Kinderen, kids, koters…

 

Sommigen zijn er voor, anderen niet… Velen hebben er, anderen niet. Zowel bewust als onbewust, gewild of een ongelukje… Als ik mijn zus hoor dan ziet zij haar 3 kinderen dood graag. Maar als ze het kon herdoen dan had ze waarschijnlijk geen of misschien 1.

Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen…

Je krijgt veel plezier van kinderen, ze zijn grappig, leutig, koddig, hun babyvelletje is zo zacht, hun vertederende blik doet je hart smelten, ze lachen makkelijk en volop als je onnozel doet, de knuffels die je krijgt voelen zooo super….OMG, wat een schatjes…. ….

Maar ze kunnen ook het bloed vanonder je nagels halen, ze wenen tot ze hun gedacht krijgen, ze houden je wakker ’s nachts omdat ze overdag geslapen hebben, ze tekenen met kleurstift op je behang of net geverfde, witte muur, ze breken glazen en vazen door met die bal in huis te sjotten, ze trekken dat hoofd van die pop…..AAAAAAAARGH……

Toen ik begon te verkeren was het voor mij duidelijk. Voor mij geen kinderen in de toekomst. In de 1e week van de relatie met mijn ex had ik dat haar ook verteld. Ik zag me niet als papa, wou daar niet verantwoordelijk voor zijn, ik wou geen huis betalen voor zijn leven, vond mezelf toen en in de toekomst niet matuur genoeg om een kind op te voeden. Ik wou geen kind ‘zetten’ in een wereld van oorlog, in een wereld waar materialisme hoogtij viert, waar er technieken bestaan maar niet toegepast worden om kanker, om hongersnood om waterschaarste de wereld uit te helpen, waar winstbejag van bedrijven primeert op mensen, waar we de wereld om zeep helpen door overbevolking, door er afval op achter te laten en vuiligheid de lucht in te spuwen….

Ik heb een zoon… Na 8 jaar samen te zijn begon ‘het gesprek’ van haar kant om misschien toch maar… Na een lange tijd er over na te denken, vergezeld van haar ‘puppy eyes’ en de overtuiging van mijn liefde voor haar wou ik haar die wens niet ontnemen…. En ja, ik hou er zot veel van… En nee, ik voel me nog steeds niet matuur genoeg om een kind op te voeden….

Een scheiding en 5 jaar later leer je voorzichtig iemand kennen… Nog net geen 38, kinderloos door omstandigheden… 1 van de eerste onderwerpen zijn kinderen. ‘Ja, ik heb er 1, jij niet. Wil jij nog kinderen juffrouw?’ Het antwoord luidt: ‘als ik een kind zal krijgen dan is het zo. Indien niet, dan is het ook zo.’ Mijn antwoord: ‘ik zou wel willen melden dat ik ervoor heb gezorgd dat ik geen kinderen meer kán krijgen, dus hou daar misschien rekening mee aub’…..

Elke dag zijn er chat gesprekken via alle mogelijke kanalen. We wisselen nummers uit en video chatten met elkaar (zij woont in het buitenland). Er begint een ‘attachment’ te komen van beide kanten, plannen worden gemaakt om elkaar irl te ontmoeten. Na 3 weken gesprekken komt de boodschap: ‘ik wil toch een kind’…..

Zij vind het egoïstisch van mij om dat niet te willen. Omdat ik graag in rust en stilte wil genieten met mijn partner tot het einde der dagen. Dat ik graag mijn aandacht geef aan haar en dat ik dat ook wil van haar. Ik ben 46, heb bewust gekozen om geen kinderen meer te hebben oa ook om alle redenen die ik hierboven heb opgenoemd…

Als ik de bal terug gooi…. Waarom willen mensen een kind? Wat is de fundamentele reden om (een) kind(eren) te hebben? Is dát geen egoïstische keuze? Is het om de naam verder te zetten? Om de traditie van kinderen in de familie hoog te houden? Om te kunnen zeggen ‘ik héb een kind’? Of om later niet alleen te zijn? Zijn de redenen om een kind te willen óók niet egoïstisch?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.