Comfortzones




comfort-zone-learningDit is er eens eentje dat ik gewoon eens wou delen met jullie. Ik verwacht geen reacties want het is ook geen vraag. Ik ga er ook geen vraag van maken teneinde dit verhaal niet te minimaliseren en zodoende de aandacht weg te nemen van de inhoud of boodschap van deze “mededeling”.

Uit je comfort zone komen is moeilijk tot blijkt dat dat het enige is dat je kan, denk ik. Dat was ergens mijn deel en dat is het nog steeds voor een stuk en naar ik vermoed worden velen onder ons daar ook mee geconfronteerd. En en en, I know, dat klinkt niet echt vlot geschreven maar goed, ga nog even met me mee, endulge me…

Nu, lang verhaal kort(er), ik ging vandaag eens door mijn foto’s en kwam een foto tegen die ik heel recent genomen had, een selfie van mezelf (duh) en een dj in een Gents café. En ik herinnerde me deze middag plots het hele tafereel dat zich daar toen afspeelde.

Ik zat met mijn vriendin iets te drinken toen ze me erop attent maakte dat de dj heel vreemd deed. Toen ik omkeek, zag ik inderdaad een hoogst intrigerende man achter het mengpaneel staan. Hij had een heel warrige lange gekrulde haarbos, keek in het rond naar het niets, soms naar de muur en soms naar het plafond waarbij hij heel vreemd stond te glimlachen, heel “peculiar” op zijn minst. Af en toe hield hij onze blik vast en toonde hij ons de vreemdste glimlach. Zette ons aan tot lachen. En niet dat het er hier iets toe doet maar hij had ook zeer diepe en donkere oogkassen samen met wat zwaardere wenkbrauwen wat hem een zeer mysterieus voorkomen gaf.

Ik kon mijn blik nauwelijks afwenden. Het hele gebeuren deed me surreëel aan en foei foei foei, een stemmetje in mijn hoofd opperde de stelling dat deze man drugs had gepakt. Ik kwam er maar niet aan uit, zijn playlist was feilloos, goed gedraaid en er knalde goede, weinig commerciële muziek uit de speakers.

Nu, iets dat me zo intrigeert, daar wil ik meer over weten. Deze man kon gewoon niet onder invloed verkeren. Ik ben op hem afgestapt om een babbeltje te maken. De man was enorm interessant en grappig, had een enorme brede en diepe kennis van muziek en toen ik hem plots op de man af de opmerking maakte dat hij een heel speciale mimiek had (jip, tactvol ben ik ook), vertelde hij me dat hij blind was. De witte stok was er niet en ik had ook geen redenen om aan te nemen dat hij blind was, ook al lijkt het nu voor de hand liggend, toegegeven.

Toen ik opmerkte dat hij zonder braille en andere systemen werkte die hem het leven als dj makkelijker zouden maken, zei hij dat hij steeds zijn hele set-list thuis klaar maakte. Ik maakte de bedenking dat het toch een huzarenstukje moet zijn om dj te zijn in een behoorlijk druk café, blind zijnde. Zijn antwoord was goedgezind en simpel.

Ja, ’t is wat uit je comfort zone komen hé.

Bon, my point being: ik heb hem dus niet horen klagen he en hij kan niet anders als uit zijn comfort zone komen. Er zijn geen opties en hij heeft geen ruimte om te klagen. En in tegenstelling tot de meesten onder ons kan hij dit ‘probleem’ niet zelf aanpakken of oplossen. Meer nog, er is geen oplossing voor dit ‘probleem’.

Noem mij naïef maar ik wou dat ik wat meer als hem was soms. Ik kan mijn ‘problemen’ nog zelf aanpakken en zou nog te vaak een voorbeeld aan hem kunnen nemen en dus net zoals hem gerust wat meer en vaker kunnen relativeren.

27504035_10156311012320312_4416522664187910025_o

Eén gedachte over “Comfortzones”

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.