DE SCHIM IN MEZELF




Als ik over straat loop, ziet iedereen een persoon die een verzorgd voorkomen heeft en met een zelfzekere attitude door het leven wandel. Iemand die weet wat hij wil en ook wat hij niet wil.

Toch is de spiegel niet mijn vriend. De spiegel laat enkel mijn buitenkant zien en niks wat er binnen in me afspeelt. Want hoe zelfzeker ik ook mag ogen. Hoe sociaal ik ook mag wezen. Zo onzeker ik me van binnen voel en dat bijna volledig afscherm voor de buitenwereld. Getekend door tegenslagen uit het verleden van welke aard ook.

Mijn innerlijke ik is bang om zich terug volledig te geven. Bang om terug met het hoofdje tegen de muur te knallen Bang om terug te dromen en die dromen terug uit elkaar te zien spatten. Geen zin om dan terug de moed bijeen te rapen, recht te krabbelen en terug vooruit te gaan.

Graag zou ik in de spiegel kijken. Elke dag opnieuw en zien dat achter mijn spiegelbeeld iemand staat. Met een glimlach, met fonkelende oogskes die haar hand op mijn schouder legt. Me doet voelen dat ze mijn steun en toeverlaat is. Die de schim in mezelf verjaagd mijn hart doet openbloeien en me terug de persoon doet zijn wie ik wil zijn. De persoon die zijn liefde en geluk op vele grote en kleine manieren mag tonen. Die geborgenheid en affectie in een twee richtingsstroom heen en weer laat vloeien.

Maar vooral me terug kan laten dromen, niet enkel mijn eigen droom maar de gezamenlijke droom en die als ook verwezenlijken. Laat me nu vooral dromen van die ene persoon die nog moet komen. Dromen dat ze de schim in mezelf doet verdwijnen. Maar laat vooral terug die innerlijke lach op mijn gezicht verschijnen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.