Relaties – Bouw geen muur op je heen!

Een muur lijkt veilig, maar is ook beknellend. Met een muur om je heen houd je anderen buiten, maar sluit je jezelf op. Projecteer je pijn uit het verleden niet op de mensen in je heden. Die hebben daar niets mee te maken. Vertrouw op anderen, maar vertrouw vooral ook op jezelf. Bouw geen muur om je heen, maar bouw een brug naar anderen!

background brick wall bricks brickwork
Photo by Pixabay on Pexels.com

“Ik ben vaak teleurgesteld”.
Een cursiste schreef me het volgende: “Ik ben vaak teleurgesteld de afgelopen jaren en ik merk dat ik wat wrokkig ben geworden. Ik wantrouw vooral mannen en voel snel een afstandelijke houding naar mensen die dat misschien niet verdienen. Ik wil geen wrokkig of verbitterd mens zijn, maar mijn wantrouwen laat mijn muren omhoog komen. Het wordt steeds moeilijker om onbevangen naar andere mensen te kijken.”

Waarom trekken we een muur op?
Het verhaal hierboven is begrijpelijk. Als je teleurgesteld bent in het verleden, dan ben je voorzichtig met de toekomst, nietwaar? Wat je gelooft over anderen mensen, neem je altijd mee in je nieuwe contacten. Daarmee creëer je soms een beperkende overtuiging: “Mannen deugen niet. Vrouwen zeuren altijd. Vriendschap is een illusie. Collega’s zijn niet te vertrouwen.” Dat gaat ten koste van je gezonde relaties met iedereen.

Iedereen heeft wel zulke ervaringen: Een ex heeft ons belazerd, een vriend(in) heeft geroddeld, een familielid heeft afscheid genomen, een collega heeft ons bekritiseerd. Zolang we omgaan met andere mensen, lopen we ook de kans teleurgesteld te worden. Elke teleurstelling lijdt tot pijn. En wat doen we als onze we pijn willen vermijden die is veroorzaakt door andere mensen? Dan vermijden we gewoon andere mensen. Probleem opgelost!

Niemand kan naar binnen – maar ook niet naar buiten!
Inderdaad, dat is een oplossing. Als ik liefdesverdriet heb gevoeld, zorg ik ervoor dat ik nooit meer een relatie aanga. Als vrienden me hebben teleurgesteld, kies ik voor oppervlakkige contacten. Het is een oplossing, maar meestal niet een die ons gelukkig maakt. Want we willen ons verbinden met anderen. Dat zit in ieder mens. We willen fijne relaties, mooie vriendschappen, gezellige contacten.

Als je ervoor hebt gekozen een muur te bouwen tussen jezelf en anderen, is dat begrijpelijk. “Liever niets voelen dan pijn voelen” denk je misschien. Er is echter één probleem. Als je een muur bouwt om anderen uit te sluiten, sluit je óók jezelf op. Niemand kan naar binnen, maar jij kunt ook niet meer naar buiten. Het resultaat is eenzaamheid en een gevoel van afscheiding.

Zijn ze wel te vertrouwen?
Dat gaat ten koste van je spontaniteit. Wantrouwen zorgt ervoor dat je achter elk gedrag spoken ziet. Hoe krijg ik weer vertrouwen in een relatie? Heeft de ander geen dubbele agenda? Wat gebeurt er als ik later weer teleurgesteld wordt? Is het niet beter om vooraf afstand te nemen dan achteraf teleurgesteld te worden?

Het liefst zou je gewoon anderen willen vertrouwen, maar dat kun je niet. Daar is te veel voor gebeurd. Hier maak je echter een cruciale vergissing: Wat gebeurdis in je verleden is veroorzaakt door andere mensen dan je nu ontmoet. Je projecteert het gedrag van ex-relaties op je huidige relaties. Het is alsof ik je kwalijk neem dat je blauw draagt omdat iemand waar ik een hekel aan heb dat ook deed…

Wie is verantwoordelijk?
Het projecteren van ons verleden op mensen die daar niet verantwoordelijk voor zijn, is begrijpelijk, maar lost niets op. Bovendien is het nogal oneerlijk tegenover de nieuwe mensen in je leven. Wat hebben zij te maken met je ex-relaties? Zijn zij verantwoordelijk voor je pijn? Natuurlijk niet. De enige die verantwoordelijk is voor onze pijn, zijn jij en ik.

Alleen wij besluiten de pijn uit het verleden mee te nemen naar het heden. Niemand anders is daar verantwoordelijk voor. Kun je dat inzien?

Twee soorten pijn.
Als iemand mij laat struikelen, doet dat pijn. Maar er maanden over piekeren, doet nòg meer pijn. Dubbel op dus. Wie heeft die laatste soort pijn gecreëerd? Niet degene die mij liet struikelen. De laatste soort pijn creëer ik zelf door er eindeloos over na te denken: “Waarom deed zij dat? Zag hij niet dat dit verkeerd was? Hoe kon zij dat toch zeggen? Dat had hij nooit mogen doen!”

Als ik die ‘struikelpijn’ meeneem naar het heden, dan wantrouw ik iedereen die naast me loopt. Het heeft totaal geen zin mezelf op te sluiten zodat niemand me ooit meer laat struikelen. Want de behoefte met anderen mensen relaties aan te gaan zal er niet door verdwijnen. De enige oplossing is inzien wie me heeft laten struikelen. Het was iemand uit mijn verleden en dat zegt niets over de personen in mijn huidige leven.

Bouw geen muur om je heen – bouw een brug naar anderen!
Heb dus wat meer vertrouwen in anderen, maar vooral ook in jezelf. Wantrouwen klinkt zo: “Iedereen kan me laten struikelen en dat kan ik niet aan. Dus loop ik nooit meer naast iemand.” Vertrouwen klinkt zo: “Ik vertrouw erop dat de ander me niet laat struikelen. Mocht dat wel het geval zijn, dan vertrouw ik op mezelf. Ik kan dat wel aan, ik kom daar wel overheen.”

Met een muur om je heen sluit je jezelf dus op. Dat lijkt veilig, maar is ook beknellend. Je behoefte aan positieve en gezonde relaties verdwijnt er niet door. Dus laat je muur zakken en bouw een brug naar anderen. Wees voorzichtig wie je op je brug laat, maar laat wel anderen wèl toe. Een brug is misschien minder veilig dan een muur, maar het is wel de enige manier om van je eiland af te komen!

 

Bron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.