Poor thing




Toen ik bijna 18jaar oud was, ben ik alleen gaan wonen. De relatie tussen mijn mama en mij was toen erg verzuurd. Ik had me achter haar rug ingeschreven voor een andere school, in een studierichting die volgens haar geen toekomstmogelijkheden had. Toen ze uiteindelijk mijn school agenda vond, ontplofte de hele boel. 2 weken later woonde ik bij een vriendin. Nog eens 2maand later in een vluchthuis voor jongeren die thuis niet meer terecht konden. En regelde ik een leefloon.

pexels-photo-259027

Daar was ik dan. Nog net geen 18, schoolgaand en met een schamel leef loontje, waar ze trouwens nog eens 125€ van af trokken omdat ze ervan uitgingen dat mijn paps zijn deel van het kindergeld aan mij betaalde. Iets wat hij niet deed. En een rechtszaak wou ik niet. 1 ouder als vijand was toen genoeg vond ik.

Het OCMW betaalde mijn huur rechtstreeks aan mijn huisbaas. Ze wouden dat ik in ruil op maandelijkse basis, persoonlijk mijn rapport kwam laten zien. Iets wat enkel tijdens de schooluren kon, dus ik stelde het steeds uit. Tot ik na 4 maanden noodgedwongen tot naar het OCMW moest. Ik kwam er namelijk achter dat ze al 4 maanden mijn huur niet hadden gestort aan de huisbaas. (en mij hiervan niets hadden laten weten). Dat ze mij die kleine som leefloon van 120€ niet betaalden was een paar maanden ok. (=leefloon dat overschoot na aftrek van kindergeld en huur) Maar dat ze mijn huur niet meer betaalden, ging mij echt in de problemen brengen.

Dat eerste half jaar probeerde ik rond te komen met een 20-30€ per week.

working business money coins

Ik heb vaak geen geld gehad. En me daar vaak heel slecht om gevoeld. Het absolute dieptepunt was toen ik met mijn laatste euro 5kg wortels heb gekocht. Ik heb toen een hele week wortels gegeten en geweend. Mijn koppigheid zorgde ervoor dat ik aan niemand hulp ging vragen. Mijn moeder ging nooit weten hoe slecht mijn financiën ervoor stonden.

Ik had 0€ op de bank en mijn kop vol zorgen.

Ook al besef ik dat mijn koppigheid toen extreem was, ik heb altijd al geprobeerd om mezelf uit de shit te halen zonder hulp van anderen. Ik had perfect geld aan mijn mama, pa of grootouders kunnen vragen, of geld kunnen lenen aan vrienden, geld dat ik overigens toch nooit had kunnen terug betalen. In plaats daarvan sprak ik niemand over mijn geheim. En ging ik creatief oplossingen zoeken om te overleven.

Toen ik in het 6de middelbaar zat ben ik met de schooldirecteur gaan praten dat het financieel niet meer ging. Die man is in mijn ogen nog steeds een held. Zonder hem had ik nooit de kracht gevonden om mijn diploma te behalen. (Ik was de leerling met de hoogste punten van mijn klas). Hij zorgde ervoor dat ik elke schoolvakantie ramen en klaslokalen kon kuisen. In ruil mocht ik mijn school materiaal onkosten binnen brengen. Aangezien ik kunst studeerde, konden die kosten wel aardig oplopen.

In het weekend gaf ik huiswerk begeleiding aan een Chinees jongetje (10€-20€ per week) en kuiste ik in een jeugdhuis (50€ per week). Ook probeerde ik steeds het auto salon en Batibouw mee te doen als hostess. Ik kocht enkel bij Aldi of Lidl en ik was heel erg gierig. Ik zette bijvoorbeeld mijn wekker samen met mijn zus en we gingen uit nadat er geen betalende inkom meer was. :p

Toen ik in mijn 1ste jaar hogeschool zat, ging ik in de week aan de slag als vrijwilliger bij volkskeukens. Daar kreeg ik een gratis bord gezond eten. Kleren of make-up kocht ik nooit. In het begin van de maand kookte ik een paar keer voor vrienden. En op het einde van de maand probeerde ik vaker ‘toevallig’ bij vrienden langs te gaan op etenstijd-uur.

De laatste 2jaar van mijn studies aan de hoge school heb ik trouwens mijn leefloon laten varen. Ik heb toen een baan aangenomen bij een vleesverwerkende fabriek. Ze betaalden goed en ik werkte in shiften. De ene week ging ik ’s morgens naar de les en werkte ik van 14u-22u en de week erna van 6u-14u en ging ik in de namiddag naar de les.

Mijn ex had meestal geen baan en we leefden vaak enkel van mijn loon. Ik had 3 jobs en ploeterde voort.

Nu gaat het me voor de wind op financieel vlak. En kijk ik met fierheid terug naar mijn soms ‘ploeter’ verleden. En nee ik heb daarom nog geen huis gekocht. Maar ik ben ik nu voor aan het sparen 🙂