Zoveel tijd brengen we dagelijks al roddelend door

763 (5).jpg

Ah, roddelen: een activiteit die zo universeel is dat er magazines, websites, televisieseries en volledige carrières aan gewijd werden. Roddelen is menselijk. Het maakt niet uit hoe onbaatzuchtig je bent, je hebt sowieso al eens geroddeld over een beroemdheid of iemand die je kent. Een groep onderzoekers nam onder de loep hoe belangrijk roddelen nu juist is in het dagelijks leven en wie meer geneigd is om het te doen.

Wat blijkt? Gemiddeld brengen we zo’n 52 minuten per dag al roddelend door. Het onderzoek werd gepubliceerd in de Social Psychological and Personality Science en bestudeerde data van vijf andere studies waaraan 467 proefpersonen deelnamen. De mensen die deelnamen aan het onderzoek droegen een gadget rond hun nek dat al hun conversaties opnam en dat twee tot vijf dagen lang. Daarnaast vulden ze ook vragenlijsten in over zichzelf. De opgenomen gesprekken werden bestudeerd en dan werd uitgemaakt over wat voor geroddel het juist ging: was het positief, negatief of neutraal? Wie was het onderwerp (bekend persoon of kennis)? Wat was het onderwerp (sociaal onderwerp of voorkomen)?

Roddelaars worden in hokjes geplaatst, ze worden vaak gezien als: immoreel, laagopgeleid, vrouwelijk en van een lagere sociale klasse. Maar het stereotype dat vooral vrouwen roddelen wordt door de studie weerlegd. Zowel mannen als vrouwen doen het evenveel én vrouwen gaan daarnaast vaker neutraal kletsen. Amper 15% van alle beluisterde gesprekken was negatief of met een oordeel volgens de onderzoekers.

Oudere onderzoeken toonden al aan dat roddelen een positief effect kan hebben. Het kan ervoor zorgen dat je een band krijgt met de persoon waarmee je het doet. Maar liefst 65 procent van ons dagelijks taalgebruik valt onder roddelen, beweert de bekende antropoloog Robin Dunbar.

Volgens Dunbar heeft het zelfs een belangrijke rol gespeeld bij de menselijke evolutie. Mensen zijn door de eeuwen heen in steeds grotere groepen gaan leven. Roddelen is dan de uitgelezen manier om te weten wat er speelt in de levens van anderen. Meer zelfs: zo konden onze voorouders in de gaten houden wie de deugnieten en de delinquenten waren. Door over andere mensen te praten, was iedereen ook op de hoogte van de groepsnormen. Kortom, zonder alle geruchten zou het veel moeilijker geweest zijn om sociale relaties te smeden in grote groepen.

Roddelen is leren

Psycholoog Roy Baumeister geeft zijn collega gelijk. Hij verklaart ook waarom we het zo ontzettend moeilijk vinden om niet kwaad te spreken over anderen. Anekdotes doorvertellen over misstappen of fails van mensen is veel leerrijker dan iemand de lucht in te prijzen. Dat geldt nu nog altijd. Het is een pak interessanter om te weten waarom een bepaalde collega ontslagen is dan te horen waarom iemand uitgeroepen is tot ‘medewerker van de maand’.

Maar als al dat gekoffieklets zoveel evolutionair nut heeft en ons helpt om te leren uit fouten van anderen, waarom voelen we ons dan toch schuldig achteraf? Daar heeft de Britse professor Brian Boyd dan weer een antwoord op. Ook hij gaat ervan uit dat onze voorouders roddelden om informatie over elkaar te delen en te controleren wie de groep in gevaar brengt door de normen te overschrijden. Stel dat jij als eerste kan uitpakken met het nieuws dat iemand iets mispeuterd heeft, dan krijgt jouw sociale status een flinke boost.

Net daarom is het ook zo verleidelijk om een pittig detail van iemand door te vertellen, ook al had je nog zo braaf beloofd “dat je het tegen niemand anders ging zeggen”. Maar als je dit te veel doet, krijg je natuurlijk een slecht gevoel. Helemaal als je de waarheid gaat verdraaien of jezelf gaat verkneukelen in het onheil van iemand anders.

Bron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.