Afspraken en beloften…




 

Ik heb twee goddelijke tieners in huis die ik simpelweg adoreer. Twee tieners die ik aanbid, zelfs in hun mindere momenten. Misschien zelfs vooral in die mindere momenten, als ze de struikelblokken op hun reis naar volwassenheid moeten aanpakken of zien te omzeilen. En met de evolutie die ze nu doormaken, zijn ze voorlopig noch mossel noch vis, maar laten ze zich wel stilaan meer en meer leiden door hun hormonen en hun emoties. Ze zijn op die emotionele rollercoaster van zelfontdekking gesprongen, die zoektocht naar hun identiteit.

En dat geeft spectaculair vuurwerk bij momenten. Die momenten waar ze veranderen in kwaadaardige kwelgeesten, gedreven door die hormonen. Die momenten waarop ze dingen eruit floepen waarvan we beiden weten dat ze onjuist zijn. Ook al zien zij het op dat moment niet.

Ik hou ervan te denken dat ik een principiële vader ben tegenover mijn kinderen, extreem liberaal doch principieel en bij momenten gewoon streng en soms ook zo “vies of een rape”. Ze moeten zichzelf kunnen ontplooien en experimenteren op bijna alle vlakken. Lees: geen drank of drugs natuurlijk maar wel in muzieksmaak, literatuur, kledij, sociaal gedrag, sociale media, hobby’s,… Alles kan maar afspraken zijn bindend, zowel voor mij als voor hen. Zonder afspraken en regels vergaat het schip met man en muis.

Maar dat mes snijdt ook in twee richtingen natuurlijk en dat telt niet enkel voor afspraken waarbij zij zich gedragen op feestjes, op tijd gaan slapen, netjes hun bord leeg eten, niet teveel televisie kijken, de speeluren op de spelconsole beperkt houden, aan sport doen, hun huiswerk maken, respect en eerbied tonen (en krijgen), naar mama bellen op Moederdag, zorg dragen voor hun spullen, de tafel afruimen, het huis proper houden. Neen, jij als ouder bent ook gebonden aan afspraken. En jouw lijst, zonder ze af te rammelen, lijkt meer op een oneindige lijst dan die van hen. Dat weten we, daar werken we naartoe, we zijn niet perfect, maar proberen de perfectie na te streven. Een foutje kan je rechtzetten maar wat met verbroken beloften?

Zo werd mij onlangs door mijn kinderen verweten dat ik mijn beloften verbroken had. Een mes door het hart. Of in de rug. Als ik iedere ouder één tip mag meegeven, is het deze wel. Stoïcijns kalm reageren is altijd de beste aanpak. Open dialoog en communicatie zoeken. Je tiener in vraag durven stellen, jezelf in vraag durven stellen. Jezelf durven verantwoorden maar soms ook op een kalme manier aan hen duidelijk maken dat je dat niet hoeft te doen.

Juist, verbroken beloften. Welke beloften had ik volgens hen nu weer verbroken? Dat dagje zwemmen in Brugge dat niet doorging omdat we geen tijd meer hadden door het ellenlange weifelen en twijfelen van de jongens zelf, hun eeuwige toewijding aan hun spelconsole, hun oneindige aarzeling om hun sportzak te vullen? Dat dagje shoppen in Antwerpen dat niet doorging terwijl we daar eigenlijk enkel op uitnodiging en dus per toeval op de tweede zondag van de maand beland waren, terwijl de winkels in Antwerpen enkel open zijn op de eerste zondag van de maand? Die ene meeting die ik had na de uren, grif toegegeven, waardoor ze zich uren kunnen laven hebben aan bloeddorstige en minder bloeddorstige taferelen op de spelconsole? Dat waren de verbroken beloften inderdaad en in alle kalmte zijn we dan maar een gesprek aangegaan, zonder emotionele reacties, en wat bleek? Het bleek dat dat de beste aanpak was, ik kan het iedereen aanbevelen. Na dat gesprek was het weer peis en vree onder mijn dak.

Open dialoog en communicatie is leuk. Maar we moeten wel opletten. Zeker mensen als ik. Mensen die luidop dagdromen en de kinderen al eens durven meenemen in hun dromen. De kinderen zijn enthousiaste reisgezellen en vergezellen je zo snel als maar kan op die reis van illusies en utopieën maar wees voorzichtig. Extreem voorzichtig. Luidop dagdromen met kinderen is namelijk een booby trap en geen kleintje. De realiteit gescheiden houden van die dromen, is een vaardigheid waarover zij nog niet beschikken. Samen dromen over die verre reis naar Cuba, dat kan, ja. Tot je ex jou laat weten hoe blij ze wel niet is voor de kinderen dat ze naar Cuba gaan.

Opnieuw een rustig gesprek met de kinderen. En opnieuw. Open dialoog. Verwachtingen bijspijkeren. Voor jezelf iedere keer weer noteren: Doe het voortaan maar rustig aan met dat dagdromen en dus ook met die onuitgesproken beloften. Dat bespaart je ongetwijfeld veel uren die opgaan in open communicatie en dialoog om iets recht te zetten, iets dat je zelf veroorzaakt hebt. Anderzijds, dat dromen is zo leuk, die lach op jouw gezicht, hun gezicht, dat intense geluk even binnen handbereik…

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.