CATERPILLAR

Iedereen heeft het geweten. Na een lange zalige zomer, heeft de herfst zijn intrede gemaakt. De lange zomerdagen werden plots geruild voor korte-sombere-donkere dagen. Donkere dagen die doorwegen op onze gemoeds toestand.

Hoe grillig de herfst ook kan zijn. Hoe vaak ons humeur schommelt in deze tijd van het jaar. Zelfs onze tuintjes lijden onder dit seizoen. Hoe kleurrijk ze deze zomer was, hoe somber ze er nu bij ligt. De planten hebben hun bloemblaadjes afgeworpen en de bomen schudden hun dorre bladeren van zich af. Onder het bladerendek is er toch nog een aardige bedrijvigheid te bespeuren.

Tussen de buien door spurten de mieren van links naar rechts. Ze stouwen hun nest vol met voedsel voor de aanstormende winter. De kruisspin die met enige precisie en zorgvuldigheid zijn web weeft. Om na het werk eventjes intimiderend te relaxen in het centrum van zijn vangnet. Om nadien zijn prooi te strikken. De kevers onder ons zijn zij die keer op keer met hun hoofd tegen de muur lopen. Toch steeds opnieuw hun rug recht en zo weer verder gaat.

De slakken racen tussen de grassprieten door en laten vooral sporen na van wat ze hebben aangericht. Ik, ik ben een rups. Eentje dat boven op een groot blad vaak weg droomt. Dromen om te kunnen vliegen. Zoals de bijtjes, libellen en andere gevleugelde onder ons. Vliegen naar hogere hoogtes. Mijn geluk ten toon spreiden en zalig fladderen in het zonnelicht. Toch heb ik me als rups al laten verleiden om mee te vliegen.

Meevliegen in een bek van een vogel. In het begin is dat een leuk en zalig gevoel. Hoogte maken en een briesje dat door mijn haartjes waaien. Toch was het niet die manier van vliegen waar ik naar verlang. Je hebt geen controle over het vliegen vanuit een bek. Hoe harder ik spartel, hoe feller de bek dicht gaat. Zo ik me nog minder op mijn gemak voel.

Na enige tijd heb ik me terug op mijn blad laten afzetten. Zodat ik daar terug kan dromen om ooit weer zelf te vliegen. Laat mezelf uit zoeken hoe ik kan transformeren en mijn eigen vleugels kan uitslaan. Om in de tuin rond te dartelen.

Ik geloof dat de tijd gekomen is om tijd voor mezelf te nemen. Me terug te trekken in mijn cocon. Want de mier, de spin, de slak of de kever in me heeft ook nood aan innerlijke rust. Laat ons vooral ons zelf zijn Met de dingen waar we ons goed bij voelen Met de dingen die ons gelukkig maken Die dingen zullen bijdragen dat je terug zal kunnen vliegen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.