Droomvlucht

Een heldere hemel, een zalig zonnetje. Vervoerd worden door de warme en koude luchtstromen. Samen over de rand, van de rieten mand van een luchtballon, hangend neerkijken hoe de huizen en het landschap onder ons doorschuiven. Met een geluk zalig gevoel. Een gevoel van samen kunnen we de wereld aan. Beleven we onze droomvlucht. Terwijl ik nog wat warme lucht in onze ballon pomp. Gooit zij nog extra balast overboord om nog meer hoogte te winnen. Als een geoliede machine zetten we verder koers, onze dromen tegemoet.

Tot de dag dat de wind ging liggen.

Tot de donkere wolken zich rondom ons verzamelden en een cycloon zich meester maakte over onze luchtballon. Het liet ons heen en weer schudden. Van links naar rechts, van boven naar onder. Oncontroleerbaar om vervolgens met een harde knal tegen een bergwand aan te botsen. Het werd zwart voor mijn ogen. Geen besef van tijd. Geen besef van waar plots het slechte weer kwam. Heb ik als piloot een verkeerde keuze gemaakt? Heb ik iets over het hoofd gezien? Was ik verblind door de mooie dromen die ik najaagde?





Veel onbeantwoorde vragen. Vragen waar ik geen antwoord zal op krijgen. Gissen is ook niet aan de orde. Wat ik wel weet is dat de ballon der dromen onherroepelijk gescheurd is, en de co-piloot niet meer aan mijn zijde staat. Dagen worden weken. Weken worden maanden. De tijd kent geen genade en vliegt als een sneltrein voorbij. Terwijl ik in het stuk geslagen mandje blijf zitten en de uiteen gereten stukken stof, lang uitgestrekt over de boomtoppen verspreid hangen.

Kniezend, peinzend over de windhoos die mijn leven drastisch heeft veranderd. Ik heb geen oog voor wat er zich in het bos afspeelt. Geen oog voor de fauna en flora die dagdagelijks voorbij me ritsen. De onderbroken droomvlucht, die steeds opnieuw door mijn hoofd spookt. De tijd verstrijkt en door te mijmeren verandert er niks. Tijd om mijn krent op te lichten en de restanten textiel, die in het bos hangen,te verzamelen. Tijdens het zoeken naar de lapjes stof, neem ik de tijd om de planten en diertjes rondom mij te observeren en te bewonderen. Een grote diversiteit qua soorten en qua karakter eigenschappen. Wat schuchter en onwennig dwaalde ik eerst in het grote bos.

Maar gaande weg vind ik wel mijn plekje. De diertjes werden vrienden. Vrienden elk met hun eigen verhaal. Mede door hun verhalen, recht ik mijn rug en durf terug te dromen. De gehavende rieten mand werd hersteld met nieuwe twijgjes. De diertjes helpen bij het herstellen van de lapjes stof die terug een ballon doet vormen. Niet meer de ballon als voorheen maar eentje met zichtbare naden. De ballon is terug klaar om te varen. Klaar om de wereld te herontdekken. Het enigste wat mij als piloot nog rest. Is de warmte die in me zit, terug open te stellen.

Zodat de ballon terug kan opstijgen. Mijn ballon wordt stukje bij beetje gevuld. Klaar om een nieuwe droomvlucht te maken. Nu dient enkel nog de overtollige ballast over boord gegooid te worden om op te stijgen en door de wind mee gevoerd te worden. Want Het wil niet zeggen dat als je jouw bestemming niet hebt gehaald. Dat je reis is afgelopen. Wees voornamelijk de piloot van je eigen dromenvlucht.

Jij bepaalt zelf wie je passagier/co-piloot wordt van jouw traject.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.