Grrraaauuuuwwwtch…




Iedereen heeft het wel, een dier waarmee hij zich wel eens gaat associëren… Ik heb het nogal voor tijgerprints.

Vroeger was ik meer een katje en ik danste 15 jaar als ‘snoezepoes’ met een poppie in de hand de wereld rond. Ik was lenig en gracieus maar ook krachtig en veerkrachtig.

Mijn jeugd was niet het rozegeur en maneschijn verhaal maar als kat heb je 9 levens en ben je taai…

De drank was de duivel die mijn leven haast elke avond in een hel deed veranderen. Ik was al bang als ik de poort omhoog hoorde gaan om wat zou volgen. Ruzie en aandacht opeisen en als wij probeerden hem te negeren ging hij wel zorgen dat we naar hem keken in plaats van naar de TV en ging de elektriciteit wel eens uit…

Bij bezoek werd ik steevast vernederd en ontelbare keren mocht ik horen dat ik niks kon en niks was en nooit iemand zou worden…

Wat heb ik me als kind geschaamd voor mijn leefwereld thuis en hoe pijnlijk was het om bij vriendjes te gaan spelen en daar een papa te zien die gek met hen deed en lief was. Jaloers op maandag om te horen wat anderen in het weekend hadden gedaan of na een vakantie… Velen vertelden enthousiast over een leuke reis of uitstapjes. Ik had de boel proberen te beredderen en had voor mijn kleine broertje gezorgd terwijl mama ging werken om alles recht te houden.

Of de beelden die ik moest verwerken als 6-jarige die zijn vader strontzat zag afkomen met zijn fiets en gezicht vol bloed omdat hij in de gracht was beland en zijn wenkbrauw afhangde die vervolgens zonder verdoving werd genaaid.

Buren die vragen stelden als ik buiten aan het spelen was en ik die niet goed wist wat ik mocht antwoorden… ik vond dat verschrikkelijk moeilijk.

Maar ik werd ouder en evolueerde door de jaren van kat naar tijger. Ik werd groter en krachtiger en ik liet me niet meer doen. Ik gaf weerwoord, klauwde terug en kwam voor mezelf op. Uiteindelijk vroeg mijn moeder de scheiding aan toen ik 17 was. Ik weet nog dat ik naar ‘Ms doubtfire’ keek toen hij de papieren in handen kreeg, wat was ik gelukkig en opgelucht dat mijn moeder eindelijk de kracht had gevonden. Alleen vond ik het veel te laat, mijn jeugd kreeg ik niet meer terug.

Mijn vader keerde zich nog meer tegen mij en ik was degene in zijn ogen die mijn moeder hiertoe had aangezet. Op een dag escaleerde het en smeet hij mijn combats buiten en schreeuwde hij ‘je kunt je schoenen volgen!’ …

Hij moest er eigenlijk al uit zijn op dat moment maar mijn moeder was opnieuw te braaf. Ik moest op dat moment hard zijn en nam de beslissing mijn schoenen te volgen en pas terug te keren als hij effectief weg was. Ik kon bij een vriend van de familie terecht en een goeie week later kon ik terug naar huis waar ik eindelijk kon ‘thuis’ komen.

Ik stopte kort erna met school en had geen diploma. Op dat moment kon ik niet meer… ik had tijd nodig en ging 2 jaar werken in de fabriek maar ik wist op een dag bewijs ik die vent dat ik zoveel meer waard ben!

Ik heb het gedaan… Stapsgewijs want veel zelfvertrouwen had ik niet. Ik behaalde eerst 2 diploma’s A2 later behaalde ik nog mijn A1.

Werken en studeren het is niet altijd evident geweest maar ik ben een tijger en eens mijn doel in het vizier laat ik niet los.

Laatst zei iemand mij ‘Ik weet nu wie je vader is. Ken jullie allebei al zolang en ik wist dat niet. Hij is trots op jou.’ Dan denk ik fijn voor die vent maar ik heb geen vader.

Mijn beste vriendin zegt soms ‘ik ben een kieken hè, maar ik ben altijd als een kuikentje gekweekt geweest’.

Er zit iets van waarheid in…

Ik voel me tijger, ik heb gestreden voor mijn strepen.

Welk dier associeer jij met jezelf en ligt die ook in lijn met je opvoeding?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.