Gescheiden feestjes




Deze morgen kwam ik al zingend de kamer binnen. ‘Happy B-day to you, in de wei staat een koe en die koe zegt i love you happy B-day to you…’. Een vrolijke snoet en 2 armen om me heen “Dank je, jij bent zo lief” … Mijn hart brak in duizend stukken en ik voelde een krop in mijn keel want ik hoopte voor haar dat ze dit mooie moment met haar mama had kunnen delen. Deze avond is ze gelukkig bij haar mama.
Ik dacht aan mijn eigen dochter die op dezelfde dag als haar papa jarig is en hoeveel pijn het haar vorig jaar deed dat hij niet eens belde maar enkel reageerde op het berichtje van mijn zoon die ‘gelukkige verjaardag’ stuurde ‘danke en ook een gelukkige verjaardag voor zusje, ik zie jullie morgen wel’. Ik stelde mijn dochter nog voor hem op te bellen voor hun verjaardag maar ze reageerde terecht dat dit zijn taak was alles papa, dat zij het kind was. Ik weet nog dat er toen door mijn hoofd ging ‘idd schatje jij bent het kind, zijn kind maar momenteel kind van de rekening’.
Het katapulteerde me ook terug naar het moment van de eerste feestdagen na de breuk waarop de kinderen verkozen om de avonden bij mij door te brengen en de dagen overdag bij de familie van hun papa maar hij dit halsstarrig weigerde in de hoop mij te raken maar ik mijn zoon zag breken. Mijn zoon verstopte zich in mijn bed en wou eerst niet mee met zijn vader en ik dwong hem voor de lieve vrede. Uren heb ik zitten wenen op de leuning van mijn zetel en een jaar heeft mijn zoon me dit doorgestoken.
Ik gaf mijn ex vorig jaar de kans om de kinderen op Vaderdag te hebben en ik wist dat hij het weekend erop naar graspop wou gaan. Hij had deze kans dankbaar moeten aannemen maar hij weigerde omdat hij dacht dat dit beter zou uitkomen voor mij. De kinderen waren hier niet goed van en onze dochter weigerde haar cadeau die ze gemaakt had op school te geven. Dit jaar nam hij mijn aanbod gelukkig wel aan. Ook al zorgt dit voor mij voor een extra puzzel in mijn werkschema maar ik weet dat mijn kinderen belang hechten aan die dagen.
Ik dacht ook vooruit naar volgend jaar, dan doet onze dochter haar plechtige communie. Ondertussen is zijn strijd tegen mij met de kinderen als inzet afgezwakt en kunnen we al rustig praten. Volgens de regeling is ze bij mij die dag maar ergens wil ik hem ook die dag niet ontnemen. Ik wil mijn dochter de kans geven om dit moment in haar leven waar ze nu al naar uitkijkt te vieren zoals zij dit wil. Ik weet dat ze het fijn zou vinden dat haar meter er bij is, die de zus is van mijn ex en haar nichtjes en opa en moemoe…
Ik leef niet op voet van oorlog met mijn ex-schoonfamilie ben ook meter van de dochter van zijn zus. Ik loop hun deur niet plat maar praat tegen hen als ik ze tegen het lijf loop.
Uit liefde voor mijn kind wil ik deze dag graag samen vieren maar…
Hoe zijn jullie ervaringen hiermee?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.