De stilte van de aanraking

 Woorden. We spreken ze uit. De ene keer op papier, de andere keer via de telefoon of gewoon in real life. Woorden kunnen heel iets anders zeggen dan wat je werkelijk voelt of denkt. Woorden kunnen anders gehoord worden. Met woorden proberen we ons uit te leggen.

black and white black and white depressed depression

Photo by Kat Jayne on Pexels.com

We kunnen woorden fluisteren als we dicht bij elkaar liggen. We kunnen onze stem verheffen als we niet “gehoord” worden. We kunnen schreeuwen als er niet geluisterd wordt.

Woorden zijn maar letters op papier. Woorden zijn maar een geluid die je kan willen horen of niet. Met woorden willen we begrepen worden, ons uitleggen, ons mooie gevoel delen met lieve woorden of onze frustratie laten merken met scheldwoorden.

Achter al die geschreven of besproken woorden is nog een ruimte. Daar waar stilte is. Daar waar woorden niet gehoord worden. Daar waar woorden niet gedeeld hoeven te worden.

Als we spreken of luisteren dan zijn we vaak niet in het hier en nu. Als je spreekt dan let je vaak hoe de ander reageert. Je kiest vaak jouw woorden omdat je denkt dat de ander die wilt horen. Je luistert vaak naar woorden met het idee om daar antwoord op te geven. We luisteren niet meer om te horen maar om de ander te willen helpen. We spreken niet meer om te delen, maar om te praten. Je bent al met je gedachten bij de stap na die ene zin. Wat zal je zeggen? Waar denkt de ander nu aan?

Met woorden duwen we vaak iemand weg of willen we juist iemand naar ons toe loodsen.

Ga nu eens naar een moment zonder woorden. Een moment dat je iemand de hand schudt en voel die hand dan ook gewoon. Ga niet met je gedachten door naar het volgende moment, maar ben je eens bewust van die hand.

Denk niet dat je moet praten als je iemand een knuffel geeft, gewoon omdat het niet prettig voelt als je die stilte dan ervaart. Ben eens aanwezig bij die knuffel. Voel de verbinding.

Pak niet de hand van jouw partner omdat je je niet alleen wilt voelen. Raak de hand aan om je gevoel te delen.

In de liefde tussen twee mensen zijn woorden niet nodig om liefde te delen. Alleen vergeten we dit zo vaak. Woorden zijn makkelijker. Even een appje, even dat belletje. Zo uiten wij de liefde. Zo geven wij “aandacht”. We noemen elkaar schat, maar hoe bijzonder is die “schat” als je het uit gewoonte zegt. We zeggen zo vaak “ik hou van jou” in de hoop dat de ander het terugzegt. Toch is er geen mooier “houden van” als je een tinteling krijgt van de juiste aanraking op het goede moment.

We stoppen zo vaak met elkaar aanraken en zeggen dat dit “normaal” is. Waarom vinden we altijd dat dat mooie gevoel alleen maar in het begin zo ervaren wordt? Dat is eigenlijk toch gewoon raar!
Alles wordt vanzelfsprekend en normaal. Toch jammer dat we onze partners “vanzelfsprekend” gaan vinden. Aanraken doen we alleen nog als we even zelf die aanraking van de ander nodig hebben of als we behoefte hebben aan een seksueel moment.

Als we elkaar nu eens als een uitdaging blijven zien en ervaren? Als we de ander nu eens niet vanzelfsprekend gaan vinden? Open blijven. Als we eens stil kunnen staan bij elkaar zonder woorden te spreken. Elkaar voelen en aanvoelen. Op dat niveau met elkaar blijven “praten”. Praten zonder woorden. Een blik, een aanraking, een liefkozing. Niet om iets terug te verlangen, maar om te delen. De chemie blijven ervaren. Niet verstrikt raken in al die woorden die we denken en aan al dat denken wat we weer willen uitdrukken in woorden.

Gewoon in de stilte, stilstaan bij elkaar. Zonder woorden. Met gevoel.
Één aanraking “zegt” zoveel meer dan 1000 woorden.

Iris

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.