Onder zijn juk

Ik leerde hem kennen toen ik 17 jaar was. Ik was niet superervaren in de liefde. Zeer onzeker over alles aan mezelf. Ik was verbaasd, maar hij bleek een oogje op mij te hebben. Het leek ok te zijn. Hij was eerder introvert, moest een pintje drinken om wat losser te zijn. Hij had dan wel zijnen drogen humor. Eigenlijk vond iedereen hem geweldig, hij straalde iets uit. Hij was niet bijzonder knap maar hij had charmes.

construction destruction power steel
Photo by Pixabay on Pexels.com

Hij zei niet veel ( stille waters, diepe gronden) maar toch kon hij door weinig te zeggen de aandacht trekken. Zijn sigaret in de mond en krul voor zijn gezicht en dan zijn fel blauwe ogen.

Maar het mooiste aan hem was zijn stem, een warme, diepe, zachte stem ja … altijd kalm en rustig. Beheerst ging hij door het leven. En hij kon het altijd zeggen hoe je het wou horen.

Hij was de man waar ik bij wou zijn. Een gezin stichten. Hopeloos romantisch zoals ik was wou ik natuurlijk trouwen, liefst in een princessekleed. En hij wou alleen kinderen als we trouwden. Ja …

Echter de relatie bleek van in het begin niet zo ok te zijn. Hij bedroog me de eerste keer met zijn ex-vriendin toen we 8 maanden samen waren. En het bedrog bleef verder duren met verschillende andere meisjes. Hij gaf er altijd een draai aan en ik geloofde dat.

Ik stond vaak te wachten op hem waar hij niet opdaagde maar ik sloot er mijn ogen voor en deed verder met hem.

Noem het infantiel,  verliefd zijn en de idee dat het wel zou beteren?

En dat zei hij ook altijd: het gaat beteren op eender welk moment in ons samen zijn.

Ik was ook bang om ermee te stoppen. Bang om alleen te zijn, niemand ging mij nog willen. Want de idee dat ik niet deugde, lelijk was begon toen al te groeien. Het gevoel van onwaarde. Mijn stralende ogen verdwenen en kregen een doffe kleur.

Zingen deed ik niet meer ( hij gaf me onder mijn voeten als ik zong dus deden we dat niet meer)  … en toen gingen we samen wonen en drie jaar later trouwen…

Het proces was begonnen. Ik vereenzaamde en aangezien al mijn vriendinnen niet om mij gaven volgens hem, liet ik hen maar vallen.

Kijk zei hij: ze komen niet bij je langs jouw vriendinnen, zo’n lelijke vriendinnen heb jij!

Ik ging werken, kwam thuis, zat alle dagen van de week alleen thuis … want hij moest hard werken. Maar hard werken bleek nadien iets anders te zijn. Hij vond het nachtleven wel fijn en hield contacten met prostituees. Hij zei op een gegeven moment dat hij van eentje hield.

En ik verlangde zo naar liefde en genegenheid.

En toch ik wou een kind en dat kind kwam.

En nog eentje en nog eentje… .

Maar ik was een slechte moeder en een slechte vrouw. En mensen moesten mij niet, … niemand vindt jou leuk. Jij bent dominant, autoritair. Bovendien was ik ook lui, ik was een luie vrouw.

Fysieke intimiteit kende ik ook niet. Als ik ernaar vroeg, deed hij het liever met zichzelf.

Ik kwijnde meer en meer weg. Ik kwam niet meer buiten omdat niemand mij toch niet kon verdragen. En ja ik begon te zwijgen want ik wou niet dominant zijn. Als ik iets zei was ik negatief. Emoties mocht ik ook niet hebben. Dan was ik gek. Manisch depressief was ik, klaar voor het gekkenhuis. Daar hoorde ik thuis.

Ik leefde onder zijn juk.

Het was een spelletje van aantrekken en afstoten. Constante vernedering en minderwaardigheid. Ik was niets, niets voor hem, niets voor mijn kinderen en niets voor anderen.

Alle dagen stond ik op met de gedachte dat ik dominant en vreselijk was. Ik was lui wat kon ik eraan doen? En sexy was ik ook niet want de intimiteit was helemaal verdwenen. Hij was ‘into porno’ maar zijn eigen vrouw zag hij niet lopen.

Ik leefde ik een wereld vol leugens, manipulatie en vernedering en altijd dacht ik weer dat de schuld bij mij lag. Dus ik zweeg, het werd stil in mijn hart, stiller, stiller, stilst.

Ik viel alle dagen al huilende in slaap. Mijn lichaam stond vol eczeem en ik vermagerde op korte tijd 20 kilo. Ik voelde me langzaam wegglijden en was een schim van dat vrolijke, spontane meisje van 17. En ik wou zo graag zingen maar ik hoorde geen liedjes meer.

Ik was een oude vrouw van 31, en ik had niets meer om voor te leven. Want niemand hield van mij en iedereen haatte mij?

Hij zei: ik vond je mooier toen je dikker was terwijl zijn broer in onze zetel zat en me aanstaarde.

Ik keek naar mezelf in de spiegel en ik zei: Ja ik ben lelijk en slecht ook.

En het is mijn schuld dat hij mij niet meer wilt. Het is allemaal mijn schuld. Mijn energie was op, ik wou niet meer leven. En hij bedriegt me omdat ik dat verdien, omdat ik niet deug.

Zelfs een hoer is beter dan mij.

 

Ik leefde onder zijn juk. Hij was en is een

narcist.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.