Build me up

Wij mensen, kan je vergelijken met huizen. Elk huis heeft zijn eigen persoonlijkheid. Hun eigen verhaal, haar eigen verdriet en haar eigen dromen.

 





Allen gebouwd uit liefde van twee personen. Opgetrokken uit normen en waarden dat ze hebben meegekregen. Ingericht door hun eigen karakter en ervaringen.

Het is niet enkel de buitenkant dat de weerspiegeling is van hoe het er van binnen uitziet. Vaak worden we afgerekend door verkeerde intercepties.

Zo is mijn huis momenteel verborgen door verwilderde rozenstruiken. Rozenstruiken die in het verleden werden geplant uit liefde. Liefde die de tuin voor het huisje deed opfleuren en waar ook de buitenwereld kon van genieten. De oprit, de weg naar het hart van het huis, werd geplaveid met herinneringen, ligt er de dag van vandaag hobbelig en niet onderhouden bij.

Dan de woning zelf, die staat er vervallen bij. Sporen van een woelige periode zijn heel zichtbaar. Een voordeur die amper opengaat, waaraan je stevig moet trekken. Die schurend over de vloer sleept. Ramen die volledig zijn ingeslagen. Waar de wind te pas en te onpas vrij spel heeft en de warmte die er ooit was veranderde in vochtige kilte. Binnen in het huis zijn de sporen nog meer zichtbaar. De vloer ligt her en der bedekt met scherven van de ingeslagen ramen. Muren die getuige zijn van voorgaande taferelen. Maar stilzwijgend met de tijd meegaan.

Zoals veel vervallen woningen, hoopt deze woning, dat er iemand toch de schoonheid door al dat verval ziet. Er tijd wil investeren om met veel tijd en geduld de woning te renoveren en er terug een thuis van te maken. Waar de liefde de kamers vult met warmte. De oprit plaveit met nieuwe, mooie herinneringen. De tuin onder handen neemt. Waar men daarna tot rust komt en er honderden vlinders mogen wonen.

Laat ieder vervallen huisje een bouwheer/vrouw vinden. Die het met haar/zijn eigen toetsen in de volledige glorie hersteld

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.