Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen pijn

Verantwoordelijkheid is zo’n belangrijk concept in onze samenleving. En niet alleen als het gaat om wiens beurt het is om af te wassen. Verantwoordelijkheid gaat over de dingen die je doet, bijvoorbeeld in je werk.

Over de mensen waar je verantwoordelijk voor bent, zoals je kinderen of een huisdier. Maar ook als het gaat over gevoelens en emoties, ben je constant bezig om te bepalen wie verantwoordelijk is voor hoe jij je voelt.




En net zoals je altijd heel zeker weet dat het toch echt de ander z’n beurt is om af te wassen, lijk je ook altijd heel zeker te weten wiens schuld het is dat je verdrietig bent, pijn hebt, moe of bang bent.

Dat was natuurlijk die ander. Die ander doet niet aardig, die zegt de verkeerde dingen, die maakt je aan het huilen. Het liefst doet de ander het ook nog expres, dan is het helemaal duidelijk dat het zijn schuld was. Dat is fijn, want dan kun je gewoon lekker boos worden op die ander en dan is het allemaal opgelost. Toch?

Maar ondertussen ben je nog steeds verdrietig, voel je nog steeds dezelfde pijn. Je boosheid op de ander is eigenlijk niets meer dan een afleidingsmanoeuvre. Door het allemaal op de ander af te schuiven hoop je je pijn te verlichten, maar het werkt niet, want na een tijdje boos te zijn geweest, komt het gevoel gewoon weer terug.

En, nog vervelender, steeds zijn er weer nieuwe mensen die dezelfde pijn veroorzaken. En dat is natuurlijk ook steeds de schuld van die nieuwe persoon. Zo wordt je steeds bozer op iedereen om je heen, en ondertussen blijf je steeds meer pijn overhouden.

Je blijft steken in een vicieuze cirkel, waar je niet uit lijkt te komen.

Als de ander alle schuld, alle verantwoordelijkheid heeft voor jouw pijn, dan heeft hij dus ook alle macht. Hij bepaalt of hij ermee stopt of ermee doorgaat.

Wat als jij de verantwoordelijkheid voor je gevoelens naar jezelf toe haalt? Dan verandert de wereld volledig. Nu ben jij opeens de baas over je gevoelens, jij bepaalt of je ergens wel of geen pijn van ondervindt.

Om dat te kunnen doen, is het belangrijk om te zien waarom het gedrag van de ander jou zo’n pijn doet.

Waarom doet het gedrag van de ander mij zo’n pijn? Waarom raakt het me zo? Vaak heeft dit namelijk te maken met iets dat je in jezelf nog niet hebt opgelost.

Het gedrag van de ander raakt een al bestaande pijn, angst of mechanisme in jou, waardoor die pijn in één keer weer in zijn geheel oplaait, het mechanisme meteen in werking treedt.

Vaak staat de pijn die je dan voelt los van wat die ander daadwerkelijk heeft gezegd of bedoeld. Stel het je voor als een blauwe plek. Ergens in je leven ben je een keer heel hard ergens tegenaan gelopen, waardoor een blauwe plek is ontstaan.

Later raakt iemand per ongeluk diezelfde blauwe plek aan en dat doet ontzettend pijn. Veel meer pijn, dan als hij je aangeraakt zou hebben op een plek waar de huid gezond is. De aanraking van nu hoeft niet eens met boosheid te zijn gedaan, ook als iemand onbedoeld of zelfs liefdevol de blauwe plek aanraakt, vlamt de pijn in jou op.

Die pijn in jou heeft dus eigenlijk helemaal niets met de ander te maken. Jij hebt die pijn in je zitten en de ander raakt het alleen maar per ongeluk aan.

Dat lijkt misschien vervelend, maar het betekent ook dat je er iets mee kunt. De ander kun je niet veranderen, maar jezelf en jouw pijn wel!

Voor mij voelt het altijd als een opluchting als ik de verantwoordelijkheid voor een stuk emotie of pijn helemaal voor mezelf heb genomen. Ik voel de kracht die ik heb door mijn lichaam stromen. Ik ben verlost van de vicieuze cirkel, waarin ik anderen de schuld gaf van mijn pijn en emoties.

Niet iemand anders bepaalt hoe ik me voel, maar ikzelf. Als ik vervolgens op onderzoek uitga naar de oorzaak van de pijn, naar de blauwe plek, is dat soms moeilijk, pijnlijk of zelfs eng. Maar ik weet dat ik de belangrijkste stap al heb gezet: het is mijn emotie, dus ik ben er verantwoordelijk voor.

Bron

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.