R.E.S.P.E.C.T find out what it means to me.




pexels-photo-238622

 

Ik kwam hem tegen in La Paz Bolivia. Een Acht jaar geleden was daar alleen aan het backpacken. Na een week verliefd rond elkaar draaien hebben we gekust. Hij nam me mee naar het park en zong liedjes op zijn gitaar. We maakten samen eten, bezochten marktjes en bezienswaardigheden. Vanaf toen waren we onafscheidelijk. Ook al kon ik toen slechts basis Spaans, ik was meteen opgenomen in de groep vrienden met wie hij reisde. Na nog eens een week vroeg ik of hij het zou zien zitten om naar België te komen. Nog eens een paar dagen later zaten we samen in een internet café om, vlucht richting België te kopen.

Een maand voor hem kwam ik toe in België. Sliep voorlopig op de grond bij mijn zus. Regelde een nieuwe job en een appartementje. Voor de zekerheid had ik een heen en terug ticket gekocht voor hem. Dat hij zeker terug kon indien hij dat wenste.

Maar hij bleef.

Vanaf dag 1 zijn we zijn inburgeringsprocedure gestart. Ettelijke uren hebben we aangeschoven bij de dienst bevolking en vreemdelingen zaken. Ik nam al het initiatief om werk en administratie voor hem te regelen. Hij wou muziek maken als straatmuzikant. Mijn Latino lover was een dromer en romanticus. Hij combineerde Nederlandse les met inburgering en afwassen in een restaurant. Hij deed geen van allemaal graag. 5-6 maanden hield hij het vol.

Ondertussen had ik een nieuwe hobby: gelnagels zetten. Zodat ik auto, eten en huur kon blijven betalen. Ik werkte 7 dagen op 7 en alles draaide om geld en rond hem alles geven. Kreeg hij een mail of brief, beantwoorde ik die. Hij kon de huur niet mee betalen en deelde niet mee in de kosten. Ik wou dat hij niets te kort kwam en maakte elke dag gezond en lekker eten klaar. Kocht hem mooie kleren. Hij zag er altijd goed en verzorgd uit.

Omdat ik een langere periode in het buitenland had gezeten, waren mijn contacten/kennissen wat verwaterd. Mijn ouders, beste vriendin en zussen hadden geen click met hem, het was een profiteur in hun ogen. En ergens hadden ze gelijk.

Toen ik na 2jaar plots mijn ontslag kreeg op mijn werk, kreeg ik echt een slag van de molen. Ook al was al die financiële stress grotendeels door hem, dat zag ik toen niet. Liefde maakt blind.

Gelukkig wou hij toen mee op reis. Nadat ik een garagebox huurde voor mijn meubels, kocht ik 2 enkele tickets naar Zuid-Amerika. 4maanden hebben we thuis bij zijn mama gewoond (oersaai). Dan 2,5maand gewerkt in het restaurant van een 4**** hotel. Nadien hebben we nog 4,5maand gereisd.

Ik bedenk nu dat ik tijdens die reis het gelukkigst was met hem. Die vrijheid, geen zorgen, geen verantwoordelijkheden. We leefden dag per dag. Onze relatie was toen ook in evenwicht. Niet zoals wanneer we in België waren. We ontdekten de mooiste plaatsjes van Argentinië, Chili, Brazilië en Uruguay. Er waren toen geen rekeningen die misschien niet betaald konden worden.

pexels-photo-196666

Mijn geluk kon niet op.

Toen hij me vroeg of we niet terug naar België konden, was mijn teleurstelling enorm. Uiteindelijk heb ik toegegeven. Mijn enige voorwaarde? Dat hij mee moest opdraaien voor de dagelijkse kosten en dat hij Nederlands moest leren.

De eerste maanden, jaren denk je: Ocharme, hij heeft het niet gemakkelijk. Nederlands is een moeilijke taal.

Als hij zijn Nederlandse les laat varen voor werk denk je: ok geld is ook belangrijk.

Als hij weer eens zijn job verliest en hij nog steeds geen recht heeft op dopgeld… dan beslis je om bovenop je part time een andere part time te doen. En ’s avonds gelnagels na je 2de job. In België moet je minstens 1jaar in het totaal werken op een tijdspanne van 1,5jaar om hier recht op te hebben. Je cijfert jezelf weg. Je plooit, je plooit tot je breekt.

Ik werkte dag en nacht. 7d/7. Hij had al 2 maand opnieuw werk en gaf zijn geld uit aan muziek instrumenten, kleren, uitstapjes. Maar voor de huur had hij geen geld.

Ik had uiteindelijk volmacht op zijn bankrekening en heb toen 625€ van zijn rekening overgeschreven als huur. Mijn verstomming was volkomen toen ik via een gezamenlijke vriend nadien hoorde dat ik 625€ van mijn ex gestolen had om hem nadien onmiddellijk te dumpen.

We zaten altijd thuis in de zetel, we hadden geen vrienden of hobby’s en ik was vervreemd van mijn familie. Toen het gedaan geraakte viel ik ook echt in een zwart gat. Financieel gaat het mij nu door de wind. Met mijn ouders en zussen heb ik een sterkere band als ooit tevoren. Ik heb hobby’s en een breed sociaal netwerk. Ook met hem gaat het goed. Hij maakt muziek, heeft nog steeds dezelfde job als wanneer ik weg ben gegaan. Hij spreekt zelfs Nederlands. Dus uit elkaar gaan was de beste beslissing ooit, en dit voor ons allebei.

Ik heb met die man heel veel gelukkige momenten beleefd en ik heb geen minuut spijt.