De dans

woman in black and red dress holding black hand fan
Photo by Pixabay on Pexels.com

“Ik ben niet alleen!” schreeuw ik tegen mezelf.

Ik heb allerlei mensen in mijn leven en ik hou van hen. Ik word er blij van, vrolijk van al die feestjes, praatjes … altijd iets te doen. Ja het is zo vol mijn leven met werken, kinderen, familie, vrienden, kennissen … superveel mensen om me heen! Ik dans!

En mijn gedachten dwalen naar het laatste feestje waar ik onbezonnen gedanst, gezongen, geflirt heb met? Iemand, met mezelf, met wie?

Ik was alleen in de auto onderweg naar huis en alleen toen ik de sleutel in mijn voordeur stak en ik ben alleen gaan slapen. En ik ben vergeten dromen die nacht, alleen … nee ik droomde dat ik alleen was … en ik danste in mijn eentje in het rond… het feest was gedaan.

Zit ik in mijn illusie? Ben ik gedurende jaren mezelf iets aan het wijs maken dat dit allemaal toch ‘Oh zo geweldig is?’ Die dansvloer, die feestjes … al die mensen om me heen?

Houdt er wel iemand van mij? Gaat er ooit nog iemand van mij houden? De twijfel slaat in en de schrik om het hart. Misschien gaat er nooit nog iemand van mij houden en blijf ik voor altijd alleen achter op de dansvloer.

Nee we moeten gewoon blijven dansen, zeg ik tegen mezelf en dan danst er wel eens iemand mijn leven binnen? Positief blijven het wordt vast een eeuwigdurende liefdesdans.

Ik wacht het volgende feestje af maar ik voel me precies alleen en alleen dansen is niet zo fijn. Ik verlang naar een dans met twee!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.