Wat als jij denkt aan jouw schoolgaande jeugd…




schoolrapporten.jpgLaatst hadden we nog eens een klein en besloten familiefeestje ter ere van de verjaardag van Bald Dog Junior. Mijn moeder had voor de verrassing eens een oud rapport van me bovengehaald ook al vraag ik haar dat liever niet te doen of er toch zeker voor te zorgen dat de kids die rapporten nooit te zien krijgen. Angstvallig, zoals Blauwbaard, probeer ik mijn kinderen af te schermen van bepaalde indrukken die ze zouden kunnen opdoen uit mijn schoolrapporten. De meest flatterende en complimenterende opmerkingen ga je er niet echt in vinden. En nochtans vallen deze niet helemaal te rijmen met wie ik nu ben, er gaan althans geen zaken doorschemeren die even “erg” waren als hoe ze daar vermeld staan.

Grotendeels ben ik veranderd maar als ik eerlijk ben? Eigenlijk ben ik grotendeels ook niet zo gek veel veranderd. Mijn gedrag laat soms nog steeds te wensen over, luiheid en speelsheid steken nog geregeld de kop op. Vaak herpak ik me dan wel goed, maar houd ik het niet zo heel lang vol. Misschien moeten de leerkrachten me inderdaad nog steeds hard aanpakken, zodat ik het zelf weer niet moet doen. Dat zou eigenlijk best gemakkelijk zijn, zo een paar leerkrachten in de kast voor noodgevallen (Break in case of emergency). “Ja, kom er maar uit. Den Bald Dog moet weer eens hard aangepakt worden”. Lomp ben ik soms ook nog, maar ik probeer te buigen op empathie en tact, ook al hadden de leerkrachten toen misschien wel gelijk. De opmerkingen die ik lees in mijn rapporten klinken hard, maar oh boy, wat heb ik me toen geamuseerd. En ik kan een glimlach niet onderdrukken als ik nog eens door mijn rapporten ga. Wat een etter maar wat een tijd, wat een plezier, achter de schoolbanken. Leraren pesten, ruzie stoken, luidruchtig zijn, aandacht vragen,… Ja, inderdaad, misschien is er zo gek veel niet veranderd voor deze blogger :-).

Ik hoorde vroeger de leerkrachten me vaak zeggen dat ik heel goed begon aan mijn taken als student, maar dat de afwerking te wensen over liet. De details werden niet afgewerkt. De essentie van taken en toetsen was steeds goed, maar het maximum van de punten halen in die details… Neen, dat was een onhaalbare kaart. Nu werk ik ondertussen een kleine twintig jaar bij dezelfde werkgever en daar krijg ik in genuanceerde mate nog af en toe een paar van diezelfde dingen te horen. Soms ben je dan nog een beetje lomp. Het niet afwerken van details is vaak storend, ook al werkt je setup, ook al werkt de geïmplementeerde oplossing. Communicatie kan beter. Je kan zo onduidelijk zijn… Een kenmerkend zinnetje voor mij (en ja, daarop werd ik getest) is het volgende: “I really have to focus in order to… Oh, look, a bird….”

Ja, misschien is er au fond nog niet zo gek veel veranderd. Godzijdank is het plezier gebleven. Ik heb geweldige collega’s, schateren van het lachen is het met hen. De meest geweldige humor. En toch, als ik denk aan mijn schoolgaande jeugd…

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
oh heerlijke tijd was dat
ah, het deed m’n verstand zoveel deugd
dat ik mij wou verzuipen in bad
al die vriendelijke meesters
de zon op het plein
de leerlingen met bruine boekentas
ach, hoe licht was mijn hart in die tijd
hoezeer kon ik iedereen haten
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet de weemoed mij in het hart

ach, hoe leerzaam was heel die tijd
ik zou niet weten wat
tenzij die enorme rottrap van de leraar tekenen
die mij nooit tekenen gaf
en de proppen die ik mocht rapen van ’t plein
als ik dan ook
een klein kwartiertje vrij had
en de ferme greep van de prefect
waarbij de botten kraakten
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet ontroering mij in het hart

daar gaat de bel van ringeling
‘k Wou dat ik de lucht inging
rijen rijen twee aan twee
best van al gedwee
binnenstromen in de muf
muffe klas alwaar ik suf
zure zweters, dat doet deugd
’t lot van onze jeugd

als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
de glimlach op het gelaat
de selectie wie deugt en niet deugt
de ouders verdrietig en kwaad
ah, wij hebben geen kind om trots op te zijn
de kennissen : o wee, hun vragen doen pijn
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan zeg ik tegen m’n peuters
als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
dan schiet de vreugde mij in het hart

Raymond van het Groenewoud
Mijn schoolgaande jeugd

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.