Wat zegt sport over persoonlijkheid?

Aan de ene kant de denker, de strateeg, uren kromgebogen aan een tafeltje. In opperste stilte turend naar de stukken op het bord. Steeds weer een volgende stelling inschattend. Vlassend op die ene zet die de tegenpartij achterover moet doen deinzen. Waarna hij zijn klok met een bijna onwillekeurig handgebaar stil zet. In de hoop dat die van de overkant steeds sneller en sneller lijkt te gaan tikken. Aan de andere kant de krachtpatser. Een vulkaan van energie die elk moment tot uitbarsting kan komen. Wil komen. Ingepalmd, ternauwernood, door een huidnauwe outfit. Bovenbenen als aambeelden. Armen als dijbenen. Handen als kolenschoppen. Schoenen met stalen noppen. Klauwend in het gras. Hard tegen hard. Schouder aan schouder. Schouder tegen schouder.

woman wearing red sports bra and black pants
Photo by bruce mars on Pexels.com

Werelden van verschil
De schaker en de rugbyer. Werelden van verschil, tegenpolen in optima forma. Dat kun je op je klompen aanvoelen. Ingetogen tegenover uitgesproken. Bedachtzaam tegenover onbezonnen. Geest tegenover lichaam. Hersens tegenover spieren. Toch?
Toch inderdaad, want wie zegt dat ook de schaker geen vulkaan van energie kan zijn? Of de rugbyer een denker en strateeg? Natuurlijk, wel zo makkelijk om ze in duidelijk herkenbare en helder afgebakende vakjes te plaatsen. En je niet te laten verleiden om ook maar iets verder te kijken dan het clichébeeld van én de schaker én de rugbyer.
Als koningin Maxima mag zeggen dat de Nederlander niet bestaat, dan mogen we hier toch zeker ook stellen dat de schaker niet bestaat en dat de rugbyer niet bestaat. Met direct de mededeling daarbij dat deze stelling van toepassing is op alle takken van sport. En daarmee op iedere sportbeoefenaar.

Dé sporter bestaat niet
Dus, ook al bestaat dé sporter niet, het is natuurlijk wel zo dat de sport die iemand beoefent iets zegt over zijn of haar persoonlijkheid. Neem alleen al de teamsporter. Een socialer type dan de individuele sporter. Zou je zeggen, maar zo zwart-wit is het natuurlijk niet. Alle teamsporters zijn niet per definitie sociaal. Net zo min als alle individuele sporters ‘Einzelgängers’ dan wel ‘loners’ zijn.
Dat je persoonlijkheid er toe doet, ook bij het kiezen van een sport, dat is duidelijk. Net zoals het duidelijk is dat het beoefenen van een sport die botst met je persoonlijkheid geen succes wordt. Dat verklaart waarom er tegenwoordig op internet al testen zijn waarbij je op basis van je persoonlijkheid wordt gekoppeld aan de voor jou meest geschikte sporten.
Tot zo ver de sporter en zijn sportkeuze. Over naar de coach, naar degene die een team moet smeden. Tot een goed geölied geheel. Los van inzicht in de sportieve capaciteiten van de spelers, komt daar ook heel wat mensenkennis bij kijken.
Een team van allemaal dezelfde type spelers, dat werkt niet. Ze zullen elkaar moeten aanvullen. Liefst zodanig dat het geheel sterker wordt dan de som der delen.

Optimale match van persoonlijkheden
Sommige coaches, vooral die van de oude(re) stempel, gaan daarbij af op hun intuïtie. Maar de moderne coach is veel meer van het meten is weten. Van het feitelijk onderbouwen van zijn intuïtie. Vandaar de groeiende behoefte – de stijgende populariteit van Smipe is daar een sprekend voorbeeld van – aan steekhoudende persoonlijkheidsschetsen. En, direct in het verlengde daarvan, aan trainingen als de Spraakmakende Training van Smipe om mede op basis van persoonlijkheidsschetsen te komen tot een optimale samenstelling van een team. Een team dat juist vanwege de optimale match van persoonlijkheden beter te motiveren is en dat het maximale haalt uit de onderlinge samenwerking. Een team blakend van zelfvertrouwen. Op weg naar topprestaties. En daarmee naar succes!

Bron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.