Zes types heteroseksuele mensen die toch in bed kruipen met iemand van hetzelfde geslacht




Liesbeth De Corte 14 mei 2018 11u09 Bron: Tonic Vice

Ken je het woordje bi-schierig? Dat wil zeggen dat heteroseksuele mensen toch nieuwsgierig zijn naar een seksueel avontuurtje met iemand van hetzelfde geslacht. Dat beweren Amerikaanse wetenschappers, die tegelijkertijd zes verschillende types onderscheiden.

Arielle Kuperberg en haar onderzoeksteam trommelden meer dan 24.000 studenten van 22 verschillende colleges en universiteiten op. Een groot deel van hen had recent nog een one night stand achter de rug. Opvallend: van alle mannen die met een andere kerel in bed waren gekropen, beschouwt een op acht zich als heteroseksueel. Bij vrouwen is dat een op vier. Via een analyse van de karaktertrekken konden de wetenschappers al die bi-schierige mensen in zes groepen onderverdelen.

De eerste en grootste groep zijn de studenten die simpelweg op zoek zijn naar ‘iets anders’. Zij hebben echt genoten van het avontuurtje en zien stiekem een relatie met de bedpartner wel zitten. De kans is groot dat het niet de eerste keer was dat ze seks hadden met iemand van hetzelfde geslacht en waren tijdens de daad ook niet dronken. Waarschijnlijk zijn deze mensen gewoon nog niet uit de kast gekomen als bi.

Groep twee was simpelweg dronken en nieuwsgierig. Ze vonden het gerampetamp best leuk, maar niet mindblowing. Het zijn eigenlijk gewoon vrije vogels die te diep in het glaasje gekeken hebben en willen experimenteren. Een relatie zit er voor hen niet in.

In tegenstelling tot de vorige twee types, hebben deze mensen niet écht genoten van hun vrijpartij, al is vrijpartij een groot woord. Zij hebben hun seksuele ontdekkingstocht beperkt tot zoenen, knuffelen en ‘voelen’. Of zoals ze in Hollywoodfilms zouden zeggen: ze zijn niet verder geraakt dan second base.

Groep vier bestaat uit mensen – vooral vrouwen – die wat aandacht willen. Ook bij hen blijft het beperkt tot zoenen, en meestal doen ze het ook voor de verbaasde snoet van andere mensen. De reden? Ze doen het meestal om iemand anders jaloers of net opgewonden te maken.

De mensen uit de vijfde groep lijken sterk op die uit de eerste. Ze hebben echt genoten van het avontuurtje en dromen van een verdere romance, maar die biseksualiteit strookt niet met hun geloof.

Last but not least: de meest conservatieve groep van allemaal. Dit zijn meestal mannen die hun seksuele geaardheid baseren op hun religie en traditionele ideeën. Ze geloven dan ook dat homoseksualiteit ‘verkeerd’ is. In tegenstelling tot mensen uit de vorige groep, willen ze dan ook geen relatie met hun one night stand.

 

https://www.hln.be/nina/zes-types-heteroseksuele-mensen-die-toch-in-bed-kruipen-met-iemand-van-hetzelfde-geslacht~a48656ba/

Liefdesverdriet




We hebben er allemaal wel eens mee te maken of het nu na een relatie is of een onbeantwoorde liefde( al is dat laatste soms gewoon een bittere ontgoocheling).

Gisteren had ik eentje van 19jaar, die zijn traantjes liet vloeien en lag te snikken in mijn armen … en mijn eigen hart brak mee. Ik herkende zijn gevoel van pijn, de steek in zijn hart , de machteloosheid omdat de ander niet meer verder wil… Hoe hij kost wat koste haar stem nog wilde horen en de hoop haar nog op andere gedachten te brengen.

Heel mooi hoe hij haar nog een bos bloemen is gaan brengen om haar te bedanken voor de fijne tijd samen maar anderzijds ook hoopvol, dat de pijn in zijn ogen haar nog ging doen bezwijken.
De lijst van vragen over zichzelf werd eindeloos… “Waarom ben ik niet goed genoeg? Ben ik zo fout bezig? Waarom geeft ze me geen kansen meer? Ik weet dat ik niet perfect ben maar ik wil rekening houden met haar.”
Ik kon alleen zijn luisterend oor zijn, de schouder om op te huilen en de armen om in te schuilen.

Liefdesverdriet… Als puber had ik zelf nooit veel last van liefdesverdriet. Ik was het vaak die het al snel moe was of me ging ergeren aan mijn vriendje. Maar…. 2jaar heb ik gehuild om ‘mijn ware liefde’ , man ik heb afgezien, 2 jaar van stille hoop omdat hij ook lieve berichtjes bleef sturen, 2jaar om los te komen van iemand die bleef aan me trekken maar uiteindelijk nooit de stap ging zetten. Na 3 pogingen om alle contact te verbreken is het me eindelijk gelukt.
Veel liefdesverdriet heb ik gelukkig niet gehad maar die ene keer was het wel verschrikkelijk hard…

Hoe gaan jullie om met dit verdriet? En hoe goed gaan jullie om met het loslaten?
Loslaten is ook een vorm van graag zien… Al is dit een heel lastige vorm en soms een proces van lange adem met vallen en opstaan.
Nog mensen die er zoals ik 2 jaar overdoen?

To all the single Ladies, to all the single ladies…




Als single lady in een geëmancipeerde wereld #Yeah right

Vaak zitten we als vrouw met de handen in het haar als we zware klusjes moeten doen en stielmannen kosten al snel handen vol geld…

Ik mag dan nog niet klagen. Ik ken wel de basis van vele zaken en kan wel zelf mijn lampen ophangen en aansluiten, kranen vervangen, behangen, schilderen, kasten opzetten en dergelijke…

Zo kreeg ik enkele maanden geleden een klacht van de buren voor vocht. Drie mannen kwamen ter plaatse van de expertise… “Madam uw silicone is helemaal kapot geen twijfel mogelijk dit is de oorzaak!”. Mijn silicone was inderdaad niet zo intact meer, maar om zoveel vocht te veroorzaken… Ik had mijn twijfels, nu ja zij zijn ten slotte de experten.
Ik dus op zaterdag om een bus silicone en dit in orde gebracht. Na 6 maanden krijg ik de 3 lieve heren opnieuw over de vloer want de buren nog steeds veel last van vocht. Hun muur schijnt kletsnat te staan. Als we in mijn badkamer staan vragen ze “wanneer heb je dit laten herstellen?”.Ik deel hen mee dat ik dit enkele dagen erna herstelde…
‘Jij, mevrouw? Heb jij dit zelf gedaan?’. Ik trots: ‘ja zelf gedaan’.
‘Mevrouw daarvoor had je toch wel beter een vent in huis gehaald! Dit is het slechtste wat ik ooit zag en het staat helemaal open en daarbij silicone koop je niet bij gamma, brico of hubo. Schaf dan op zijn minst kwaliteit aan!!!’. 😱😱😱
De arrogantie droop van zijn gezicht…
Daar stond ik dan…
Ik belde direct mijn sanitair die net in de buurt was en er binnen de 10min stond. Hij wist me gerust te stellen dat dit best ok was gedaan en dit wel dicht was… Hij vermoedde eerder lek aan afvoer of aanvoer maar zei dat het dan muf moest ruiken bij mij wat niet het geval was 🤔
Mijn stiefbroer kwam enkele dagen later en ook hij wist te vertellen dat dit niet de oorzaak kon zijn en mijn silicone wel correct afdichte. Hij merkte als dakwerker wel op dat alle voegsel uut de muur van de buren was verdwenen. Hij brak vorig weekend de wand open van mijn bad… alles droog onder mijn bad!!!!!
De buren kregen ondertussen onterecht 1700€ uitbetaald en ik als alleenstaande vrouw een portie arrogantie en denegrerende blikken.
Mijn verzekeraar kwam net langs… schaamde zich dood. Het geld kregen de buren dus mooi cadeau want het vocht komt wel degelijk van hun eigen gevel 😏 en de verzekering kan dit geld niet terug vorderen.
Ik moet het stellen met een ‘tja, jij hebt geen schade’ … euhhhh ja toch wel de wand van mijn bad en ik wil een ‘emotionele rechtzetting!’…

We zijn eens benieuwd…
Wat is jullie ervaring in onze zo geëmancipeerde samenleving?

Eén kaartje




Ex-schoonfamilie en vooral het ontbreken van een eigen familie. Dat is iets wat na een scheiding soms pijnlijk duidelijk wordt. Vroeger, tijdens het huwelijk waren er feesten. Niet dat dit voor mij zo belangrijk was voor mezelf, maar kindjes denken daar anders over. En zelfs als de feesten niet zo belangrijk voor ze waren, de kaartjes die ze ontvingen was het misschien wel. Stel dat ze ooit trouwen dan weet ik dat de verhouding in familie 2 tegenover 12 ofzo zal zijn op het feest.

Maar ook nu valt dat verschil in aantal familieleden enorm op. Na de scheiding waren er plots twee huizen. Bij de mama en haar grote familie staat de kast vol kaartjes bij elke verjaardag en elk feest. 5 keer eitjes gaan rapen rond pasen, de sint die op 5 verschillende plaatsen komt, … En tijdens een weekje op kamp met de scouts is het 5 kaartjes van hen tegenover ééntje van mij. Bij mij staat er bij verjaardagen en feestjes slechts één kaartje, het kaartje dat ik mijn kindje gaf. Zij het met veel liefde, maar het is wel maar één kaartje. De sint komt hier maar één keer net zoals de paashaas. Gelukkig slaan ze mijn huisje niet over.

Nu gelukkig zijn kaartjes niet alles. En familie kun je vervangen door vrienden. Echte vrienden zorgen ook voor warmte en steun. Die warmte mocht ik gisteren ervaren en ik merkte ze deze ochtend nog steeds aan de lach van mijn kindjes. Soms is het leven meer dan één kaartje …

Happy Single




Waarom kan mijn omgeving niet begrijpen dat een leven als single ook een gelukkig leven kan zijn?
Niet iedereen heeft direct nood aan een nieuwe partner en sommige mensen bouwen hun leven zo uit dat er plots weinig ruimte over is voor een partner…

Yesssss vrijdagavond … Nog eens met de vriendinnen op stap, maar hoelang gaat het nu weer duren eer er een spervuur van vragen op me afkomt?
Na de chinchin op onze volgende reis begon het al… “En vertel eens hoe zit het in de liefde? Nog niemand gevonden die je onderuit haalt? We gaan wij eens ene zoeken voor jou…” Toen kwam ergens wel het grappige deel van ‘hij mag niet te ver wonen, hij moet je nog af en toe met ons op stap laten gaan en onze weekendjes en op reis laten gaan met ons, hij moet ook tegen een stevig feestje kunnen en nen leutemaker hé’…
Anders niet veel eisen hoor 😅

Kom je op familiefeest dan begint het opnieuw. Mijn neef, die heeft in zijn gsm zeker wel de vent van mijn leven staan en elke vriend die single is duwt hij onder mijn neus en ondertussen… “Alé, hoe kan dat nu eigenlijk, dat jij nog altijd single bent? Ge zijt gij nu toch ook niet lelijk om te zeggen en ge gaat me nu toch niet zeggen dat je geen keure hebt?” “Euhhh … dank je kozentje, heb je ook graag”.

En mijn ma zegt het nog anders “Straks ben je oud en lelijk en wil niemand je nog en zit je daar eenzaam op je oude dag”.
Tja liever alleen op mijn oude dag dan eenzaam met twee, denk ik dan.

Nog mensen die het als een ergernis ervaren en het willen uitschreeuwen dat het leven als single best OK is??!!

Kids… ’t klokje tikt voor iedereen…




Ik ben 37 jaar (oké oké binnen 2 weken 38, maar nu dus nog 37) en ik heb 2 kinderen. Mijn kinderwens is vervuld. Niet alleen dat…ik heb echt het gevoel dat de tijd van baby’s gepasseerd is bij mij. Die trein heeft het station verlaten.
Maar ik merk wel dat heel veel mannen (en wellicht ook veel vrouwen) op deze leeftijd nog geen kinderen hebben, maar er nog wel graag willen. En dus zijn die potentiële of potentie volle mannen geen match voor mij 

Mensen nemen steeds meer op latere leeftijd kinderen. Hoe komt dat toch? Waren ze voordien bezig met hun carrière en is het moederhart of vaderhart pas laat beginnen kloppen? Of hadden ze geen juiste partner of andere problemen? Denken ze na over ‘later’?

Soms kiezen vrouwen die al lang single zijn er bewust voor om alleenstaande moeder te worden en te werken via een donor. Waarom ook niet? Als je zeker bent dat je een kindje wil…dan gaat dat.

 

Enkele jaren geleden heb ik overwogen om een kindje te adopteren. Financieel konden we dat en ik had het gevoel iets te moeten doen om een kind een thuis te geven. Mijn ex man dacht echter nooit dat kind even graag te kunnen zien als zijn eigen bloed. Bovendien was de wachttijd 8 jaar, wat ik dan weer een veel te lange procedure vond.

Gezien het standpunt van mijn ex man stel ik mij de vraag: wie heeft er ervaring met kinderen van een andere partner graag te zien? Zou je een man of vrouw met kinderen nemen als je er zelf geen hebt? Zou je een alleenstaande ouder worden indien je kinderwens groot is…En zou je ooit denk je, je laten overtuigen door een nieuwe partner om toch nog samen een liefdeskindje te maken?

 

 

Hoe kan ik het kaf van het koren scheiden?




Een mooie vraag die ik deze week kreeg van iemand die pas terug single is. Ze had me wat geobserveerd die avond en was wat onder de indruk van hoe ik reageerde op de aandacht van mannen met een gezonde natuurlijke flow van afstand-nabijheid.

Ondertussen ben ik zelf bijna 2jaar single en ik heb er inderdaad wel wat mijn draai in gevonden. In het begin was ik totaal niet klaar voor een nieuwe relatie en hield ik hoe dan ook subtiel de boot af. Ik heb altijd al veel aandacht gehad en hierdoor toch altijd al een gezonde buffer gehad maar nu was ik plots na 17jaar terug een vrije frêle vlinder in een heel ander tijdperk en levensfase. Ik had ook tijd nodig voor mezelf en misschien is dit wel mijn leerschool en redding hierin geweest om ook als vrouw van 40 niet in te gaan op de sneaky avances van mannen met enkel het doel je tussen de lakens te krijgen. Want geef toe we genieten toch allemaal wel van de aandacht die we krijgen en soms zou ons hart toch eens een sprongetje maken, al heb ik dan een hoofd die op fullspeed schreeuwt ‘watch out baby!!!!’. Massaal waren de lieve berichtjes en de charmeurs buiten de deur van ‘happy single’ tot ‘loyal family man’ en jaja zelfs in alle leeftijden van prille 20’er tot mannen halfweg de 50…
Single @ 40 is magic but full of poison!!!

Hoe je het ook draait of keert, velen hadden maar één doel… SEKS!!!

Zelf kan ik geen pasklaar antwoord bieden. Ik vind het zelf nog altijd iets heel moeilijks. Ik ben zelf iemand die veel tijd nodig heeft en niet snel met iemand tussen de lakens duikt. Mannen die daarop uit zijn moeten toch wel enkele maanden geduld met me kunnen opbrengen. Dit zorgt al voor een mooie afvallingskoers bij de zoektocht naar de code om mijn slotje te openen.

Ik leef vanuit mijn hart en gevoel maar als het om de liefde gaat ben ik heel rationeel en doordacht. Ik laat mensen maar geleidelijk aan toe en ben dan nog heel behoedzaam en alert. Is dit een goeie manier om het kaf van het koren te scheiden of blaas ik hiermee zo hard dat er zelfs geen koren meer te bespeuren is?

En wat als je wat spontaner in het leven staat en wat minder geremd bent?
Hoe merk je dan als iemand echt interesse heeft?

Rollen spelen en domineren




pexels-photo-630496

Die ene keer toen hij de liefde met haar bedreef terwijl hij haarfijn beschreef hoe hij dat knappe meisje, dat ze samen eerder op straat zagen, aanraakte en verleidde. Ze was jaloers en opgewonden tegelijkertijd.

Hij had haar vastgebonden en geblinddoekt. Hij had pluimpjes uit de knutseldoos van de kids gehaald om zo haar lichaam af te tasten.

Hij wou eens voelen hoeveel pijn hij aankon, komende van haar. Even later zat hij op handen en voeten. Hij kreeg zweepslagen van zijn eigen leren riem die ze dubbelgevouwen in haar handen had. Hij heeft toen een week niet kunnen zitten.

pexels-photo-415314

Hij greep haar bij haar keel en neep die toe. Hij schold haar uit, sloeg haar in haar gezicht en spuwde. Ze moest doen wat hij vroeg en hij trok aan haar haar.

Die ene keer toen ze hem vast heeft gebonden en alles met hem mocht doen. Ze heeft hem toen geschminkt als een meisje. Haar meisje. Hij wou dat zij hem domineerde. Zij wou hem vernederen en pijn doen.

Ikzelf heb altijd graag geëxperimenteerd, ook tussen de lakens. Ik kan openlijk over seks en fantasieën praten met mijn partner. Maar ik laat hem meestal het voortouw nemen hierin. Ik vind het belangrijk dat ook zijn fantasieën besproken kunnen worden. Uiteraard heb ik ook grenzen. In een relatie ga ik mijn man bijvoorbeeld niet delen met een ander. Ook wissel ik graag af in dat spel: trekken en duwen. Domineren en laten domineren. Altijd het ene of altijd het andere zou ik op de duur heel eentonig gaan vinden.

Zonder in detail te moeten gaan wat je fetish eigenlijk is: Hoe open zijn jullie met een partner over wat je tussen de lakens wil? Durf je aan hem/haar eerlijk toe te geven wat je fetish/fantasie is? Experimenteer je graag of is dat iets waar je minder belang aan hecht?

pexels-photo-413792

Energie binnen een relatie




Iedereen kent het wel, die perfecte relatie. Elkaar leren kennen op school en dan stelselmatig uitgroeien tot een sterk koppel. In het begin van de relatie is alle energie voor elkaar. Dat is dan ook simpel, de ouders koken, er is geen werk, er zijn geen kinderen. Later komen die zaken wel en kunnen routines dit perfect opvangen. Eén huishouden, één mama, één papa, één eenheid. De perfecte dosering van de aanwezige energie tussen de partners, waarbij elkaar aanvullen bijna belangrijker is dan elkaar helpen.

En dan heb je ook dat ander soort relaties. Nieuw-samengestelde gezinnen. Als beiden vrijgezel zijn, is de energie 100% voor zichzelf, te verdelen over eigen werk, eigen huis en eigen kindjes als die er al zijn. Maar eens je iemand leert kennen is het zo simpel niet meer. Die kindjes van de partner, hoe graag je ze ook hebt, vragen ook energie. Die verbouwing van de partner. Die twee huishoudens. Die extra kilometers op de baan. Die spanningen op het werk van de ander. … Maar wat als één van beiden die energie niet meer heeft en verder doet op reserves. Langzaam voel je dan de energie wegglippen wat eerst resulteert in minder dingen samen doen, later in prikkelbaarheid en emotionele reacties. De liefde die blijft, die liefde is onvoorwaardelijk, maar iets begint te knagen. Trots van de één staat in de weg om de ander om hulp te vragen. Fierheid zorgt er op zijn beurt weer voor dat er energie blijft geven worden, ook al is die energie niet langer aanwezig. Dingen die lief bedoeld zijn, krijgen plots een wat wrange nasmaak. Wat leuk was, wordt plots een last. Daar tegenover staat dan een partner. Een partner met een overschot aan energie, maar niet weet hoe hij ze kwijt moet raken. Zelf dingen inplannen en smeken om te mogen helpen – maar daar is die trots van de ander dan weer – zijn de weinige opties.

Was het soms niet simpeler om elkaar gewoon proberen aan te vullen en wat de ander doet niet perse als hulp te zien, maar als hoe het er aan toe gaat in een relatie? Energie is eindig en soms is het gewoon leuker om samen moe te zijn.

Mine, yours , ours #KIDS!!!!




En plots blijk ik plusouder te zijn…

Je leert een fantastische partner kennen maar ook die heeft een energiek pakketje mee van kleine of grote kids. Kids die hun plekje opeisen in de nieuwe relatie en die een deel van de energie en tijd van de partner vragen. Sommige zijn enkel aanwezig om de 2 weken in het weekend, de andere kinderen zijn er altijd of er is een flexibele regeling.
Hoe je het draait of keert een grote puzzele en zoeken naar een gezond evenwicht.

Je hebt zelf al dan niet eigen kinderen of misschien nog een onvervulde kinderwens. Wie zelf kinderen heeft , heeft ook een opvoedingskader met waarden en normen. De ene ouder is streng de ander wat minder.

Het is een situatie die vaak voor wrevel zorgt. Het verschil in opvoedingspatronen, een partner die jouw kind wijst op zijn negatief gedrag of een uitgesproken mening heeft over jouw aanpak. Of omgekeerd jij die je bedenkingen hebt bij de opvoeding of aanpak van de ander.

Ik weet voor mezelf dat ik de klik met mijn kinderen en nieuwe partner heel belangrijk vind en het liefst iemand met kinderen in mijn leven heb, die begrijpt waarom ik bepaalde beslissingen neem.

Mensen die hier reeds ervaring mee hebben? Hoe gaan jullie hiermee om? Kan je verdragen dat een ander jouw kind aanspreekt op gedrag? Zou je jouw vervulde kinderwens nog bijstellen om je nieuwe partner tevreden te stellen?

nutsy.jpg