De wankele hangbrug van de prille liefde

Of we het nu willen toegeven of niet iedere mens heeft het verlangen in zich naar geborgenheid en liefde, zowel geven als ontvangen. Onze visie over DE LIEFDE is ondertussen gekleurd door vroegere ervaringen. We hebben een rugzakje mee vol angsten en twijfels en laten dit vaak doorwegen en vergeten daardoor dat we ook ontroerend mooie momenten hebben meegemaakt die ons deden zweven. Ik ben van het idee dat ik mijn angsten moest loslaten om opnieuw intens van het leven te kunnen genieten want voor mij is een leven zonder passie en vuur maar dof.

Ik ben een periode druk in de weer geweest met het ledigen van mijn rugzak. Een periode waarin ik bewust iedereen die avance maakte op afstand hield. Ik wou geen mensen kwetsen door ze te dicht te laten komen, ik wou ze niet belasten met mijn rugzak vol twijfels, pijn en angsten wetende dat ik ze op een moment zou afstoten als ze in mijn comfortzone probeerden te glippen. Ik moest eerst opnieuw van mezelf kunnen houden, want hoe kon ik anders iemand toelaten om van mij te houden.

Na 2jaar ben ik er klaar voor en grijp ik gretig naar mijn portie liefde & geluk maar prille liefde is ook wankel. Aan het begin sta je daar; ga ik die brug met jou over, of??? De eerste passen gaan vlot en je voelt de adrenaline vol enthousiasme door je lijf gieren, aan de andere kant flitst nog af en toe de twijfel van ‘Neem ik wel de juiste beslissing, ben ik er echt wel klaar voor?’. Als de ander op dat moment je twijfel opmerkt en je hand neemt en zegt dat het wel ok is, dat alles goed zal komen en je hem vertrouwt, dan weet je dat bindingsangst verdwijnt als sneeuw voor de zon als die persoon die de moeite waard is voor je staat.

Ondertussen zijn we al een eindje op weg en natuurlijk liep niet elke stap even vlot en bleken er hindernissen te zijn op onze weg. We hadden de keuze, de tocht afblazen en de gemakkelijkste weg terug kiezen of te communiceren, over hoe wij dit zagen en hoe we hier samen toch over zouden klauteren. Vaak is al gebleken dat het goed is geen overbodige balast mee te dragen uit het verleden wanneer je op een broze plank komt.

Geen enkele tocht loopt perfect, ik zou dit trouwens maar saai vinden maar ik ben wel blij dat ik mijn tocht kan doen met iemand waarop ik kan vertrouwen, die me geborgenheid geeft, die voor me zorgt als ik een blessure heb, waarmee ik eindeloos kan lachen ook met de miserie en die me ook wijst op de mooie dingen om ons heen die ik nog niet had opgemerkt.

Ik kan alleen iedereen aanraden om de balast uit de rugzak te smijten, je angsten in te ruilen voor kansen en volop te genieten.

Ik ben me bewust dat mijn tocht fout kan aflopen maar al de mooie herinneringen kunnen ze me al niet meer afnemen. Ik leef nu, geniet nu… Niemand kan in de toekomst kijken maar nu kan ik zeggen ‘Bittersweetpoppy is a happy lucky girl’ en ik wens het iedereen toe ❤️

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.