En dan was er dat moment waarop…




Je zit in een relatie met een wondermooie lieve vrouw. Alles zit mee. De kids houden van haar, zij houdt van de kids. Je woont praktisch samen, alles loopt vlot. Er is vertrouwen, respect en liefde. Veel vertrouwen, maar is dat genoeg?

Jij hebt jouw leven, zij het hare. Je kids zitten tegen hun wil gevangen in een week-week systeem. Zij hebben daar geen keuze in en laten zich ook ontgoocheld uit wanneer ze de aandacht niet krijgen die ze verdienen, door jouw werk, door omstandigheden. Dat merkte je eerder al. Maar je evolueert samen met haar naar een vaste relatie, je denkt al aan samenwonen, je begint al te dromen. Je droomt ergens al wat om het leuke deel van dat oude leventje van je terug op te rakelen, je begint namelijk terug aan je hobby’s te denken. Maar wie vangt die kinderen op?

Durf je het haar vragen? Wanneer vraag je het? Natuurlijk durf je het haar vragen. Nu vraag je het haar want je verkeert namelijk al zes maanden en de band met je kids is steengoed. De kids sturen haar vaker berichtjes dan jou tegenwoordig. Je vraagt het haar, ze zegt ja met een glimlach. Je bent gezegend. So far so good, je kan terug gaan trainen, gaan voetballen, gaan god-weet-watten. God-weet-watten, dat zou nu nog eens het woord van 2018 mogen worden voor mij. Je bespreekt en spreekt af. Bedtijd om half tien. Tandjes poetsen natuurlijk. Je weet dat ze de kids misschien wat meer vrijheid geeft als wat jij normaal doet.

Je vertrekt. Het doet wat vreemd aan, die eerste keer. Je gaat god-weet-watten en het voelt goed aan, maar toch wat vreemd ook. De stemmetjes in je achterhoofd gaan in dialoog.

“Zouden ze het goed stellen?”

“hmmm, ik weet het niet hoor…”
“Natuurlijk stellen ze het goed, pipo.”

“Zouden ze wat flink zijn voor haar?”

“Wat denk je zelf? Die jongens zijn superflink. Ze zijn zelfs flinker bij haar als bij jou”

“Zou den oudste aan ’t studeren zijn? Of op de PS4 aan het spelen?”

“Hij had geen huiswerk en hij heeft vrijheid ;-). Trust him.  Trust her. Trust them for God’s sake”

Het is een vreemde ervaring. Maar je komt thuis om tien uur. Iets later dan verwacht. Je lacht. De kinderen zijn nog wakker. Alles is in orde. Geen vuiltje aan de lucht. En je lacht opnieuw. Ze namen mss wat meer vrijheid als wat jij dacht, maar doe jij dat zelf ook soms niet? Tuurlijk wel, jij bent daddy cool. Nu heb je er gewoon een mamaplus cool bij. And you love it! Want je kan weer god-weet-watten. Iedere week.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.