Liefdesverdriet




We hebben er allemaal wel eens mee te maken of het nu na een relatie is of een onbeantwoorde liefde( al is dat laatste soms gewoon een bittere ontgoocheling).

Gisteren had ik eentje van 19jaar, die zijn traantjes liet vloeien en lag te snikken in mijn armen … en mijn eigen hart brak mee. Ik herkende zijn gevoel van pijn, de steek in zijn hart , de machteloosheid omdat de ander niet meer verder wil… Hoe hij kost wat koste haar stem nog wilde horen en de hoop haar nog op andere gedachten te brengen.

Heel mooi hoe hij haar nog een bos bloemen is gaan brengen om haar te bedanken voor de fijne tijd samen maar anderzijds ook hoopvol, dat de pijn in zijn ogen haar nog ging doen bezwijken.
De lijst van vragen over zichzelf werd eindeloos… “Waarom ben ik niet goed genoeg? Ben ik zo fout bezig? Waarom geeft ze me geen kansen meer? Ik weet dat ik niet perfect ben maar ik wil rekening houden met haar.”
Ik kon alleen zijn luisterend oor zijn, de schouder om op te huilen en de armen om in te schuilen.

Liefdesverdriet… Als puber had ik zelf nooit veel last van liefdesverdriet. Ik was het vaak die het al snel moe was of me ging ergeren aan mijn vriendje. Maar…. 2jaar heb ik gehuild om ‘mijn ware liefde’ , man ik heb afgezien, 2 jaar van stille hoop omdat hij ook lieve berichtjes bleef sturen, 2jaar om los te komen van iemand die bleef aan me trekken maar uiteindelijk nooit de stap ging zetten. Na 3 pogingen om alle contact te verbreken is het me eindelijk gelukt.
Veel liefdesverdriet heb ik gelukkig niet gehad maar die ene keer was het wel verschrikkelijk hard…

Hoe gaan jullie om met dit verdriet? En hoe goed gaan jullie om met het loslaten?
Loslaten is ook een vorm van graag zien… Al is dit een heel lastige vorm en soms een proces van lange adem met vallen en opstaan.
Nog mensen die er zoals ik 2 jaar overdoen?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.