Poppy is moe…




Meestal bevalt het leven me als single wel en trek ik wel behoorlijk mijn plan maar de laatste weken waren zwaar zowel emotioneel als fysiek. Vorig weekend merkte ik dat ik kort was tegen mensen. Ik verontschuldigde me ook wel voor mijn grof en bot zijn want ik schrok bij momenten van mezelf waarop mensen zeiden ‘het is OK , het valt wel mee hoor’.

Zondag keek mijn collega me bezorgd aan en zei ‘Poppy gaat het wel echt met je? Je stond fel op de vergadering deze week. Is alles wel zo OK met je? Jij beweert wel van wel maar ik ken je. Ik weet niet hoe jij alles blijft volhouden? Neem eens wat gas terug en kom eens tot rust. Neem ik shift van je over deze week?.’ Ik kon haar alleen dankbaar aankijken en zeggen dat het nog efkes op mijn tanden bijten is en ik binnen 2 weken mijn batterijen kan gaan opladen onder de Spaanse zon

Ik vulde zondag mijn uren in op het werk en kwam aan 198u uit voor deze maand… vrije dagen op de vingers van 1 hand te tellen en dit in combinatie met een kidsregeling waarbij de kinderen 10 dagen op 14 bij mij verblijven.

Ik ren, ik vlieg, ik duik en ik ben ferm gevallen deze maand… maar hé ik ben Poppy en ik geef nooit op en als ik niet meer kan stappen dan kruip ik wel.

Alleen had ik het nu voor 1 keer zalig gevonden om thuis te komen bij iemand die zei ‘leg je maar, ik maak het eten wel klaar’ en die me vervolgens door mijn haren woelde en me wat rust gunde en me zachtjes kuste maar ik moest kuisen , strijken , het gras maaien, kids ophalen,…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.