Vakantiezucht. Vakantie. Zucht.

Vroeger ging ik steevast, onder lichte dwang, met mijn ex en de kinderen op reis naar Turkije. Eigenlijk was dat steeds een heel klein beetje tegen mijn zin. Ik zag daar echt tegenop. De verschillen tussen mij en mijn ex vertaalden zich op reis in het steeds weer terugkomend conflict en het daarbij horende compromis. Vertaald: zij wou het liefst van al aan het zwembad liggen bruinen met een Daiquiri in de hand en genieten en zalig te niksen. En gelijk had ze. Een heel jaar werken en dan iets meer als een week in de zon liggen uitrusten. En niet op het strand liefst want dat zand plakt, is te heet, er zitten schelpjes in, blablabla…



Ik ben zelf zo niet aan uitrusten. Na dag één heb ik het doorgaans al gezien, uit verveling en als inhaalmaneuver verslind ik dan enkele romans aan het zwembad, afgewisseld met gestoei in het zwembad met de kids. Het compromis dat ik destijds met mijn ex had gesloten was ieder een dagje. Een dagje zwembad gevolgd door een dagje cultuur of een dagje avontuur. En veel foto’s nemen, dat was ook mijn job.

De zaken waar ik mij aan ergerde aan die reizen? Ik som ze graag even op.

Zatte Duitsers, opvliegende Russen met ongemanierde ettertjes en natuurlijk ook de opdringerige Nederlanders

En altijd slaag ik erin om ruzie te hebben met andere toeristen. Nu, met zatte Duitsers heb ik liever geen ruzie, met hen drink ik in extremis liever een pintje mee om me dan stilletjes te verwijderen. Er is iets aan hun taaltje dat me waarschuwt, ook al zijn ze in goed humeur. Het ligt gewoon aan mij maar ik hoor steevast zo’n agressieve ondertoon, daar kunnen zij helemaal niets aan doen hoor. Maar als ze je aanspreken, heb je eerder het gevoel dat je iets bevolen wordt. Ook al is ze blond en biedt ze je gewoon een drankje aan.

Opvliegende Russen met ongemanierde ettertjes kwam ik op een bepaald moment jaarlijks tegen in Turijke. De formule is doorgaans all-in in Turkije en het buffet opent om 18u30. Lange rijen toeristen staan reeds aan te schuiven om 18u, rond 18u15 komt het gedrum, de toeristen die proberen voorsteken. Oja, daar keken we steeds naar uit. Want natuurlijk stond ik als vader en gehoorzame partner daar ook steeds vroeg genoeg om die perfecte tafel in het hoekje te versieren, niet te ver van de bar, niet te ver van het buffet. Maar dat willen die 200 andere toeristen ook. Nu, ik had een trucje, ik liet mijn voetballertje een sprintje trekken naar die tafel 😊. Eens aan het buffet gekomen, overkwam het me ooit dat ik in een rij stond aan te schuiven, beleefd en bescheiden, zoals het een echte Belg betaamt. Wanneer plots een Russisch ettertje de lijn inschuift. Natuurlijk wijs je die terecht, niet uit een vorm van egoïstisch zelfbehoud. Neen, uit bezorgdheid voor dat kind. Want dit kind stond reeds op ontploffen en ik wou er niet bij zijn als dat gebeurde. Het gevolg laat zich raden, Russische ouders die geen woord Engels spraken, zagen mijn ware motieven niet natuurlijk en scholden me de huid vol.

En dan hebben we nog de opdringerige Nederlanders. Je gaat even zwemmen, een Daiquiri halen voor je vrouwtje en natuurlijk ook eentje voor jezelf. Tegen de tijd dat je terug komt, zit er al een Nederlander naast je vrouw, op jouw handdoek. De keel schrapen? Neen, dat helpt niet. Je bent beter wat directer in dat geval. “U zit op mijn handdoek”? Neen, niet direct genoeg. Vraag maar ineens of hij niet wil opstaan omdat jij wil gaan liggen. De Nederlander? Ja, die gaat daar mee lachen. Nou, geen probleem, jongen. En ongetwijfeld sta je voor een vriendschap voor het leven, althans het beeld dat hij wil scheppen.

Riemen, Tapijten en Nikea-schoenen

Net geland, een aantal uur op een bus gezeten in de middagzon, zonder airco. Wat slecht geslapen, een beetje last van de rug, enkele uurtjes wachten op je kamer. Maar goed, je bent er. De kamer is ok, de airco werkt. Je gaat naar de lobby en wordt onmiddellijk opgewacht door een gids die jouw groep welkom heet. En enkele spannende uitstappen voorstelt. Een dagje shoppen bijvoorbeeld, dat stond vaak op de agenda vroeger. Twee keer gedaan, één keer in Turkije, één keer in Marokko. Iedere keer weer werden we een gratis koffietje aangeboden of een theetje. En dat werd je aangeboden in een wel zeer charmant winkeltje. Liefst zo heet mogelijk, dat koffietje. Zodat je lang genoeg kon blijven zitten om de wel heel degelijke tapijten te bekijken. Ja, ik heb er dan nog gekocht ook. I know.

Buiten, op straat, langs het strand, kan je het aantal verkopers niet op zeven handen tellen. Ik denk dat ze landmeters inschakelen om de correcte afstand te bepalen tussen twee verkopers. Exact 13.5 meter tussen de verkopers en een standje van exact 3m20 waar alle riemen liggen te blinken voor je. En Adadis schoenen, nikea t-shirts, Pamu petjes, Slezanger broekjes, beter, veel beter geprijsd dan in ons arm Belgenland. Twee wasbeurten later… Nu, op zich geen enkel probleem maar ik meen me discussies te herinneren met verkopers. Sja, je wordt het aanklampen wat moe als je even langs het strand gaat wandelen en om de haverklap halt moet houden. Niet iedere verkoper kan er mee om dat je stoïcijns voorbij loopt zonder aandacht te schenken aan zijn standje en zijn waren.

Patsers, Peuters en walrussen aan het zwembad

Een mp3-speler, spotify, je smartphone, oortjes (3 paar), check check double check. Je helemaal kunnen afsluiten voor de buitenwereld. Zalig. En helaas ook broodnodig in mijn geval. Enkele patsers die indruk willen maken op het hele hotel. Het is 13u23, je vreesde er al voor. Die vier stoelen naast je, met de blitse handdoeken, al de hele dag onbelegen. Daar zijn ze, de patsers, ze hebben geen aankondiging nodig hoor. Lekker luidruchtig en gespierd met een dodelijk scherp getrainde knipoog.

Rechts van je, een huilende peuter en een vader of moeder die er niet naar om kijkt, of net wel, op de verkeerde manier. Foute pedagogie, slechte opvoeding, jij zou het anders doen, wat een ettertje of net niet.

En dan heb je nog de walrussen. Jip, tijd voor de oortjes, wat muziek, oogjes toe en genieten maar. Of zonnebrilletje op en nog enkele hoofdstukken lezen.

Vervelende obers

Vervelende obers? Onbestaand, zegt u? Dat klopt, deze obers zijn getraind in klantvriendelijkheid, die worden gegarandeerd je beste vrienden, je kids worden steevast op een grapje onthaald en wist je ook dat ze familie hebben in België? Wel, die overdreven ‘klantvriendelijkheid’ vind ik vervelend. De eerste keren dat het me overviel, vond ik het geweldig. Tot ik het door had. ’t Gaat hem allemaal over de fooi he, naïeveling. Wil je ze te vriend houden, willen zij jouw tafel reeds voor je ‘reserveren’ terwijl je nog niet bent gearriveerd? Wel, spaar dan zeker een potje bijeen om de obers te ‘tippen’.

Brits nachtlawaai

Het is twee uur ’s nachts, we liggen op bed, in een hotel, in een stad, waar niemand je kent en je plots toch weer iets hoort. Het was net stil. De zatte liederen zijn gepasseerd, de kids miniclub heeft de deuren reeds lang gesloten. En dan arriveren de zatte Britten die het nodig vinden om een gigantische rel te hebben met de security, aan jouw deur. De kindjes wakker, zij wakker, jij wakker. Altijd in die volgorde. Vrolijk wordt een mens daar niet van. Eén tip, laat de security het maar regelen, moei je niet. Al moet het gezegd dat de mensen van de security in een hotel niet echt stout mogen zijn tegen de zatte klanten, hoe erg veel kabeel zij ook maken en de andere klanten hun welverdiende nachtrust ontzeggen.

Handdoekje leggen, niemand zeggen….

Handdoekje leggen, niemand zeggen, ik heb het hele uur gezocht, twee paar stoelen heb ik afgewerkt. Twee paar handdoeken heb ik neergelegd. Om 6u13 op dag 5. Ja, op dag 5, ondertussen weet iedereen dat je best wat vroeger een handdoek kan leggen. Daarna kan je altijd nog een uiltje knappen zoals die opdringerige Nederlander je adviseerde. Ook al mag het niet van het hotel. Zo rond 6u worden de stoelen opnieuw geschikt en uitgezet. Nog voor jij arriveert, zie je dat je al niet meer de eerste bent. En soms, heel soms, als je dan na het ontbijt arriveert, ligt je handdoek wat verder in een bolletje. Natuurlijk weet jij welke stoel je had. Die handdoek gaat het zwembad in. En jij vleit je neer. Rust. Zalig. Mogelijks van korte duur. 🙂

All you can eat

Last but certainly not least. All you can eat, is doorgaans de formule. Gratis wegens reeds betaald. Zit in het pakket. Wel, met lede ogen zie je toe en mogelijks zondigen je kinderen er ook aan. All you can eat, is iets helemaal anders als “All you can carry”. De verkwisting, de decadentie, altijd ongeconsumeerd eten dat stil op een bord ligt, never to be touched again. Zonde en mogelijks een schande, but that’s how it goes.

Ja, laat de vakantie maar beginnen. Waar gaan jullie heen? Zijn we nog klachten vergeten? 😊

 

Eén gedachte over “Vakantiezucht. Vakantie. Zucht.”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.