Lauw bier, stinkende piscines, loeiharde gitaren en zomerse rokjes




Net geen twee jaar gescheiden. Meer dan twintig jaar samen was ik samen met de moeder van mijn kinderen. Het was dan ook een vrij diep dal om uit te klimmen. Ik had een bucket-list aangelegd en was reeds zaken beginnen afvinken, het werd ergens een therapie op zich. Ergens gaandeweg zette ik ook een concert in het buitenland op die lijst. Toegegeven, Landgraaf is buitenland toch, niet? Jip, Pinkpop was geweldig. En concerten? Die waren mijn redding. 🙂

Single en ready to mingle? Ik denk het niet. Het lijkt zo geweldig om vrij te zijn. Alle mannen jaloers op mijn wilde, soms erotische, verhalen. Wel, voor mij was het dan misschien wel wild en occasioneel eens erotisch maar dan toch voornamelijk niet in dat prille begin. Feesten? Jakkes! Afterwork-parties en andere fuiven? Niet mijn ding! Dronken worden, dat dan weer wel, wegens niets beter te doen op die feestjes. En dan uren zielig liggen verkommeren in mijn bed, de muren op me af zien komen. Alleen of in gezelschap. Verspilde tijd, verloren uren. Vergeten gezelschap. Een hatelijke tijd. Onverschilligheid alom. En je hebt wel vrienden, veel vrienden maar… Vrienden die een gezin en dus kinderen hebben, kunnen nu eenmaal niet zomaar afspreken. Natuurlijk word je wel eens uitgenodigd op een etentje bij vrienden. Je bent geen eenzaat maar je leert er niemand nieuw kennen. En een netwerk terug opbouwen, dat kan blijkbaar voor velen enkel via feestjes en afterwork drinks.

Ik kwam “vrij” in januari, het donkerste en koudste stuk uit mijn leven, letterlijk en figuurlijk. Ja, “vrijkomen”, het klinkt alsof ik een recidivist ben, een bajesklant. Ergens voelde dat ook wel zo, op alle vlak. Sociaal geïsoleerd. Maandenlang was er niks te doen, niks te beleven. Ik leerde wel eens iemand kennen maar zo snel als zij mijn leven binnenwandelde, nog sneller rende ze er weer uit. Feestjes dus. En overleven. Volhouden. Op je tandvlees zitten.

Tot die zomermaanden eraan kwamen. Mijn redding, de festivals, de concerten. En ik leerde dan nog mensen kennen die het net als ik niet zagen zitten om alleen te zijn, laat staan alleen festivals of concerten aan te doen. Geen helden, maar wel geweldige mensen. Ik beleefde met hen geweldige tijden en zag tegelijkertijd de beste acts ooit. Ieder festival moest eraan geloven, mijn portefeuille helaas ook. Festivals zijn best dure gelegenheden. Een honderdtal eurootjes voor je ticket en dan reken je best nog maar eens wat verteer erbij. En wat krijg je ervoor terug? Juist, lauw bier, stinkende piscines en een bos aan artiesten waartussen je de bomen niet meer kan ontwaren. Geharrewar, drukte, mooie meiden, minder mooie meiden, ruziezoekers, leutige babbelaars aan de bar, een zatte en verdwaalde hollander of ineens een dertigtal in groep. Gespeelde ergernis alom. Want eens die snaren worden aangeslagen, die drums die volgen of leiden, een flink keyboard zich laat horen, een geweldige intro wordt ingezet, een fantastische lichtshow wordt ingezet, wel dan weet je het. Dit wordt geweldig. Iedere keer opnieuw, elke vezel in je lijf geniet, zelf de mindere optredens worden gesmaakt. Zelfs de hollanders trakteren je met plezier op een pintje, als de muziek goed is en je bent je gezelschap kwijt.

Laat dat lauw bier en die stinkende piscines maar komen. Het gevoel van vrijheid overvalt me dan steeds weer. Beste therapie die ik ooit aanvatte. En met nieuwe vrienden. Zalig.

Eén gedachte over “Lauw bier, stinkende piscines, loeiharde gitaren en zomerse rokjes”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.