”, zo gaat Eva verder in haar boek. 25 is ze op dat moment. Volgens Slabbinck is ze bijlange na niet de enige vrouw die ‘pas’ op die leeftijd haar eerste climax beleeft, maar hij waarschuwt dat we de cijfers niet mogen overschatten.

“Uit een studie die ik heb uitgevoerd met Charlie Magazine blijkt dat 9 op de 10 vrouwen al een orgasme heeft gehad. Maar 7 op de 10 praat daar niet over”, kaart de seksuoloog aan. Hij verwijst ook naar Sexpert, een onderzoek uit 2013 en de grootste studie naar de seksuele gezondheid van Vlaanderen. “In dat onderzoek heeft 96,8% van de mannen tussen 14 en 17 jaar tijdens de laatste zes maanden gemasturbeerd, bij de vrouwen in die leeftijdscategorie is dat 80%. Hoe ouder de vrouwen zijn, hoe minder ze zich bezighouden met dat handenwerk. Dat toont aan dat dames bezig zijn aan een inhaalbeweging, maar die is vooral gericht op ‘het doen’ en niet op erover praten.” Een echte seksuele emancipatie kan dan ook pas plaatsvinden als vrouwen daar ook over durven babbelen met hun vriendinnen.

In dat opzicht is Slabbinck dan ook blij dat Eva dit thema aankaart. “Masturbatie is goed. Vrouwen moeten meer dan ooit hun eigen genot als uitgangspunt nemen. Met zichzelf én met hun partner. Eva vermeldt ook dat het ontdekken van je eigen lichaam helpt bij het vrijen met een ander, en daar heeft ze gelijk in. Er zijn gewoon dingen die je best op je eentje leert. Denk aan fietsen: de eerste keer vertrek je ook niet met iemand achterop. Soloseks is dan ook de ideale leerschool om je eigen lijf te leren kennen en te beseffen dat je kunt en mag genieten van je eigen lichaam.”

Bron

Aansluitend en ook interessant om te weten:

1. Masturbatie kan humeur verbeteren:

Er zijn heel wat studies verschenen rond masturbatie, zowel bij mannen als bij vrouwen. Vroeger werd masturbatie bij vrouwen zedig verzwegen, bij mannen werd het ten strengste verboden door de katholieke kerk. In de bijbel werd namelijk verwezen naar de ziekte van Onan, zijnde de hand aan zichzelf slaan. Maar modern wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat masturbatie zeker niet ongezond is… Lees meer

2. Mythes over masturbatie en andere (juist of fout?):

Lees hier de mythes over masturbatie en raad het antwoord. Ga nadien naar het artikel en check je antwoorden – haal jij het maximum aan juiste antwoorden?

  1. Van masturberen word je blind/doof/impotent en krijg je haar op je handpalmen
  2. Mannen kunnen hun penis breken

  3. De penis van een man kan krom groeien door te veel te masturberen

  4. Te veel masturberen is slecht voor je gezondheid

  5. Masturberen is voor alle leeftijden

  6. Mannen masturberen veel meer dan vrouwen

  7. Het is normaal dat je na het masturberen het gevoel hebt dat je naar het toilet moet

Check hier je antwoorden…

3. Andere interessante (Engelstalige) mythes die allen onjuist zijn, hier zijn de juiste feiten:

  • Masturbation does not cause acne.
  • Masturbation will not cause your penis to shrink.
  • Masturbation will not make you go insane.
  • Masturbation does not cause cancer.
  • Masturbation will not make you sterile.
  • Masturbation will not turn you into a pervert.
  • Masturbation will not give you an STD (SOA).
  • Masturbation is not self-abuse.
  • Masturbation is not a steppingstone to the homosexual lifestyle.
  • Masturbation is not unnatural.
  • Masturbation will not hinder your social and emotional development
  • Masturbation is not infidelity

Het volledige artikel lezen?

Tweeverdieners boven!!

Er gaat geen dag voorbij zonder pamfletten in de bus, geen item op de radio dat niet politiek getint is, de voortuintjes worden weer vakkundig opgefleurd met gigantische panelen waar de meest vriendelijke tronies op prijken. Is plakken een echt beroep of vrijwilligerswerk want als dat betalend is, moeten de plakploegen nu wel heel goed boeren. Hoogseizoen, zeg ik u!





En dan de beloften, de meewarige politici die spreken vanuit mijn hart, vanuit jouw hart, die weten wat er op onze lever ligt, die de klok rond met onze belangen bezig zijn, vanuit de goedheid van hun hart, zonder ook maar enige bijbedoelingen. Ze komen langs, ze bellen aan, je ziet ze op recepties, ze lachen, je betrapt ze nooit op gevloek, altijd en immer vriendelijk. Ze verdienen een standbeeld!

En nu even serieus, waar blijven die partijen die zich inzetten voor alleenstaanden en/of éénverdieners. Is zowat iedere minderheidsgroep (noemt hij ons nu een minderheidsgroep) vertegenwoordigd in de politieke beloften, behalve de éénverdieners of zie ik dat nu mis?

Hey, heb je eigenlijk een punt te maken? Ja hoor maar wacht even aub. Ik was daarnet even op zoek naar een link tussen politiek en alleenstaanden en/of éénverdieners, gewoon om zowat in de geest van de tijd iets te kunnen posten in onze groep op Facebook, iets wat onze duizenden leden stof zou kunnen geven tot eerlijke doch beschaafde discussies, ontkenning, hoongelach, wat grappige en geanimeerde gifs, kortom iets waar onze leden wat tijd mee kunnen doden.

Als ik dan iets zoek om te posten in onze groep, laat ik meestal het woord van de dag binnensijpelen en ga ik daarmee aan de slag, samen met mijn allerbeste vriend Google. Dan slaan we samen aan het zoeken. De zoekterm vandaag was behoorlijk eenvoudig, “politiek en alleenstaanden”. Zoektochten duren bij Google nooit echt lang, daar maakten ze aldaar een erezaak en bijgevolg een miljoenenbusiness van. Als je het zelf ook even doet, een tip: In de resultaten van deze zoektocht kijk je beter niet altijd naar de datum van de vele artikels die je vindt, want die verklappen je iets dat wij allicht al langer weten, namelijk dat tweeverdieners belangrijker zijn dan éénverdieners in deze maatschappij en dat dit al een heel lange tijd zo is (om niet te zeggen dat het altijd zo was), zij de hoekstenen van onze maatschappij, tweeverdieners. Wij, de alleenstaanden, wij zijn éénverdieners. Jip, jij daar. Ik ook. Eénverdiener, onbelangrijk.
U hoort het goed. O-N-B-E-L-A-N-G-R-I-J-K!

Nu klink ik vandaag wel heel weinig genuanceerd en dan houd ik mijn mening beter voor mezelf maar onderstaande artikels wou ik toch nog even met jullie delen. Dan weet u wat zeggen als politici u staande houden op een receptie of op de parking van een grootwarenhuis…

Politiek blijft blind voor groeiende groep singles

Een op de drie Belgische huishoudens bestaat uit één persoon. Toch houdt de politiek nauwelijks rekening met deze groeiende bevolkingsgroep. Is het na de gezinspartij tijd voor een ‘alleenstaandenpartij’? Het gezin is niet langer de hoeksteen van de samenleving…….

‘Gezinsbeleid is voor de politiek de grootste uitdaging van de komende decennia’

Tegen 2060 zal meer dan de helft van de gezinnen een alleenstaande ouder zijn. Een meer gelijke fiscale behandeling voor eenoudergezinnen ten opzichte van tweeverdieners dringt zich dan ook op, vindt Helena Verhamme….

Oja, dit is een fenomeen dat zich niet enkel stelt bij ons. Ook onze noorderburen hebben er last van blijkbaar. Reden genoeg om weer een nieuwe politieke belofte op de pamfletjes te zetten, me dunkt. Of een nieuwe partij op te richten die zich enkel met ons bezig houdt (zijn we daar interessant genoeg voor, veelzijdige genoeg voor, is er genoeg electoraal kanonnenvlees te rapen bij ons?). Nuja, mijn oppervlakkige scepsis zou toch mijn onderliggend wantrouwen blijven voeden, zelfs al richtte men zijn pijlen op ons…

Ondertussen loste men in Nederland ook dit artikel: De ongelijkheid tussen een- en tweeverdieners groeit

Het inkomensverschil tussen huishoudens met één inkomen en tweeverdieners is tussen 2006 en 2016 fors gegroeid. Het inkomen van de ‘eenverdieners’ is gedaald, terwijl dat van tweeverdieners juist gestegen is. Dat blijkt uit cijfers die het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) deze woensdag publiceert.

Het onderzoek gaat niet over alleenstaanden, maar puur over het verschil tussen partners met één of twee inkomens.

Tussen 2011 en 2016 steeg het gemiddelde besteedbaar inkomen (na betaling van belasting en premies) van tweeverdieners met 5 procent. Bij eenverdieners daalde dat juist, met bijna 1 procent. Ook in de vijf jaren daarvoor, tussen 2006 en 2011 gingen tweeverdieners erop vooruit, met 1,5 procent, en eenverdieners erop achteruit, met 2 procent…..